بوزون هیگز؛ ذرهای که راز جرم را فاش کرد
بوزون هیگز، یک ذرهی بنیادی با اسپین صفر است که در واقع نشانهی وجود میدانی به نام «میدان هیگز» در سراسر جهان است.
این میدان مانند یک محیط نامرئی، همهی فضا را پر کرده است. ذرات دیگر هنگام حرکت در این میدان، با آن برهمکنش میکنند و همین برهمکنش است که به آنها جرم میدهد.
هرچه ذرهای بیشتر با میدان هیگز درگیر شود، جرم سنگینتری پیدا میکند. برای مثال، کوارکِ «ته» که بسیار سنگین است، برهمکنش قویتری با این میدان دارد تا الکترون که جرم ناچیزی دارد.
جرم خودِ بوزون هیگز حدود ۱۲۵ گیگاالکترونولت اندازهگیری شده که آن را به یکی از سنگینترین ذرات شناختهشده تبدیل میکند. با این حال، عمر آن بسیار کوتاه است و بلافاصله پس از تولید، به ذرات سبکتری واپاشی میشود.
سال ۲۰۱۲، دانشمندان در آزمایشگاه سرن با استفاده از برخورددهندهی بزرگ هادرونی (LHC)، موفق به مشاهدهی این ذره شدند. این کشف، آخرین قطعهی پازل مدل استاندارد را تکمیل کرد و نظریهای که ۵۰ سال پیش مطرح شده بود را به اثبات رساند.
اهمیت بوزون هیگز تنها به جرمدهی ختم نمیشود. مطالعهی دقیقتر خواص آن میتواند به سوالات بزرگتری پاسخ دهد؛ مانند اینکه مادهی تاریک چیست یا آیا قوانین فیزیک فراتر از مدل استاندارد، جهان دیگری را توصیف میکنند.
به بیان ساده، بوزون هیگز فقط یک ذره نیست؛ بلکه کلیدی است برای درک عمیقتر از ساختار بنیادی هستی و شاید دریچهای به سوی فیزیکی ناشناخته که هنوز در افق آن ایستادهایم.
#Quasar#دانستنی--
بیا تو فضا--
گنبد مینا | وهم فضــــــــــــــا
بوزون هیگز، یک ذرهی بنیادی با اسپین صفر است که در واقع نشانهی وجود میدانی به نام «میدان هیگز» در سراسر جهان است.
این میدان مانند یک محیط نامرئی، همهی فضا را پر کرده است. ذرات دیگر هنگام حرکت در این میدان، با آن برهمکنش میکنند و همین برهمکنش است که به آنها جرم میدهد.
هرچه ذرهای بیشتر با میدان هیگز درگیر شود، جرم سنگینتری پیدا میکند. برای مثال، کوارکِ «ته» که بسیار سنگین است، برهمکنش قویتری با این میدان دارد تا الکترون که جرم ناچیزی دارد.
جرم خودِ بوزون هیگز حدود ۱۲۵ گیگاالکترونولت اندازهگیری شده که آن را به یکی از سنگینترین ذرات شناختهشده تبدیل میکند. با این حال، عمر آن بسیار کوتاه است و بلافاصله پس از تولید، به ذرات سبکتری واپاشی میشود.
سال ۲۰۱۲، دانشمندان در آزمایشگاه سرن با استفاده از برخورددهندهی بزرگ هادرونی (LHC)، موفق به مشاهدهی این ذره شدند. این کشف، آخرین قطعهی پازل مدل استاندارد را تکمیل کرد و نظریهای که ۵۰ سال پیش مطرح شده بود را به اثبات رساند.
اهمیت بوزون هیگز تنها به جرمدهی ختم نمیشود. مطالعهی دقیقتر خواص آن میتواند به سوالات بزرگتری پاسخ دهد؛ مانند اینکه مادهی تاریک چیست یا آیا قوانین فیزیک فراتر از مدل استاندارد، جهان دیگری را توصیف میکنند.
به بیان ساده، بوزون هیگز فقط یک ذره نیست؛ بلکه کلیدی است برای درک عمیقتر از ساختار بنیادی هستی و شاید دریچهای به سوی فیزیکی ناشناخته که هنوز در افق آن ایستادهایم.
#Quasar#دانستنی--
بیا تو فضا--گنبد مینا | وهم فضـــــــ
ـــــــا۳۱
تلسکوپهای امواج گرانشی، به جای دیدن نور، انحنای فضا-زمان را اندازه میگیرند و از تداخلسنجهای لیزری با بازوهای چند کیلومتری برای آشکارسازی تغییرات ناچیز طول بازوها استفاده میکنند.
معروفترین آنها LIGO در آمریکا، همراه با Virgo در ایتالیا و KAGRA در ژاپن، شبکهای جهانی تشکیل دادهاند که با همکاری همزمان، امکان مثلثبندی و تعیین دقیق موقعیت رویدادهای کیهانی را فراهم میکند.
پروژهی فضایی LISA نیز با سه ماهواره در فاصلهی میلیونها کیلومتر، برای آشکارسازی امواج با فرکانس بسیار پایین در دست طراحی است.
نخستین آشکارسازی مستقیم در سال ۲۰۱۵ توسط LIGO انجام شد و تأییدی بر پیشبینی اینشتین در نسبیت عام بود.
از آن زمان، این تلسکوپها دهها رویداد از جمله برخورد سیاهچالهها و ستارههای نوترونی را ثبت کردهاند.
این آشکارسازها دروازهای تازه به سوی کیهان گشودهاند و امکان مطالعهی پدیدههایی را فراهم میکنند که با نور قابل مشاهده نیستند.
امواج گرانشی اطلاعاتی از دل سیاهچالهها و لحظات نخستین جهان پس از مهبانگ حمل میکنند که هیچ ابزار دیگری قادر به آشکارسازی آنها نیست.
به این ترتیب، تلسکوپهای امواج گرانشی نه تنها ابزار رصد، بلکه گوشهای تیز کیهان هستند که نجابت خاموش فضا-زمان را به زبان ریاضی ترجمه میکنند.
#Quasar#دانستنی--بیا تو فضا--
گنبد مینا | وهم فضــــــــــــــا
معروفترین آنها LIGO در آمریکا، همراه با Virgo در ایتالیا و KAGRA در ژاپن، شبکهای جهانی تشکیل دادهاند که با همکاری همزمان، امکان مثلثبندی و تعیین دقیق موقعیت رویدادهای کیهانی را فراهم میکند.
پروژهی فضایی LISA نیز با سه ماهواره در فاصلهی میلیونها کیلومتر، برای آشکارسازی امواج با فرکانس بسیار پایین در دست طراحی است.
نخستین آشکارسازی مستقیم در سال ۲۰۱۵ توسط LIGO انجام شد و تأییدی بر پیشبینی اینشتین در نسبیت عام بود.
از آن زمان، این تلسکوپها دهها رویداد از جمله برخورد سیاهچالهها و ستارههای نوترونی را ثبت کردهاند.
این آشکارسازها دروازهای تازه به سوی کیهان گشودهاند و امکان مطالعهی پدیدههایی را فراهم میکنند که با نور قابل مشاهده نیستند.
امواج گرانشی اطلاعاتی از دل سیاهچالهها و لحظات نخستین جهان پس از مهبانگ حمل میکنند که هیچ ابزار دیگری قادر به آشکارسازی آنها نیست.
به این ترتیب، تلسکوپهای امواج گرانشی نه تنها ابزار رصد، بلکه گوشهای تیز کیهان هستند که نجابت خاموش فضا-زمان را به زبان ریاضی ترجمه میکنند.
#Quasar#دانستنی--
بیا تو فضا--گنبد مینا | وهم فضـــــــ
ـــــــا۲۲
#داستان_ماده_تاریک#بخش_هشتم
نوترینو به عنوان اولین کاندید ماده تاریک از دور کنار رفت ، حالا میریم سراغ بقیه رقبا.
بخش هشتم، ذرات سنگین با برهمکنش ضعیف (MACHO):
ساده ترین توصیف از ماده تاریک ، ماده عادی هست ولی دیده نمیشود!!موادی مثل گرد و غبار یا سیاهچاله ها هم همچین ویژگی هایی دارن ، ولی شواهد محکمی علیه ماچوها وجود داره.
مثلا اگر ماده تاریک همان ماده عادی است ، چرا هاله گون تشکیل شده؟ چرا کهکشان تمام ماده تاریک نداریم؟اما از نظر تئوری یک نوع جذاب از سیاهچاله ها میتونن وجود داشته باشن ، سیاهچاله نخستین.
زمان بیگ بنگ بخاطر ارتعاشات سریع فضا و زمان ، مقداره ماده ناچیزی فشرده شده و میکرو سیاهچاله هایی با جرم 1 گرم به وجود می آیند!!تا حالا این نوع سیاهچاله ها مشاهده نشدن و با محاسبات و تخمین ها ، سیاهچاله ها فقط 40 درصد اثر ماده تاریک رو میتونن ایجاد کنند و احتمالا ربطی به ماده تاریک ندارند!! طرفداران ماچو میگویند اگر تلسکوپ های دریافت کننده امواج گرانشی پیشرفت کنند ، میتوانند این میکرو سیاهچاله هارا بیابند.
اما فعلا ماچوها از دور رقابت خارج میشوند تا راه برای ذره جدید باز بشود .....
این داستان ، ادامه دارد ......
#Quasar
--بیا تو فضا--
گنبد مینا | وهم فضــــــــــــــا
نوترینو به عنوان اولین کاندید ماده تاریک از دور کنار رفت ، حالا میریم سراغ بقیه رقبا.
بخش هشتم، ذرات سنگین با برهمکنش ضعیف (MACHO):
ساده ترین توصیف از ماده تاریک ، ماده عادی هست ولی دیده نمیشود!!موادی مثل گرد و غبار یا سیاهچاله ها هم همچین ویژگی هایی دارن ، ولی شواهد محکمی علیه ماچوها وجود داره.
مثلا اگر ماده تاریک همان ماده عادی است ، چرا هاله گون تشکیل شده؟ چرا کهکشان تمام ماده تاریک نداریم؟اما از نظر تئوری یک نوع جذاب از سیاهچاله ها میتونن وجود داشته باشن ، سیاهچاله نخستین.
زمان بیگ بنگ بخاطر ارتعاشات سریع فضا و زمان ، مقداره ماده ناچیزی فشرده شده و میکرو سیاهچاله هایی با جرم 1 گرم به وجود می آیند!!تا حالا این نوع سیاهچاله ها مشاهده نشدن و با محاسبات و تخمین ها ، سیاهچاله ها فقط 40 درصد اثر ماده تاریک رو میتونن ایجاد کنند و احتمالا ربطی به ماده تاریک ندارند!! طرفداران ماچو میگویند اگر تلسکوپ های دریافت کننده امواج گرانشی پیشرفت کنند ، میتوانند این میکرو سیاهچاله هارا بیابند.
اما فعلا ماچوها از دور رقابت خارج میشوند تا راه برای ذره جدید باز بشود .....
این داستان ، ادامه دارد ......
#Quasar
--
بیا تو فضا--گنبد مینا | وهم فضـــــــ
ـــــــا۴
اژدها یکی از ۴۸ صورت فلکی کهن بطلمیوسی است و در آسمان شمالی به شکل یک مار یا اژدهای پیچخورده کشیده شده است.
در دوران طلایی اسلام، اخترشناس بزرگ ایرانی ابوالحسن صوفی در کتاب مشهور «صورالکواکب» به تفصیل از این صورت فلکی نام برده و ستارههای آن را با دقت رصد کرده است.
مهمترین ستارهاش «ثُعبان» یا «آلفای اژدها» است که ۵۰۰۰ سال پیش قطب شمال آسمان بوده و امروز هم به چشم میآید.
ستارهٔ «رأسالتنین» یا «گامای اژدها» درخشانترین ستاره این صورت فلکی است با قدر ۲٫۲ که رأس اژدها را مشخص میکند.
ستارههای «اتا»، «زتا» و «یوتا» هم مثلثی را در نزدیکی سر اژدها تشکیل میدهند که در رصد کمککننده است.
از اجرام عمقی آسمان، «سحابی چشمگربه» (NGC 6543) معروفترین جرم این صورت است که با تلسکوپ دیده میشود.
کهکشان «تکسو» (NGC 5866) و «سهگانهٔ اژدها» شامل سه کهکشان مارپیچی از دیگر جاذبههای دیدنی آن هستند.
اژدها یک صورت فلکی قطبی است، یعنی در نیمکرهٔ شمالی در تمام شبهای سال بالای افق میماند.
با این حال بهترین زمان دیدنش در شبهای بهار و اوایل تابستان (اردیبهشت تا تیر) است که در آسمان شمالی اوج میگیرد.
برای پیدا کردنش، اول دب اکبر و دب اصغر را بیابید، سپس مسیر بین این دو را دنبال کنید تا سر اژدها را ببینید.
#Quasar#دانستنی--بیا تو فضا--
گنبد مینا | وهم فضــــــــــــــا
در دوران طلایی اسلام، اخترشناس بزرگ ایرانی ابوالحسن صوفی در کتاب مشهور «صورالکواکب» به تفصیل از این صورت فلکی نام برده و ستارههای آن را با دقت رصد کرده است.
مهمترین ستارهاش «ثُعبان» یا «آلفای اژدها» است که ۵۰۰۰ سال پیش قطب شمال آسمان بوده و امروز هم به چشم میآید.
ستارهٔ «رأسالتنین» یا «گامای اژدها» درخشانترین ستاره این صورت فلکی است با قدر ۲٫۲ که رأس اژدها را مشخص میکند.
ستارههای «اتا»، «زتا» و «یوتا» هم مثلثی را در نزدیکی سر اژدها تشکیل میدهند که در رصد کمککننده است.
از اجرام عمقی آسمان، «سحابی چشمگربه» (NGC 6543) معروفترین جرم این صورت است که با تلسکوپ دیده میشود.
کهکشان «تکسو» (NGC 5866) و «سهگانهٔ اژدها» شامل سه کهکشان مارپیچی از دیگر جاذبههای دیدنی آن هستند.
اژدها یک صورت فلکی قطبی است، یعنی در نیمکرهٔ شمالی در تمام شبهای سال بالای افق میماند.
با این حال بهترین زمان دیدنش در شبهای بهار و اوایل تابستان (اردیبهشت تا تیر) است که در آسمان شمالی اوج میگیرد.
برای پیدا کردنش، اول دب اکبر و دب اصغر را بیابید، سپس مسیر بین این دو را دنبال کنید تا سر اژدها را ببینید.
#Quasar#دانستنی--
بیا تو فضا--گنبد مینا | وهم فضـــــــ
ـــــــا۴
کشف غافلگیرکننده جیمز وب: سیارهای پنهان در منظومه بتا پیکتوریس
تلسکوپ فضایی جیمز وب با استفاده از آنالیز شیمیایی جو، موفق به کشف سیارهای ناشناخته به نام *بتا پیکتوریس دی* در منظومهای در فاصله ۶۳ سال نوری از زمین شده است. این سیاره غولپیکر که پیشتر از دید تلسکوپها پنهان مانده بود، با ردیابی اثر انگشت گازی جو خود شناسایی شد و منظومه بتا پیکتوریس را به دومین منظومه فراخورشیدی تبدیل کرد که حداقل سه سیاره آن به طور مستقیم تصویربرداری شدهاند.
کشف این سیاره نشان میدهد که حتی در منظومههای بهظاهر شناختهشده، هنوز اجرام پنهان زیادی وجود دارند که با فناوریهای جدید قابل آشکارسازی هستند. این موفقیت، توانایی خارقالعاده جیمز وب در مطالعه ترکیبات شیمیایی جو سیارات فراخورشیدی را یک بار دیگر به اثبات رساند.
#Quasar#خبر_فضایی--بیا تو فضا--
گنبد مینا | وهم فضــــــــــــــا
تلسکوپ فضایی جیمز وب با استفاده از آنالیز شیمیایی جو، موفق به کشف سیارهای ناشناخته به نام *بتا پیکتوریس دی* در منظومهای در فاصله ۶۳ سال نوری از زمین شده است. این سیاره غولپیکر که پیشتر از دید تلسکوپها پنهان مانده بود، با ردیابی اثر انگشت گازی جو خود شناسایی شد و منظومه بتا پیکتوریس را به دومین منظومه فراخورشیدی تبدیل کرد که حداقل سه سیاره آن به طور مستقیم تصویربرداری شدهاند.
کشف این سیاره نشان میدهد که حتی در منظومههای بهظاهر شناختهشده، هنوز اجرام پنهان زیادی وجود دارند که با فناوریهای جدید قابل آشکارسازی هستند. این موفقیت، توانایی خارقالعاده جیمز وب در مطالعه ترکیبات شیمیایی جو سیارات فراخورشیدی را یک بار دیگر به اثبات رساند.
#Quasar#خبر_فضایی--
بیا تو فضا--گنبد مینا | وهم فضـــــــ
ـــــــا🥹۳
۲
فهرست مسیه
فهرست مسیه (Messier Catalog) یکی از مشهورترین و تأثیرگذارترین فهرستهای اجرام عمق آسمان است که توسط اخترشناس فرانسوی، چارلز مسیه، در سده ۱۸ میلادی تهیه شد. هدف اولیه مسیه از تهیه این فهرست، که در سال ۱۷۷۴ منتشر شد، صرفاً جلوگیری از اشتباه گرفتن اجرام ثابت و مبهم آسمان با دنبالهدارهایی بود که به دنبالشان میگشت. این فهرست در نهایت به ۱۱۰ جرم (با پیشوند M مانند M1 برای سحابی خرچنگ) بالغ شد که شامل کهکشانها، سحابیها و خوشههای ستارهای است. این اجرام که اغلب روشنتر از قدر ۱۰ هستند، با تلسکوپهای کوچک قابل رصد بوده و به هدفی محبوب برای اخترشناسان آماتور تبدیل شدهاند.
امروزه، این فهرست که در ابتدا ۱۰۳ جرم داشت و بعداً تکمیل شد، نه تنها یک راهنمای رصدی، بلکه مجموعهای از زیباترین و شاخصترین اجرام قابل مشاهده از نیمکره شمالی است.
#Quasar#دانستنی--بیا تو فضا--
گنبد مینا | وهم فضــــــــــــــا
فهرست مسیه (Messier Catalog) یکی از مشهورترین و تأثیرگذارترین فهرستهای اجرام عمق آسمان است که توسط اخترشناس فرانسوی، چارلز مسیه، در سده ۱۸ میلادی تهیه شد. هدف اولیه مسیه از تهیه این فهرست، که در سال ۱۷۷۴ منتشر شد، صرفاً جلوگیری از اشتباه گرفتن اجرام ثابت و مبهم آسمان با دنبالهدارهایی بود که به دنبالشان میگشت. این فهرست در نهایت به ۱۱۰ جرم (با پیشوند M مانند M1 برای سحابی خرچنگ) بالغ شد که شامل کهکشانها، سحابیها و خوشههای ستارهای است. این اجرام که اغلب روشنتر از قدر ۱۰ هستند، با تلسکوپهای کوچک قابل رصد بوده و به هدفی محبوب برای اخترشناسان آماتور تبدیل شدهاند.
امروزه، این فهرست که در ابتدا ۱۰۳ جرم داشت و بعداً تکمیل شد، نه تنها یک راهنمای رصدی، بلکه مجموعهای از زیباترین و شاخصترین اجرام قابل مشاهده از نیمکره شمالی است.
#Quasar#دانستنی--
بیا تو فضا--گنبد مینا | وهم فضـــــــ
ـــــــا۶۱
رویداد های نجومی 25 تیر 1405
#Quasar#رویداد_های_نجومی--بیا تو فضا--گنبد مینا | وهم فضــــــــــــــا
#Quasar#رویداد_های_نجومی--
بیا تو فضا--گنبد مینا | وهم فضــــــــــــــا۴۱🧿۱
گنبد مینا 🌌 | پرسهای در فضا 🪐 | نجوم فضا دانستنی علمی رویداد های نجومی 25 تیر 1405 #Quasar #رویداد_های_نجومی --بیا تو فضا-- گنبد مینا | وهم فضــــــــــــــا
رویداد های نجومی 25 تیر 1405 #Quasar #رویداد_های_نجومی --بیا تو فضا-- گنبد مینا | وهم فضــــــــــــــادر حال حاضر نمایش این پیام پشتیبانی نمیشود.
کشف منشأ پرتوهای کیهانی کمانرژی توسط «چشمهای آسمان» چین
پژوهشگران چینی با استفاده از تلسکوپ کروی ۵۰۰ متری (FAST)، برای نخستین بار شواهدی یافتهاند که نشان میدهد *منشأ پرتوهای کیهانی کمانرژی، مناطق ستارهزایی فعال* در کهکشان هستند. این کشف که در مجله Astrophysical Journal Letters منتشر شده، معمایی ۷۰ ساله را حل کرده است. دادههای این تلسکوپ و ماهواره فرمی ناسا، ارتباط مستقیم میان تولد ستارگان و تولید این پرتوهای مرموز را آشکار میسازد. این یافته، درک ما از چگونگی روشنشدن کهکشان را متحول میکند.
اطلاعات بیشتر#Quasar#خبرفضایی--بیا تو فضا--
گنبد مینا | وهم فضــــــــــــــا
پژوهشگران چینی با استفاده از تلسکوپ کروی ۵۰۰ متری (FAST)، برای نخستین بار شواهدی یافتهاند که نشان میدهد *منشأ پرتوهای کیهانی کمانرژی، مناطق ستارهزایی فعال* در کهکشان هستند. این کشف که در مجله Astrophysical Journal Letters منتشر شده، معمایی ۷۰ ساله را حل کرده است. دادههای این تلسکوپ و ماهواره فرمی ناسا، ارتباط مستقیم میان تولد ستارگان و تولید این پرتوهای مرموز را آشکار میسازد. این یافته، درک ما از چگونگی روشنشدن کهکشان را متحول میکند.
اطلاعات بیشتر#Quasar#خبرفضایی--
بیا تو فضا--گنبد مینا | وهم فضـــــــ
ـــــــا۲۲۲۱۱۱
سرنوشت مرگبار یکسان؛ کشف بقایای دو ستاره همدم منفجرشده برای نخستینبار
اخترشناسان بقایای یک ابرنواختر را در کنار سحابی معروف عروس دریایی شناسایی کردهاند و باور دارند که هر دو ستاره زمانی به دور یکدیگر میچرخیدند.
اخترشناسان ممکن است بهتازگی پدیدهای بیسابقه را در سایهی یکی از مشهورترین انفجارهای ستارهای راه شیری کشف کرده باشند: دو ستاره که پس از میلیونها سال گردش به دور یکدیگر، در دو ابرنواختر جداگانه نابود شدهاند.
پژوهشگران با استفاده از ۱۶ سال دادههای تلسکوپ فضایی پرتو گامای فرمی ناسا، پرتوهای گامای پرانرژی را از بقایای کمنور و پیشتر نادیدهگرفتهشدهی یک ابرنواختر به نام G189.6+3.3 شناسایی کردند. این بقایا درست در کنار بقایای شناختهشدهی IC 443 قرار دارند که به دلیل ظاهرش با لقب «سحابی عروس دریایی» شناخته میشود.
تجزیهوتحلیل دانشمندان نشان میدهد که این دو بقایای ابرنواختری صرفاً همسایههایی تصادفی نیستند؛ بلکه ممکن است بقایای یک منظومه ستارهای دوتایی باشند. این کشف نخستین مورد تأییدشدهای است که در آن دو بقایای ابرنواختر به یک جفت ستاره همدم نسبت داده میشوند.
میلتیادیس میخالیدیس، نویسندهی اول مقاله و اخترفیزیکدان و پژوهشگر پسادکترا از دانشگاه استنفورد، به لایو ساینس گفت: «ما واقعاً به دنبال بقایای ابرنواختر دوتایی نبودیم.» تیم پژوهشی در ابتدا قصد داشت ویژگیهای G189.6+3.3 را بررسی کند؛ جرمی که مدتها زیر سایهی همسایهی درخشانتر خود قرار گرفته بود. IC 443 یکی از مطالعهشدهترین بقایای ابرنواختری در کهکشان است و از نخستین نمونههایی به شمار میرود که تواناییاش در شتابدادن به پروتونها تأیید شده؛ یکی از عناصر کلیدی در تولید پرتوهای کیهانی یا ذرات پرانرژیای که پیوسته به جو زمین برخورد میکنند.
پژوهشگران با ترکیب دادههای پرتو گامای فرمی با مشاهدات پرتو ایکس، امواج رادیویی، فرابنفش و نور مرئی، توانستند سیگنال کمنور G189.6+3.3 را از میان دادهها استخراج کنند و به نکتهای عجیب پی ببرند: این بقایا برخلاف انتظار بهطور یکنواخت نمیدرخشند. نیمهی شمالی آن عمدتاً تحت سلطهی پروتونهای شتاب گرفته است، در حالی که نیمهی جنوبی بیشتر تحت تأثیر الکترونها قرار دارد. این نخستین بار است که چنین جدایی واضحی درون بقایای ابرنواختر مشاهده میشود.
#Vega#خبر_فضایی--بیا تو فضا--
گنبد مینا | وهم فضــــــــــــــا
اخترشناسان بقایای یک ابرنواختر را در کنار سحابی معروف عروس دریایی شناسایی کردهاند و باور دارند که هر دو ستاره زمانی به دور یکدیگر میچرخیدند.
اخترشناسان ممکن است بهتازگی پدیدهای بیسابقه را در سایهی یکی از مشهورترین انفجارهای ستارهای راه شیری کشف کرده باشند: دو ستاره که پس از میلیونها سال گردش به دور یکدیگر، در دو ابرنواختر جداگانه نابود شدهاند.
پژوهشگران با استفاده از ۱۶ سال دادههای تلسکوپ فضایی پرتو گامای فرمی ناسا، پرتوهای گامای پرانرژی را از بقایای کمنور و پیشتر نادیدهگرفتهشدهی یک ابرنواختر به نام G189.6+3.3 شناسایی کردند. این بقایا درست در کنار بقایای شناختهشدهی IC 443 قرار دارند که به دلیل ظاهرش با لقب «سحابی عروس دریایی» شناخته میشود.
تجزیهوتحلیل دانشمندان نشان میدهد که این دو بقایای ابرنواختری صرفاً همسایههایی تصادفی نیستند؛ بلکه ممکن است بقایای یک منظومه ستارهای دوتایی باشند. این کشف نخستین مورد تأییدشدهای است که در آن دو بقایای ابرنواختر به یک جفت ستاره همدم نسبت داده میشوند.
میلتیادیس میخالیدیس، نویسندهی اول مقاله و اخترفیزیکدان و پژوهشگر پسادکترا از دانشگاه استنفورد، به لایو ساینس گفت: «ما واقعاً به دنبال بقایای ابرنواختر دوتایی نبودیم.» تیم پژوهشی در ابتدا قصد داشت ویژگیهای G189.6+3.3 را بررسی کند؛ جرمی که مدتها زیر سایهی همسایهی درخشانتر خود قرار گرفته بود. IC 443 یکی از مطالعهشدهترین بقایای ابرنواختری در کهکشان است و از نخستین نمونههایی به شمار میرود که تواناییاش در شتابدادن به پروتونها تأیید شده؛ یکی از عناصر کلیدی در تولید پرتوهای کیهانی یا ذرات پرانرژیای که پیوسته به جو زمین برخورد میکنند.
پژوهشگران با ترکیب دادههای پرتو گامای فرمی با مشاهدات پرتو ایکس، امواج رادیویی، فرابنفش و نور مرئی، توانستند سیگنال کمنور G189.6+3.3 را از میان دادهها استخراج کنند و به نکتهای عجیب پی ببرند: این بقایا برخلاف انتظار بهطور یکنواخت نمیدرخشند. نیمهی شمالی آن عمدتاً تحت سلطهی پروتونهای شتاب گرفته است، در حالی که نیمهی جنوبی بیشتر تحت تأثیر الکترونها قرار دارد. این نخستین بار است که چنین جدایی واضحی درون بقایای ابرنواختر مشاهده میشود.
#Vega#خبر_فضایی--
بیا تو فضا--گنبد مینا | وهم فضـــــــ
ـــــــا۲۲