حاج کریم جواهر( جوار)دشتی چهارمین فرزند حاج عبدالحسین خان جواهردشتی سیاهکلرودی بود که از طرف پدری از نسل آقامحمدحسین کلانتر جیره ولایتی اشکوری سیاهکلرودی و آقامعصوم اشکوری سیاهکلرودی و از طرف مادری از نسل آقاطالب اشکوری سیاهکلرودی محسوب می شد که جملگی در زمان فتحعلیشاه قاجار از ملاکان سیاهکلرود و اشکور رودسر محسوب می شدند.خاندان جواهردشتی از نبیره زادگان آقا محمد حسین کلانتر اشکوری سیاهکلرودی واز تبار کیاهند اشکوری_ سمه سالار بزرک اشکور ودیلمان دوره شاه اسماعیل اول صفوی_ هستند. روانشاد کریم جواهردشتی به همراه مرحومه سرورخانم امینی بنیانگذار کارخانه ی چای سیاهکلرود بود. وی در همان دوران جوانی در کنار برادر ارشدش مهندس محمدحسین خان جواهردشتی در زمینه ی چای و چایکاری فعالیت داشت و از سال سی و چهار تا سال هشتادو چهار به مدت پنجاه سال تمام در عرصه ی چایکاری خدمت کرد.وی به "پیرصنعت چای "معروف بود که سرانجام در سوم مهرماه سال ۱۳۸۴ درسن هشتاد سالگی در ییلاق جواهردشت که ییلاق اجدادیشان بود دار فانی را وداع گفت و در مزار روستای سیاهکلرود به خاک سپرده شد. روحش شاد
https://ble.ir/guilan_ghadim
https://ble.ir/guilan_ghadim
۲
تاریخچه کلوچه فومن
کیوان پندی/ کلوچه فومن ،این شیرینی سنتی بعنوان یکی از سوغات و نمادهای اصلی دیار فومن شناخته می شود و با طعم اصیل خود، بخشی از هویت و فرهنگ گیلانیهاست. کلوچه مزبور ماحصل سیر تحول «قند کلوچه» و «نان قندی» قدیم است که با تغییراتی به شکل امروزی خود درآمده وامروزه بعنوان یکی از کلوچه های معروف ایران شناخته می شود. این کلوچه خوشمزه و بومی، مواد اصلی آن را :آرد، تخم مرغ، شکر، روغن حیوانی، دارچین، مغز گردو، جوز و مغز هل تشکیل میدهدو به وسیله مهر مانندی منقوش و سپس درون کوره پخت قرار میگیرد تا پخته شود و در یک بسته بندی به مسافران و گردشگران عرضه گردد.
اما در رابطه با تاریخ پیدایش وبانی آن ، نظرات متعددی ارایه شده است. برخی پخت آنرا به شماری از بانوان فومنی اواخر قاجار یا اوایل پهلوی نسبت می دهند که بصورت خانگی به تهیه و فروش آن مبادرت می کردند. قول دیگر اینکه، شخصی به نام مرحوم باقر زُهری بی نظیر فومنی از قنادان سابق شهر در عصر پهلوی اول ، آنرا بنیان نهاده است. اما واقعیت این است که ؛ پخت آن به عصر پهلوی اول باز می گردد.در آن زمان پدر مرحوم حضرت آیت الله محمد تقی بهجت فومنی(ره)، یعنی مرحوم کربلایی میرزامحمود حوالی سال ۱۳۱۰ خورشیدی برای دیدار فرزندش به حوزه علمیه کربلا می رود که در این سفر ، پخت آنرا در آنجا نزد برادر نانوایش مرحوم میرزاعلی اکبر فرا می گیرد و بعد از آمدن به زادگاهش ، حوالی سال ۱۳۱۴ در کنار پخت نان سنگک ، به پخت این نوع کلوچه نیز اقدام می نماید و سپس به ترویج آن پرداخته و حتی این پیشه رابه پسرمرحومش میرزا مهدی (عطایی)بهجت و شاگردانش مرحومان: محمد علی و رجب رجبیون، یدالله خبازیان، حاج مهدی پورعلی، محسن نانواباشی اصفهانی, هادی دخت علیزاده می آموزد و ایشان هم بعد از مستقل شدن، به پخت و فروش آن درسطحی وسیع تر اقدام میکنند.
گفته می شود؛ اوج رواج و مصرف این محصول را دراوایل دهه پنجاه خورشیدی در دوره شهرداری مرحوم نصرت الله فرهی می توان دانست. این شهردار فعال و خوش ذوق و سلیقه در یک اقدام تبلیغاتی به شهرت آن پرداخت، بطوریکه در زمان بازی های آسیایی تهران (شهریور ۱۳۵۳) با در اختیار نهادن آرد و کره محلی به مقدار زیاد ، از کلوچه پزان انگشت شمار فومن خواست، آنرا به تعداد زیاد پخت کنند تا در میان تماشاگران حاضر در استادیوم ورزشی آزادی تهران توزیع گرددکه بدین طریق این کلوچه به شهرت ملی و حتی بین المللی نیز دست یافت. این محصول در بیست و یکم دیماه سال ۱۴۰۰ در فهرست میراث فرهنگی ناملموس ایران به ثبت رسیده است.
https://ble.ir/guilan_ghadim
کیوان پندی/ کلوچه فومن ،این شیرینی سنتی بعنوان یکی از سوغات و نمادهای اصلی دیار فومن شناخته می شود و با طعم اصیل خود، بخشی از هویت و فرهنگ گیلانیهاست. کلوچه مزبور ماحصل سیر تحول «قند کلوچه» و «نان قندی» قدیم است که با تغییراتی به شکل امروزی خود درآمده وامروزه بعنوان یکی از کلوچه های معروف ایران شناخته می شود. این کلوچه خوشمزه و بومی، مواد اصلی آن را :آرد، تخم مرغ، شکر، روغن حیوانی، دارچین، مغز گردو، جوز و مغز هل تشکیل میدهدو به وسیله مهر مانندی منقوش و سپس درون کوره پخت قرار میگیرد تا پخته شود و در یک بسته بندی به مسافران و گردشگران عرضه گردد.
اما در رابطه با تاریخ پیدایش وبانی آن ، نظرات متعددی ارایه شده است. برخی پخت آنرا به شماری از بانوان فومنی اواخر قاجار یا اوایل پهلوی نسبت می دهند که بصورت خانگی به تهیه و فروش آن مبادرت می کردند. قول دیگر اینکه، شخصی به نام مرحوم باقر زُهری بی نظیر فومنی از قنادان سابق شهر در عصر پهلوی اول ، آنرا بنیان نهاده است. اما واقعیت این است که ؛ پخت آن به عصر پهلوی اول باز می گردد.در آن زمان پدر مرحوم حضرت آیت الله محمد تقی بهجت فومنی(ره)، یعنی مرحوم کربلایی میرزامحمود حوالی سال ۱۳۱۰ خورشیدی برای دیدار فرزندش به حوزه علمیه کربلا می رود که در این سفر ، پخت آنرا در آنجا نزد برادر نانوایش مرحوم میرزاعلی اکبر فرا می گیرد و بعد از آمدن به زادگاهش ، حوالی سال ۱۳۱۴ در کنار پخت نان سنگک ، به پخت این نوع کلوچه نیز اقدام می نماید و سپس به ترویج آن پرداخته و حتی این پیشه رابه پسرمرحومش میرزا مهدی (عطایی)بهجت و شاگردانش مرحومان: محمد علی و رجب رجبیون، یدالله خبازیان، حاج مهدی پورعلی، محسن نانواباشی اصفهانی, هادی دخت علیزاده می آموزد و ایشان هم بعد از مستقل شدن، به پخت و فروش آن درسطحی وسیع تر اقدام میکنند.
گفته می شود؛ اوج رواج و مصرف این محصول را دراوایل دهه پنجاه خورشیدی در دوره شهرداری مرحوم نصرت الله فرهی می توان دانست. این شهردار فعال و خوش ذوق و سلیقه در یک اقدام تبلیغاتی به شهرت آن پرداخت، بطوریکه در زمان بازی های آسیایی تهران (شهریور ۱۳۵۳) با در اختیار نهادن آرد و کره محلی به مقدار زیاد ، از کلوچه پزان انگشت شمار فومن خواست، آنرا به تعداد زیاد پخت کنند تا در میان تماشاگران حاضر در استادیوم ورزشی آزادی تهران توزیع گرددکه بدین طریق این کلوچه به شهرت ملی و حتی بین المللی نیز دست یافت. این محصول در بیست و یکم دیماه سال ۱۴۰۰ در فهرست میراث فرهنگی ناملموس ایران به ثبت رسیده است.
https://ble.ir/guilan_ghadim
۵۳
نمای قدیم بقعه پیرجلو دار فومنسال ۱۳۴۷ خورشیدی
در گوشه سمت راست تصویر ، مغازه چلوکبابی مرحوم حاج محسن حسین خواه(محسن آشپز) دیده می شود که با مرحوم سهراب میرزایی گل افزانی در آن فعالیت میکرد.
اما بقعه پیرجلودار ، یکی ازبقاع معروف شهرستان فومن است. این زیارتگاه که در بخش پایین محله شهر فومن در جوار گرمابه گلستان و مسجد جامع واقع گردیده ،آگاهی زیادی از آن در دست نیست ، از اینرو در رابطه با آن اقوال متعددی وجود دارد. برخی صاحب مدفن را با نام "پیرجلو دار" می شناسند که به قولی از یاران امام رضا علیه سلام و جلودار اسب آن حضرت در اواخر قرن دوم هجری قمری بود. به باور ایشان، این بزرگوار حامل پیامی از سوی امام هشتم برای عون بن محمد بن علی (ع) بود که مرقدش امروزه در شهرک ماسوله قرار دارد. قول دیگر اینکه نام اصلی وی "شیخ جُنید" بوده که اهل بغداد به شمار می رفته است. وی به قولی صوفی و از زاهدان بوده و طبق سنگ نوشته قبرش، در سال ۶۰۶ هجری قمری وفات یافته است. بنابرتحقیقات، بنای اصلی بقعه، ابتدا چوبی واز داخل و خارج هشت ضلعی بود، تا اینکه در سال ۱۳۶۲ خورشیدی به همت مرحوم محمد پورجانی و دیگران وبا معماری مرحوم حاج عزیز علی عباس زاده، از سنگ و آهن تجدید بنا شد و بعدها در فواصل بین سالهای ۱۳۷۷_۱۳۸۳به کوشش حاجیه فائزه تشکری شاد و جمعی از خیریّن منطقه و اداره اوقاف تکمیل گردید.
منبع عکس: از آستارا تا استارباد، دکتر منوچهر ستوده
https://ble.ir/guilan_ghadim
در گوشه سمت راست تصویر ، مغازه چلوکبابی مرحوم حاج محسن حسین خواه(محسن آشپز) دیده می شود که با مرحوم سهراب میرزایی گل افزانی در آن فعالیت میکرد.
اما بقعه پیرجلودار ، یکی ازبقاع معروف شهرستان فومن است. این زیارتگاه که در بخش پایین محله شهر فومن در جوار گرمابه گلستان و مسجد جامع واقع گردیده ،آگاهی زیادی از آن در دست نیست ، از اینرو در رابطه با آن اقوال متعددی وجود دارد. برخی صاحب مدفن را با نام "پیرجلو دار" می شناسند که به قولی از یاران امام رضا علیه سلام و جلودار اسب آن حضرت در اواخر قرن دوم هجری قمری بود. به باور ایشان، این بزرگوار حامل پیامی از سوی امام هشتم برای عون بن محمد بن علی (ع) بود که مرقدش امروزه در شهرک ماسوله قرار دارد. قول دیگر اینکه نام اصلی وی "شیخ جُنید" بوده که اهل بغداد به شمار می رفته است. وی به قولی صوفی و از زاهدان بوده و طبق سنگ نوشته قبرش، در سال ۶۰۶ هجری قمری وفات یافته است. بنابرتحقیقات، بنای اصلی بقعه، ابتدا چوبی واز داخل و خارج هشت ضلعی بود، تا اینکه در سال ۱۳۶۲ خورشیدی به همت مرحوم محمد پورجانی و دیگران وبا معماری مرحوم حاج عزیز علی عباس زاده، از سنگ و آهن تجدید بنا شد و بعدها در فواصل بین سالهای ۱۳۷۷_۱۳۸۳به کوشش حاجیه فائزه تشکری شاد و جمعی از خیریّن منطقه و اداره اوقاف تکمیل گردید.
منبع عکس: از آستارا تا استارباد، دکتر منوچهر ستوده
https://ble.ir/guilan_ghadim
۳
مدرسه دولتی نمره دو رشتسال ۱۲۹۸ خورشیدی
به ریاست میرزا حسن رشدیّه تبریزی (بنیان گذار مدرسه نوین در ایران)
منبع عکس : آرشیو موسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران
https://ble.ir/guilan_ghadim
به ریاست میرزا حسن رشدیّه تبریزی (بنیان گذار مدرسه نوین در ایران)
منبع عکس : آرشیو موسسه مطالعات تاریخ معاصر ایران
https://ble.ir/guilan_ghadim
۱
سیمای قدیم خیابان صفاری (انقلاب فعلی)لاهیجان ودورنمای بخشی از باغ ملی و سینما رویال(بعثت بعدی) متعلق به مرحوم غلامعلی خان صفاری که بعد از چند دهه فعالیت عاقبت در سال ۱۳۸۵ تعطیل شد.
عکاس:هوشنگ غفوریبا تشکر از: سید محسن سنجری
https://ble.ir/guilan_ghadim
عکاس:هوشنگ غفوریبا تشکر از: سید محسن سنجری
https://ble.ir/guilan_ghadim
۳
معدن سنگرود رودبار.دهه ۱۳۵۰ خورشیدی
این معدن ذغال سنگ که وابسته به شرکت ملی ذوب آهن ایران بود،در ۲۵ کیلومتری شرق لوشان واقع شده و در حوالی سال ۱۳۵۰ به بهره برداری رسید وبسیار هم فعال بود ، ولی متاسفانه از زمانی که به بخش خصوصی واگذار شد دچار رکود گردید واز رونق اولیه خود افتاد.معدن سنگرود از سال ۱۳۹۳ تعطیل شد و از مرداد ۱۴۰۱ احیای این معدن در دستور کار مسئولین مربوطه قرار گرفت.
https://ble.ir/guilan_ghadim
این معدن ذغال سنگ که وابسته به شرکت ملی ذوب آهن ایران بود،در ۲۵ کیلومتری شرق لوشان واقع شده و در حوالی سال ۱۳۵۰ به بهره برداری رسید وبسیار هم فعال بود ، ولی متاسفانه از زمانی که به بخش خصوصی واگذار شد دچار رکود گردید واز رونق اولیه خود افتاد.معدن سنگرود از سال ۱۳۹۳ تعطیل شد و از مرداد ۱۴۰۱ احیای این معدن در دستور کار مسئولین مربوطه قرار گرفت.
https://ble.ir/guilan_ghadim
۲
شماری از دانش آموزان دبیرستان سابقامیر کبیر فومن با شماری از کارکنان آن ، از جمله مرحوم حاج احمد رضایی. سال ۱۳۳۵
https://ble.ir/guilan_ghadim
https://ble.ir/guilan_ghadim
۴
دوکارشناس چای اهل چین که بعد از ورود به ایران و سکونت در لاهیجان، به دین اسلام گرویدند و همسر لاهیجی برگزیدند.سمت راست مرحوم " وایپ موچون"، یکی از چهار کارشناس ومتخصص چینی است که حاج محمد میرزا چایکار(کاشف السلطنه) "پدر چای ایران" او را قبل از سال ۱۳۰۷ خورشیدی برای آموزش صحیح کاشت و داشت و برداشت و ترویج صنعت چای ،با خود به ایران آورد. موچون بعدها مسلمان شد ونام خود را به "حسین ایراندوست" تغییرداد وپس از حج، بامرحومه کلثوم لاهیجانی ازدواج کرد. سمت چپ کارشناس دیگر چای اهل چین است که مسیو" هایی چو" نام داشت.نامبرده هم بعد از سکونت در لاهیجان به دین اسلام روی آورد ومسلمان گردید و نام "محمد کاتوزی" را برگزید. ثمره ازدواج وی با یک بانوی لاهیجی چند فرزند، از جمله پروفسور محمدرضا کاتوزی وحاج علیرضا کاتوزی (کاتوزیان) بود.
https://ble.ir/guilan_ghadim
https://ble.ir/guilan_ghadim
۴۲