در پرده ی اسرار کسی را ره نیستزین تعبیه جان هیچ کس آگه نیستجز در دل خاک هیچ منزلگه نیستمی خور که چنین فسانه ها کوته نیست
«خیام »
«خیام »
۷۱ای دل قلم نقش معما میباشفراش سراپرده ی سودا میباشماننده ی پرگار به گرد سر خویشمی گرد و به طبع پای بر جا میباش
«عراقی»
«عراقی»
۶منعم که به عیش میرود روز و شبشنالیدن درویش نداند سببشبس آب که میرود به جیهون و فراتدر بادیه تشنگان به جان در طلبش
«سعدی»
«سعدی»
۷کس عهد وفا چنان که پروانه ی خُردبا دوست به پایان نشنیدیم که بردمقراض به دشمنی سرش بر می داشتپروانه به دوستیش در پا میمرد
«سعدی»
«سعدی»
۹ما هم از هم رنج ها بردیم و رنجیدیم هم هم زهم با هم به هم گفتیم و خندیدیم همزندگی هم رفت ما رفتیم و فهمیدیم کههم در این هم ها به هم دردیم و همدردیم هم
۱۴بگفت «هر چه بگویم تو نشنوی از من» چو حرف رفته ز یادم بهانه می سازمنصیحتم برساند که خود نمی داند به گوش چون برسد پشت گوش اندازم
۱۲آهو بره را که شیر در پی باشدبیچاره چه اعتماد بر وی باشداین ملح در آب چند بتواند بودوین برف در آفتاب تا کی باشد
«سعدی»
«سعدی»
۱۰آن دوست که دیدنش بیاراید چشمبی دیدنش از گریه نیاساید چشمما را ز برای دیدنش باید چشمور دوست نبینی به چه کار آید چشم
«سعدی»
«سعدی»
۹هم آن که دست فقیری بداد نان مرد استهم آن که نان بگرفت از برای جان مرد استکدام جاهل نادان ز گریه نهی کندهمان که گریه کنان است و ناله خوان مرد است
۱۲از متاخران بسیار خوان تا همه فارغان بسیار نوشاز همه عالمین بسیار گوی تا متعلمین بیدار گوشجمله سگانند کسان جهانغیر همان گرفته بر کار هوش
۷