خودآگاهی، یعنی دیدنِ خود بدون حمله کردن به خودرشد روانی همیشه با یک اتفاق بزرگ شروع نمیشود.گاهی فقط از این شروع میشود که آدم برای اولین بار، به جای اینکه خودش را محکمه کند، تلاش کند بفهمد چرا اینقدر سختگیر شده؛ چرا اینقدر میترسد؛ چرا اینقدر خودش را جمع میکند.خیلی از رفتارهایی که امروز از آنها ناراحتیم—مثل کنترلگری، پنهانکاری، یا سختگیری افراطی—روزی برای زنده ماندن ساخته شده بودند.آنها بد شروع نشدند؛ فقط اگر تا امروز همراه ما ماندهاند، شاید دیگر با زندگی امروزمان سازگار نباشند.خودآگاهی یعنی بتوانی این را ببینی، بدون اینکه فوراً علیه خودت موضع بگیری.یعنی به جای نفرت از خود، به فهمِ خود برسی.و همین فهم، آرامآرام دستِ آدم را از ترسهای قدیمی جدا میکند.خودآگاهی شاید مهمترین قدمِ بلوغ روانی باشد؛ چون تا وقتی خودت را نشناسی، مدام همان زخمهای قدیمی را زندگی خواهی کرد.اما وقتی خودت را ببینی، تازه میتوانی انتخاب کنی؛ نه از ترس، بلکه از روی آگاهی.
@hodabahranian
@hodabahranian
عجب جمله غریبی :« تحلیل فرشته ویرانگر عشق های اتشین ست » ؛ وقتی حبیب دوانلو ( روانکاو پویشی ) این باور رو به علم هدیه کرد نمیدونم چند صد کیس رو دیده بود که بعد از اگاهی عمیق ، از عشق ارمانی به عشق پخته میرسن .
خیلی وقتها ما عاشق خودِ یک آدم نمیشیم؛ عاشق ویژگیهایی میشیم که خودمون کمتر داشتیم.یکی که همیشه ساکت بوده، جذب آدم بیپروا میشه؛ یکی که همیشه تأیید گرفته، جذب کسی میشه که راحت خودش رو بیان میکنه.آگاهی که میاد، میفهمیم شاید عاشق اون آدم نبودیم؛ عاشق بخشی از خودمون بودیم که توی اون میدیدیم.
@hodabahranian
خیلی وقتها ما عاشق خودِ یک آدم نمیشیم؛ عاشق ویژگیهایی میشیم که خودمون کمتر داشتیم.یکی که همیشه ساکت بوده، جذب آدم بیپروا میشه؛ یکی که همیشه تأیید گرفته، جذب کسی میشه که راحت خودش رو بیان میکنه.آگاهی که میاد، میفهمیم شاید عاشق اون آدم نبودیم؛ عاشق بخشی از خودمون بودیم که توی اون میدیدیم.@hodabahranian
دوشنبه، دورهمی تحلیل فیلم روانشناسیاین هفته کنار هم به تماشای فیلم Sorry, Baby مینشینیم؛ روایتی متفاوت، ظریف و عمیق از تأثیر یک تجربه آسیبزا بر زندگی، روابط و هویت انسان.
در این جلسه درباره موضوعاتی مثل تروما، شرم، سکوت، سوگ، تابآوری، ترمیم روان و نقش ارتباطات امن در مسیر بهبود گفتوگو خواهیم کرد.
دوشنبه | ساعت ۱۸ تا ۲۱لطفاً در صورت تمایل به حضور، جهت هماهنگی با ادمین ، حضورتان را از قبل اعلام فرمایید.
زندگی، ما را تنبیه نمیکند...فقط همان درسی را دوباره مقابلمان میگذارد که هنوز یاد نگرفتهایم.️برای همین است که بعضی آدمها، همسرشان را عوض میکنند... شغلشان را عوض میکنند... خانهشان را عوض میکنند... حتی کشورشان را عوض میکنند...️اما باز هم به همان احساسهای آشنا میرسند.انگار زندگی فقط بازیگران را عوض میکند... اما نمایش، همان نمایش قبلی است.شاید چون ما بیشتر از آنکه مشغول شناختن خودمان باشیم، مشغول عوض کردن صحنههای زندگی هستیم.و تا وقتی نگاه ما تغییر نکند، دنیا فقط لباس تازهای به همان قصه قدیمی میپوشاند.شاید بزرگترین نقطه آغاز خوشبختی، از همان لحظهای باشد که به جای تغییر دادن دنیا، جرئت کنیم خودمان را ببینیم.@hodabahranian
۴
دوره طرحوارهدرمانی شروع دوره: فردا، دوشنبه ساعت: ۱۶ تا ۱۸ مکان: خانه روانشناسی آمیزواگر به یادگیری طرحوارهدرمانی، شناخت الگوهای فکری و هیجانی و درک عمیقتر رفتارهای خود و دیگران علاقهمندید، میتونید در این دوره شرکت کنید.
جهت ثبتنام به ادمین پیام دهید.نامهای سرگشاده و کاملاً محترمانه به کسانی که گاهی مسیر خلق یک ایده را فراموش میکنند...
گاهی یک ایده فقط یک «ایده» نیست؛ پشت آن ساعتها فکر، تجربه، آزمون و خطا و شببیداریهای زیادی وجود دارد...البته ظاهراً در دنیای امروز، بعضیها معتقدند ایدهها مثل وایفای هستند؛ هرکس زودتر وصل شد، صاحبش میشود!الهام گرفتن زیباست؛ رشد کردن از ایدههای دیگران بخشی از مسیر یادگیری است، اما کپی کردن با الهام گرفتن تفاوت دارد.میشود ظاهر یک کار را برداشت، چند تغییر کوچک ایجاد کرد، نامی تازه روی آن گذاشت و حتی لباس خلاقیت به تنش کرد...اما چیزی که نمیشود کپی کرد، مسیر، عشق، تجربه و روحی است که پشت یک اثر ساخته شده است.برای همهی کسانی که چیزی خلق میکنند آرزو دارم روزی برسد که «خالق بودن» بیشتر از «برداشتن» ارزش داشته باشد؛و احترام به صاحب اثر، بخشی از اخلاق حرفهای ما باشد.
با احترام،هدا بحرانیان/رواندرمانگر
گاهی یک ایده فقط یک «ایده» نیست؛ پشت آن ساعتها فکر، تجربه، آزمون و خطا و شببیداریهای زیادی وجود دارد...البته ظاهراً در دنیای امروز، بعضیها معتقدند ایدهها مثل وایفای هستند؛ هرکس زودتر وصل شد، صاحبش میشود!
الهام گرفتن زیباست؛ رشد کردن از ایدههای دیگران بخشی از مسیر یادگیری است، اما کپی کردن با الهام گرفتن تفاوت دارد.میشود ظاهر یک کار را برداشت، چند تغییر کوچک ایجاد کرد، نامی تازه روی آن گذاشت و حتی لباس خلاقیت به تنش کرد...اما چیزی که نمیشود کپی کرد، مسیر، عشق، تجربه و روحی است که پشت یک اثر ساخته شده است.برای همهی کسانی که چیزی خلق میکنند آرزو دارم روزی برسد که «خالق بودن» بیشتر از «برداشتن» ارزش داشته باشد؛و احترام به صاحب اثر، بخشی از اخلاق حرفهای ما باشد. با احترام،هدا بحرانیان/رواندرمانگر
بعضی از ما انگار در یک اتاق انتظارِ بزرگ زندگی میکنیم؛ جایی که فکر میکنیم اگر آن چیزِ گمشده بیاید اگر آن ماشین باشد، آن جایگاه باشد، یا آن آدمِ خاص در زندگیمان باشد دکمهی حال خوب روشن میشود. ما به این باورِ سمی عادت کردهایم که خوشحالی، پاداشی است که باید از بیرون دریافت کنیم.اما حقیقتِ تلخ و در عین حال رهاییبخش این است: ذهنِ ما، صرفاً یک دریافتکننده است. اگر به مغزت گرسنگی بدهی، اگر او را با خوراکهای مسموم (نشخوارِ نداشتهها، مقایسه، یا انفعال) پر کنی، مغز همانطور پاسخ میدهد: با اضطراب، با ملال، با افسردگی.تفاوتِ آدمِ خودآگاه با بقیه در داشتنِ امکانات نیست؛ در هنرِ ورودی است. آدمِ خودآگاه میداند که اگر در چاهِ نداشتهها سقوط کند، غرق میشود. پس به جای نگاه کردن به دیوارِ بلند نداشتهها، شروع میکند به تزریقِ ورودیهای درست به سیستمِ روانی اش. حتی اگر تمام روز را در شرایطِ سخت گذرانده باشد، میداند که ده دقیقه دویدن، خواندنِ چند خط متنِ اصیل، یا انتخابِ یک همنشینیِ متفاوت، یک کُنش انقلابی است.️این هنرِ بالغانه است: شکار کردنِ ورودیهایِ خوب در میانِ ویرانههایِ نداشتهها.@hodabahranian
۳