کلمات، در برابرِ عمقِ این اندوه و حسرت، ناتوان و حقیرند.
[ ⊱قَلبِ بِدونِ ضَرَبان⊰ ]
[ ⊱قَلبِ بِدونِ ضَرَبان⊰ ]
۲تمامِ مسیرهایِ زندگیام به بنبستِ نبودنِ تو ختم میشوند.
[ ⊱قَلبِ بِدونِ ضَرَبان⊰ ]
[ ⊱قَلبِ بِدونِ ضَرَبان⊰ ]
۲هر طلوع، تلخیِ نبودنت را در من بیدار میکند و روزم را تیره میسازد.
[ ⊱قَلبِ بِدونِ ضَرَبان⊰ ]
[ ⊱قَلبِ بِدونِ ضَرَبان⊰ ]
۲
صدایِ زمزمههایِ عاشقانهیِ تو، اکنون فقط پژواکی دوردست در گوشِ جانم است.
[ ⊱قَلبِ بِدونِ ضَرَبان⊰ ]
[ ⊱قَلبِ بِدونِ ضَرَبان⊰ ]
۲ما، دو قایق بودیم که در دریایِ زندگی، مسیرمان از هم جدا شد.
[ ⊱قَلبِ بِدونِ ضَرَبان⊰ ]
[ ⊱قَلبِ بِدونِ ضَرَبان⊰ ]
۲تو، آخرین امیدِ من بودی که در غبارِ زمان محو شد.
[ ⊱قَلبِ بِدونِ ضَرَبان⊰ ]
[ ⊱قَلبِ بِدونِ ضَرَبان⊰ ]
۲ای کاش میشد سفرِ زمان را تجربه کرد و در آغوشِ گرمت دوباره گم شد.
[ ⊱قَلبِ بِدونِ ضَرَبان⊰ ]
[ ⊱قَلبِ بِدونِ ضَرَبان⊰ ]
۲
در تابلویِ ذهنم، تصویرِ خندههایت را قاب کردهام، اما دیگر قادر به لمسِ آن نیستم.
[ ⊱قَلبِ بِدونِ ضَرَبان⊰ ]
[ ⊱قَلبِ بِدونِ ضَرَبان⊰ ]
۲این درد، مانندِ زخمی عمیق بر پیکرِ احساساتم، هر لحظه مرا میسوزاند.
[ ⊱قَلبِ بِدونِ ضَرَبان⊰ ]
[ ⊱قَلبِ بِدونِ ضَرَبان⊰ ]
۲این حسِ دلتنگی، مانندِ کویری بیآب و علف، روحم را خشک کرده است.
[ ⊱قَلبِ بِدونِ ضَرَبان⊰ ]
[ ⊱قَلبِ بِدونِ ضَرَبان⊰ ]
۲