وقتی شرایط از کنترل ما خارج است
از نگاه روانشناسی اجتماعی، وقتی فشارها ریشه در ساختارهای اقتصادی یا اجتماعی دارند، فرد همیشه امکان تغییر مستقیم آن شرایط را ندارد؛ بنابراین تمرکز اصلی روی افزایش تابآوری روانی (resilience) و کنترلپذیری درونی قرار میگیرد، بدون اینکه واقعیت بیرونی نادیده گرفته شود.
یکی از راهکارهای مهم، تفکیک «مسئولیت فردی» از «شرایط ساختاری» است؛ یعنی فرد بتواند بپذیرد بخشی از فشارها خارج از کنترل اوست، اما همچنان بر بخشهای قابل کنترل زندگی خودش تمرکز کند. این رویکرد از فرسودگی روانی و احساس درماندگی آموختهشده جلوگیری میکند.
در سطح روانی، ایجاد معنا در زندگی و داشتن اهداف شخصی واقعبینانه میتواند نقش محافظتی مهمی در برابر استرسهای مزمن داشته باشد. همچنین تقویت شبکههای حمایتی اجتماعی، گفتوگو با افراد همفکر و احساس تعلق به یک گروه، اثر فشارهای بیرونی را کاهش میدهد.
در کنار این موارد، افزایش آگاهی اجتماعی و مشارکت در فعالیتهای مدنی یا جمعی (در حد توان فرد) میتواند حس کنترل و اثرگذاری را تقویت کند. در نهایت، پذیرش واقعبینانه شرایط همراه با تمرکز بر مهارتهای فردی و حمایت اجتماعی، از مؤثرترین راهبردها در مواجهه با فشارهای ساختاری محسوب میشود
#راهکار#تاب_آوری#خودشفقتی#پذیرش
@hamimacademy
#راهکار#تاب_آوری#خودشفقتی#پذیرش
۷۹
۱۲:۴۵
بنظرتون مهاجرت میتونه راهکار مناسبی برای کم کردن این فشارها باشه؟
۸۲
۱۲:۴۶
ble.ir/mediasenderbot?start=GrvPPXsYAbnBBjZmeC816rtc5
۱۰۲
۱۲:۴۷
در حال حاضر نمایش این پیام پشتیبانی نمیشود.
در حال حاضر نمایش این پیام پشتیبانی نمیشود.
در دو قسمت به سوال "آیا مهاجرت میتونه راهکار خوبی برای بهبود سلامت روان باشه" پرداختیم. بعد از شنیدن این وویسها حتما نظراتتون رو برام بنویسید 

۵۹
۱۶:۱۰
رابطه با خویشتن
وقتی انسان رابطهی سالمی با خودش دارد، میتواند احساساتش را بهتر بشناسد و بهجای سرکوب یا انکار آنها، آنها را پردازش کند. این توانایی باعث کاهش اضطراب و افسردگی و افزایش تابآوری در برابر فشارهای زندگی میشود.
در واقع، مغز در چنین حالتی بیشتر به سمت حل مسئله و رشد حرکت میکند.
از طرف دیگر، رابطه با خویشتن روی کیفیت روابط میانفردی و اجتماعی هم اثر میگذارد. کسی که با خودش مهربانتر است، معمولاً با دیگران هم کمتر قضاوتگر و بیشتر همدل است. چون الگوی درونیاش بر پایه پذیرش شکل گرفته، نه سرزنش.
این رابطه یک جنبه کاملاً انسانی و صمیمانه هم دارد. یعنی اینکه یاد بگیری با خودت مثل یک دوست رفتار کنی؛ دوستی که گاهی اشتباه میکند، گاهی خسته میشود، اما همچنان شایسته احترام و توجه است. این نگاه باعث میشود حتی در لحظههای شکست هم خودت را رها نکنی.

فاطمه نزهت | روانشناس بالینی
...#خودشفقتی#رابطه_باخود@hamimacademy
از طرف دیگر، رابطه با خویشتن روی کیفیت روابط میانفردی و اجتماعی هم اثر میگذارد. کسی که با خودش مهربانتر است، معمولاً با دیگران هم کمتر قضاوتگر و بیشتر همدل است. چون الگوی درونیاش بر پایه پذیرش شکل گرفته، نه سرزنش.
این رابطه یک جنبه کاملاً انسانی و صمیمانه هم دارد. یعنی اینکه یاد بگیری با خودت مثل یک دوست رفتار کنی؛ دوستی که گاهی اشتباه میکند، گاهی خسته میشود، اما همچنان شایسته احترام و توجه است. این نگاه باعث میشود حتی در لحظههای شکست هم خودت را رها نکنی.
فاطمه نزهت | روانشناس بالینی
...#خودشفقتی#رابطه_باخود@hamimacademy
۴۴
۱۴:۳۶
اولین قدم برای بهبود رابطه با خویشتن
برای بهتر کردن رابطه با خویشتن، لازم نیست یک تغییر بزرگ و ناگهانی ایجاد کنیم؛ بیشتر شبیه ساختن یک عادت تدریجی و پایدار است. شروعش معمولاً از «دیدن خود» به جای «قضاوت خود» است.
اولین قدم، خودآگاهی ساده و بدون فشار است. یعنی چند بار در روز از خودت بپرسی: «الان دقیقاً چه حسی دارم؟» یا «بدنم و ذهنم چی میگن؟» بدون اینکه بخوای فوراً درستش کنی یا تغییرش بدی. فقط مشاهده کننده باشیم.
قدم بعدی، کم کردن صدای منتقد درونی است. خیلی وقتها ما با خودمان طوری حرف میزنیم که هرگز با یک دوست اینطور صحبت نمیکنیم. تمرین: وقتی خودت را سرزنش میکنی، یک لحظه مکث کنی و بپرسی: «اگر دوستم همین وضعیت رو داشت، بهش چی میگفتم؟»
سوم، ایجاد رفتارهای کوچک مراقبتی است. رابطه با خود فقط در مورد افکار نیست، رفتار هم هست. خواب کافی، غذا خوردن منظم، استراحت، یا حتی چند دقیقه سکوت روزانه، همه پیامهایی به ذهن میفرستند که «تو ارزش مراقبت داری».
در نهایت، پذیرش تدریجی خود. یعنی اینکه قرار نیست کامل باشی تا با خودت خوب رفتار کنی. برعکس، همین نواقص بخشی از انسانی بودن تو هستند. وقتی این را کمکم قبول کنی، رابطهات با خودت از حالت جنگ به حالت همراهی تغییر میکند....#پذیرش#خودشفقتی#رابطه_باخویشتن@hamimacademy
برای بهتر کردن رابطه با خویشتن، لازم نیست یک تغییر بزرگ و ناگهانی ایجاد کنیم؛ بیشتر شبیه ساختن یک عادت تدریجی و پایدار است. شروعش معمولاً از «دیدن خود» به جای «قضاوت خود» است.
اولین قدم، خودآگاهی ساده و بدون فشار است. یعنی چند بار در روز از خودت بپرسی: «الان دقیقاً چه حسی دارم؟» یا «بدنم و ذهنم چی میگن؟» بدون اینکه بخوای فوراً درستش کنی یا تغییرش بدی. فقط مشاهده کننده باشیم.
سوم، ایجاد رفتارهای کوچک مراقبتی است. رابطه با خود فقط در مورد افکار نیست، رفتار هم هست. خواب کافی، غذا خوردن منظم، استراحت، یا حتی چند دقیقه سکوت روزانه، همه پیامهایی به ذهن میفرستند که «تو ارزش مراقبت داری».
۶۴
۱۶:۵۹
در آغوش خویشتن
سفری به سوی مهربانی با خودبا رویکرد ذهنآگاهی

در این کارگاه یاد میگیریم چطور با خود مهربانتر باشیم و تصویری واقع بینانه و مثبت از خود بسازیم.
مدرسان:زیبا محمدعلی بیگی | روانشناس بالینی | مدرس دورههای ذهنآگاهیفاطمه نزهت | ارشد روانشناسی بالینی
برای ثبت نام و اطلاعات بیشتر با آیدی و یا شماره تماس زیر در ارتباط باشید:@hamim_psy0930-1184309
قدردان همراهی شما هستیم
@hamimacademy
سفری به سوی مهربانی با خودبا رویکرد ذهنآگاهی
در این کارگاه یاد میگیریم چطور با خود مهربانتر باشیم و تصویری واقع بینانه و مثبت از خود بسازیم.
مدرسان:زیبا محمدعلی بیگی | روانشناس بالینی | مدرس دورههای ذهنآگاهیفاطمه نزهت | ارشد روانشناسی بالینی
برای ثبت نام و اطلاعات بیشتر با آیدی و یا شماره تماس زیر در ارتباط باشید:@hamim_psy0930-1184309
قدردان همراهی شما هستیم
۳۴
۱۸:۴۶