۴
۴
۴
۴
از اشعار حضرت خدیجه سلام الله علیها خطاب به حجّت زمانش، رسول خدا صلی الله علیه وآله:"اگر همه نعمتهای دنیا از آن من باشد؛اگر سلطنت همه پادشاهان مال من باشد؛همهی اینها به اندازه بال مگسی نمیارزد وقتی چشمانم نتواند چشمانت را ببیند"
فَلَو أَنّني أمسَيتُ فِي كلِّ نِعمَة. وَ دامَت لِي الدُّنيا وَ مُلك الأكاسِرة.فَما سَوِيَت عِندي جَناح بَعُوضَة.إذا لَم يَكن عَيني لِعَينك ناظِرة.
بحارالأنوار، جلد ۱۶، ص ۵۲.» دهم ربیع الاول، سالروز ازدواج نورانی #پیامبر_اکرم صلی الله علیه وآله و #حضرت_خدیجه سلام الله علیها مبارک باد
10 ربيع الاول١ـ ازدواج پیامبراكرم(صلی الله علیه و آله و سلم) با حضرت خدیجه(سلام الله علیها) ٢ـ وفات حضرت عبدالمطلب جدّ بزرگوار رسول گرامی اسلام(صلی الله علیه و آله و سلم) 1ـ ازدواج پیامبر اكرم (صلی الله علیه و آله وسلم) با حضرت خدیجه(سلام الله علیها)در چنین روزی رسول گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) در 25 سالگی، یعنی 15 سال قبل از بعثت با بانوی بزرگوارِ قریش، حضرت «خدیجه بنت خُویلد» ازدواج نمودند.
بحار الانوار : ج 45 ص 378از روایات و احادیث چنین بر میآید كه حضرت خدیجه كبری(سلام الله علیها) علاوه بر دارابودن اموال، املاك و ثروت فراوان، در عقل و كیاست نیز نسبت به زنان دیگر برتری داشتند. افراد زیادی همچون: عقبه بن ابی معیط و ابن ابیشهاب و نیز ابوجهل و ابوسفیان كه ثروت بسیاری داشتند وهر كدام جداگانه به خواستگاری حضرت خدیجه (سلام الله علیها) آمدند ولی ایشان نپذیرفتند و سرانجام پیشنهاد ازدواج با حضرت محمد بن عبدالله (صلی الله علیه و آله و سلم) را قبول كردند و این ازدواج با آداب و مراسم خاصی انجام شد.آری ! ایشان از سالها پیش در انتظار پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) و رسالت آن حضرت بودند؛ چرا كه همیشه از علمای اهل كتاب علایم نبوت آن حضرت را جویا میشدند و در همان روزی كه رسول خدا در چهل سالگی به رسالت مبعوث شد، ایشان نخستین زنی بود كه به دین مبین اسلام گروید. پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) نیز علاقه بسیاری به خدیجه (سلام الله علیها) داشتند.
ـ بهتر از خدیجه نصیب من نشد!عایشه میگوید: «كمتر اتفاق میافتاد كه پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) از خانه بیرون برود و حضرت خدیجه (سلام الله علیها) را به خیر و نیكی یاد نكند؛ چندانكه یك روز آتش حسادت در من مشتعل شد و گفتم: ای رسول خدا! تا كی خدیجه را یاد میكنی؟ او پیر زنی بیش نبوده! خداوند بهتر از او را به تو مرحمت كرده است».در این هنگام رسول گرامی اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) سخت غضبناك شدند و فرمودند: «به خدا سوگند! بهتر از خدیجه(سلام الله علیها) نصیب من نشده؛ او به من ایمان آورد هنگامی كه مردم كافر بودند؛ او نبوت مرا تصدیق نمود، هنگامی كه مردم مرا تكذیب میكردند و اموال خود را در اختیار من گذاشت در وقتی كه مردم مرا از خود دور میكردند. خداوند متعال از خدیجه به من فرزندانی روزی كرد و رحم تو را عقیم قرار داد».
ریاحین الشریعه : ج 2 ص 211حضرت خدیجه(سلام الله علیها) در حدود 24 سال با پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) زندگی كردند و در این مدت یار و غمخوار آن حضرت بودند. آن بانوی بزرگوار ثروت هنگفت خویش را در راه رشد و تبلیغ دین اسلام به پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) واگذار و نقش مهمی در پیشرفت این دین آسمانی ایفا نمودند.خداوند متعال دو پسر به نامهای قاسم و عبدالله و نیز چهار دختر به نام های فاطمه(سلام الله علیها)، ام كلثوم، زینب و رقیه به ایشان عطا فرمود. در فضیلت حضرت خدیجه (سلام الله علیها) همین بس كه مادر بانوی بزرگوار اسلام، سید زنان بهشت، حضرت صدیقه طاهره فاطمه زهرا (سلام الله علیها) وجدّه معصومین (علیهم السلام) است.این بانو بعد از ازدواج با پیامبر(صلی الله علیه و آله و سلم) تمام اموال خود را در راه پیشرفت اهداف اسلام هدیه کردند.ایشان به عمویش ورقه فرمود : کلید تمام اموالم را نزد حبیبم ببر و از جانب من به او بگو: تمامی این اموال هدیه است به او و تمامی آن ملک اوست که در آن هرگونه تصرفی بخواهد، انجام دهد.به راستی آیا در تمام دوران پس از بعثت پیامبر(صلی الله علیه واله) چنین فداکاری مشاهده شده است؟
کدام یک از همسران ایشان، چنین رتبهای از فداکاری رسیدهاند؟(بحار الانوار جلد16ص71)۳
امام کاظم علیهالسلام:خوش به حال شیعیان ماآنها که در دوران غیبت قائم ما به ریسمان ما چنگ میزنند و بر محبّت ما و بیزاری از دشمنان ما ثابتقدم هستند.
آنها از ما هستند و ما از آنهاییم. آنها ما را به عنوان امام خود پسندیدهاندو ما آنها را به عنوان شیعه خود پسندیدهایم.
پس خوش به حالشان!پس خوش به حالشان!والله روز قیامت آنها با ما در درجات ما هستند.
طُوبَى لِشِيعَتِنَا الْمُتَمَسِّكِينَ بِحَبْلِنَا فِي غَيْبَةِ قَائِمِنَا الثَّابِتِينَ عَلَى مُوَالاتِنَا وَ الْبَرَاءَةِ مِنْ أَعْدَائِنَا أُولَئِكَ مِنَّا وَ نَحْنُ مِنْهُمْ قَدْ رَضُوا بِنَا أَئِمَّةً وَ رَضِينَا بِهِمْ شِيعَةًفَطُوبَى لَهُمْ ثُمَّ طُوبَى لَهُمْ وَ هُمْ وَ اللَّهِ مَعَنَا فِي دَرَجَاتِنَا يَوْمَ الْقِيَامَةِ. كمالالدين، ج۲، ص۳۶۱.۵ ۱۲ ربیع الاولورود پیامبر صلّى اللَّه عليه و آله به مدينه در غروب اين روز پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله بعد از هجرت از مكه وارد مدينه طيبه شدند، و در قبا نزول اجلال فرمود و منتظر ماند تا امير المؤمنين عليه السّلام به ايشان ملحق شد، و سپس وارد مدينه شدند. اين در حالى بود كه در ۴ ربيع الاول پيامبر صلّى اللَّه عليه و آله در مسير هجرت از غار ثور بيرون آمده به طرف مدينه حركت فرمود.
مسار الشيعه: ص ۲۸ و ۲۹. قلائد النحور: ج ربيع الاول، ص ۲۱ مصباح المتهجد: ص ۷۳۲. زاد المعاد: ص ۳۴۴. توضيح المقاصد: ص ۷. بحار الانوار: ج ۹۷، ص ۱۶۸، ج ۱۹، ص ۱۲۵ و ۱۰۴ ۱۲ ربیع الاول مرگ معتصم عباسى لعنت علیه در پنجشنبه دوازدهم ربيع الاول سال ۲۲۷ ه.ق دو ساعت از شب گذشته، معتصم عباسى در سامرا به هلاكت رسيد. سبب مرگش آن شد كه حجامت كرد و سپس تب كرد و به همان تب به جهنّم شتافت. از بزرگترين جرائم او به شهادت رساندن امام جواد عليه السّلام است. مدت خلافت او ۸ سال و ۸ ماه و ۸ روز بود و و هشتم از خلفاى بنى عباس بود. او ۸ پسر و ۸ دختر داشت و ۸ قصر بنا كرد. معتصم مردى ظالم بود و از علم و ادب و نوشتن بهره اى نداشت. او به سادات خصوصاً بزرگان آنها اذيت هاى بسيارى روا داشت، و در دوران حكومتش علاقه زيادى به ساخت بنا داشت.
تتمة المنتهى: ص ۲۹۷- ۳۱۰. فيض العلام: ص ۲۱۶.13 ربيع الاولآغاز دوران حكومت عباسیاناز اوایل سال 130 هـ .ق عباسیان برای به دست آوردن قدرت، دست به كشتار و قتل عام بی سابقه مردم زدند كه خلاصه پیروز شدند و توانستند خلافت را از چنگال بنی امیه خارج نمایند و بیعت ابوالعباس عبدالله بن محمد، مشهور به سفّاح ـ نخستین خلیفة عباسی ـ در روز جمعه سیزهم ربیع الأول سال 132 هـ .ق. صورت گرفت و بدین ترتیب حكومت خاندان عباسی آغاز شد.
حیاةالحيوان : ج 1 ص 110در روضه الصفا امده است که صبح جمعه ابوالعباس در کوفه با اتباع خود وارد دار الاماره شد و از انجا به مسجد جامع رفت . بالای منبر ایستاد و خطبه ای خواند و چون ان روز ضعف داشت بر روی منبر نشست و عمویش داوود بن علی یک پله پایین تر ایستاد و خطبه را با این جمله به پایان رساند ؛میان شما و پیغمبر شما هیچ خلیفه به حقی پای به منبر ننهاده مگر علی بن ابی طالب علیهماالسلام و این امام که بر منبر است
روضة الصفا ج 3 ص 383سفّاح در دوران خلافت خود به قتل عام بسیاری از خاندان بنی امیه دست زد؛ لذا به او لقب «خونریز» دادند.
در مجالس المومنین آمده است :چون خلافت به ابوالعباس سفاح رسید، روزی بنیهاشم و بازماندگان بنیامیه را در مجلس خود گرد آورد. سپس رو به بنیهاشم کرد و گفت:أين الحسن بن علي؟گفتند: او را بنیامیه با زهر به شهادت رساندند.گفت:أين الحسين بن علي؟گفتند: او را بنیامیه در کربلا کشتند.گفت:أين زيد بن علي؟گفتند: او را هشام بن عبدالملك به قتل رساند و بدنش را بر دار آویخت.گفت:أين يحيى بن زيد؟گفتند: او را نیز بنیامیه کشتند.آنگاه سفاح روی به امویان کرد و گفت:به خدا سوگند، هیچ یک از این خونها را فراموش نکردهام و انتقام آنان را از شما خواهم گرفت.سپس فرمان داد بسیاری از بزرگان و فرزندان بنیامیه را به قتل رساندند.پس از آن، در ادامه داستان آمده است که دستور داد سفره بر روی اجساد آنان گستردند و غذا خورد و گفت که این غذا برای او از هر غذایی گواراتر است؛ زیرا انتقام خاندان پیامبر را گرفته است.مجالس المومنین : ج 2 ص 265البته «السفّاح» الزاماً به معنای «خونریز» نبوده است. واژه «سفّاح» از ریشه سَفْح به معنای «فرو ریختن و بخشیدن فراوان» نیز به کار میرفت؛ یعنی کسی که عطا و بخشش را فراوان جاری میکند.بر اساس این دیدگاه، این لقب را خود ابوالعباس در نخستین خطبه خلافتش در کوفه بر زبان آورد و گفت:أنا السفاح المبيح، والثائر المبير.در این عبارت، «السفاح» را برخی شارحان به معنای «فراوانبخش» و برخی دیگر به معنای «خونریز دشمنان» دانستهاند. سفّاح بازماندگان خاندان اموی را كشت و تمامی آنها را به دار آویخت، و بالاخره در 32 سالگی در سال 136 هـ .ق. در پنجه مرگ،گرفتار شد.