صرفه و صلاح ملّت؛ «مصالحه یا مقاومت»؟!سؤالی که برای بسیاری از افراد ایجاد میشود این است:«آیا کوتاهآمدن در برابر فشار و زیادهخواهی قدرتهای سلطهگر، میتواند زندگی و رفاه ملّت را تضمین کند؟!» تجربهٔ تاریخی و منطقِ سیاست بینالملل نشان میدهد که تسلیم، اگرچه ممکن است در کوتاهمدت برخی هزینهها و فشارها را کاهش دهد، امّا قطعاً به رفاه پایدار منجر نمیشود؛ بلکه زمینهساز وابستگی و افزایش مطالبات و زیادهخواهی طرف مقابل میشود.قدرتهای بزرگ معمولاً در روابط بینالملل، بر اساس منافع و موازنهٔ قدرت رفتار میکنند، نه بر مبنای ملاحظات اخلاقی و انساندوستانه!اگر یک کشور از عناصر قدرت خود صرفِ نظر کند، هیچ تضمینی وجود ندارد که طرف مقابل نیز از فشارهای خود دست بردارد. دلیل؟! «تجربه»تجربه نشان داده که عقبنشینی بدون ایجاد بازدارندگی و تضمین منافع متقابل، به مطالبهٔ امتیازات بیشتر و زورگویی منجر میشود. در نتیجه هزینهٔ مقاومت و ایستادگی بسیار کمتر از وادادگی و تسلیم است!البتّه مقاومت به معنای نفی عقلانیت و رفتار حکیمانه نیست؛ بلکه عینِ عقلانیت است.سیاست هوشمندانه آن است که کشور ضمن استفادهٔ مقطعی از ابزار مذاکره و تعامل، دائماً ظرفیتهای اقتصادی، علمی، امنیتی و سیاسی خود را تقویت کند، تا در صورت ضرورت، مذاکره از موضع ضعف و انفعال انجام نشود. متأسفانه برخی یا نمیفهمند، یا نمیخواهند بفهمند و یا عالمانه و عامدانه در زمینه دشمن بازی میکنند! هر انسان خردمندی میداند که رفاه واقعی زمانی پایدار خواهد بود که اقتصاد یک ملّت تولیدمحور، دانشبنیان و قدرتافزا باشد؛ نه متّکی به نظر و رضایت قدرتهای خارجی!رفاه پایدار محصول عزّت، قدرت، عقلانیت و استقلال در تصمیمگیری است؛ نه محصول تسلیم در برابر زورگویی و زیادهخواهی!آری! ملتی که قدرت تولیدِ رفاه را در درون خود ایجاد کند، در تعامل با جهان نیز دست بالاتری خواهد داشت. ...| حجّت اله ذاکر۱۱۱| ارزیابی و نقدِ منصفانهٔ دولت پزشکیان دولت پزشکیان را باید با خروجیِ حکمرانی و دستاوردهای آن، ارزیابی و نقد نمود. کارنامهٔ دو سالهٔ دولتِ وفاق، ترکیبی از ضعفهای جدی اقتصادی، امنیتی و سیاسی است.علیالظاهر در این دولت برای کاهش قطبیسازی و ایجاد وفاق سیاسی تلاش شده است، امّا نتیجهٔ این وفاق، انفعال دستگاههای ناظر و برخی مسئولین در قبال ضعفها و نواقص دولت بوده است.در شرایط پرتنش داخلی و خارجی، این رویکرد به ثبات تصمیمگیری و افزایش ظرفیت حکمرانی کمک نمیکند، چرا که یک جادهٔ یک طرفهای ایجاد شده و برخی ارکان گویا بنا بر مصالح خودخوانده در اختیار دولت قرار گرفتهاند.تلاش این دولت در حفظ مسیر دیپلماسی و سعی برای کاهش فشار خارجی، ناکام بوده و نتوانسته برای حفظ منافع کشور و مردم راه به جایی ببرد.ضعف اصلی دولت پزشکیان، فاصلهٔ بسیار زیاد میان شعار وفاق و کارآمدی اقتصادی، سیاسی و فرهنگی است. تورم کمرشکن، کاهش قدرت خرید مردم، بیثباتی ارزی، سوق دادن متوّلین به سوداگری، ناترازی انرژی و بودجه و ضعف سرمایهگذاری و ناهنجاریهای فرهنگی، در این دولت شتاب مضاعفی گرفته است.دولت در تشخیص برخی از مشکلات موفق بوده است، اما با گذشت حدود ۲ سال از عمر خود، هنوز در تبدیل تشخیص به اصلاحات ساختاری و اتخاذ تصمیمهای سخت، کارنامهٔ قانعکنندهای ارائه نکرده است.نقد جدی دیگر به این دولت، وابستگی حلّ مشکلات اقتصادی به گشایشهای خارجی است.اگر چه کاهش تحریمها میتواند فرصتهایی جهت دفع و رفع مشکلات ایجاد کند، امّا اقتصاد ایران حتّی بدون تحریم نیز با مشکلات ساختاری عمیقی روبهروست. بنابراین دیپلماسی باید مکمل اصلاحات داخلی باشد، نه جایگزین آن!در مجموع، از نگاه یک منتقد منصف، دولت پزشکیان، دولتی موفق در حل مسائل اصلی کشور تلقّی نمیشود و از نظر کارنامه، شاید یکی از ضعیفترین دولتهای چند دههٔ اخیر کشور محسوب شود.مسئله اصلی دولت در ادامه مسیر خود، باید عبور از «وفاق سیاسی» به «وفاق برای اصلاحات و سازندگی» باشد؛ یعنی با استفاده از سرمایهٔ سیاسی وفاق و همراهی کامل سایر قوا؛ اصلاح بودجه، اصلاح نظام بانکداری، اصلاح الگوی مصرف انرژی، و اصلاح نظام ارزی و فضای کسبوکار، را با سرعت به انجام برساند. ...| حجّت اله ذاکر۴۱۱#یادداشت_اقتصادی
«وابستگی به دلار؛ مشکل اصلی اقتصاد ایران»
مشکل اصلی اقتصاد ایران، نباید صرفاً در «تحریم» و «گرانی نرخ دلار» خلاصه شود؛ بلکه وابستگی ساختاری اقتصاد ایران به دلار، علّت اصلی تزلزل و تنزّل اقتصاد کشور است.
️ وقتی که قیمتگذاری کالاها، تجارت خارجی، تأمین مواد اولیه و نهادهها، سیاستگذاری و حتّی تصمیمگیری سرمایهگذاران تا این اندازه از نرخ دلار اثر میپذیرد، دلار از یک «ارز خارجی» به لنگر ذهنی و عملی اقتصاد کشور تبدیل میشود.
در چنین ساختاری، افزایش نرخ دلار فقط هزینهٔ واردات را بالا نمیبرد؛ بلکه از طریق انتظارات تورمی، هزینه تولید، قیمت داراییها و رفتار فعالان اقتصادی، موجی فراگیر در سطح عمومی قیمتها ایجاد میکند. در نتیجه، «ریال» قدرت سیاستگذاری خود را تا حدّ زیادی از دست میدهد و اقتصاد به تحوّلات خارج از مرزها، حسّاسیت شدید از خود نشان میدهد.
مسئولان و متولیان امر، خوب میدانند که راهحل این مشکلِ اساسی، تثبیت دستوری و قیمتگذاری تشریفاتی نرخ ارز نیست! کشور برای کاهش این وابستگی عمیق و شدید، نیازمندِ تقویت تولید داخلی، افزایش بهرهوری، توسعهٔ تجارت با ارزهای متنوع، کمکردن وابستگی بودجه به درآمدهای نفتی، تعمیق زنجیرههای تولید و افزایش اعتبار پول ملّی است.
بنابراین، مسئلهٔ اصلی این است که چرا دلار تا این اندازه قدرت تعیینکنندگی در اقتصاد ایران پیدا کرده است؟!
تا زمانی که بیماری صعبالعلاج وابستگی اقتصاد کشور به دلار درمان نشود، با کاهش نرخ دلار هم نمیتوان به ثبات پایدار اقتصادی دست یافت. ...
| حجّت اله ذاکر
«وابستگی به دلار؛ مشکل اصلی اقتصاد ایران»
مشکل اصلی اقتصاد ایران، نباید صرفاً در «تحریم» و «گرانی نرخ دلار» خلاصه شود؛ بلکه وابستگی ساختاری اقتصاد ایران به دلار، علّت اصلی تزلزل و تنزّل اقتصاد کشور است.️ وقتی که قیمتگذاری کالاها، تجارت خارجی، تأمین مواد اولیه و نهادهها، سیاستگذاری و حتّی تصمیمگیری سرمایهگذاران تا این اندازه از نرخ دلار اثر میپذیرد، دلار از یک «ارز خارجی» به لنگر ذهنی و عملی اقتصاد کشور تبدیل میشود.در چنین ساختاری، افزایش نرخ دلار فقط هزینهٔ واردات را بالا نمیبرد؛ بلکه از طریق انتظارات تورمی، هزینه تولید، قیمت داراییها و رفتار فعالان اقتصادی، موجی فراگیر در سطح عمومی قیمتها ایجاد میکند. در نتیجه، «ریال» قدرت سیاستگذاری خود را تا حدّ زیادی از دست میدهد و اقتصاد به تحوّلات خارج از مرزها، حسّاسیت شدید از خود نشان میدهد.مسئولان و متولیان امر، خوب میدانند که راهحل این مشکلِ اساسی، تثبیت دستوری و قیمتگذاری تشریفاتی نرخ ارز نیست! کشور برای کاهش این وابستگی عمیق و شدید، نیازمندِ تقویت تولید داخلی، افزایش بهرهوری، توسعهٔ تجارت با ارزهای متنوع، کمکردن وابستگی بودجه به درآمدهای نفتی، تعمیق زنجیرههای تولید و افزایش اعتبار پول ملّی است.بنابراین، مسئلهٔ اصلی این است که چرا دلار تا این اندازه قدرت تعیینکنندگی در اقتصاد ایران پیدا کرده است؟!تا زمانی که بیماری صعبالعلاج وابستگی اقتصاد کشور به دلار درمان نشود، با کاهش نرخ دلار هم نمیتوان به ثبات پایدار اقتصادی دست یافت. ...| حجّت اله ذاکر۳۱کارنامهٔ دولتِ روحانی؛
از وعدهٔ گشایش تا فرسایشِ اقتصاد!
حسن روحانی بسیار تلاش کرده است تا افتضاح کارنامهٔ دولت خود را با عبارتهایی مانند «وجود شرایط دشوار»، «عدم همراهی ارکان نظام»، «وجود تحریمهای کمرشکن» و ... توجیه کند.
تحریم یکی از عوامل اصلی فشار بر اقتصاد ایران در همه دولتها بوده و هست؛ امّا بخش مهمی از انتقاد به دولت روحانی متوجه این است که در هشت سال ریاستجمهوری، فرصت کافی برای اصلاح بسیاری از ضعفهای مزمن اقتصاد وجود داشت، امّا با عملکرد مفتضح آن دولت، فرصت از دست رفت.
روحانی دولت خود را با وعدهٔ ثبات اقتصادی و بهبود معیشت آغاز کرد و در سالهای نخست با سیاستهای غلط، چاپ پول و ...، علیالظاهر توانست بخشی از بیثباتی اقتصادی را به صورت موقّت مهار کند؛ امّا این ثبات ظاهری تا حدّ زیادی شکننده بود. اقتصاد ایران همچنان به درآمدهای نفتی وابسته ماند، اصلاحات ساختاری در نظام بانکی و بودجهای به سرانجام نرسید و تولید و سرمایهگذاری با موانع جدّی و موانع جدیدی روبهرو بودند.
نقطهٔ شکست جدّیتر، در سالهای پایانی دولت نمایان شد!سقوط بسیار زیاد ارزش پول ملی، جهش قیمتها، کاهش قدرت خرید و تشدید فشار بر طبقات متوسط و کمدرآمد، تصویری کاملاً متفاوت از وعدههای اقتصادی آن دولت ارائه کرد. دولتی که با شعار چرخیدن همزمان سانتریفیوژ و چرخ زندگی مردم آمده بود، هم چرخ سانتریفیوژها را از کار انداخت و هم چرخ زندگی مردم زیر فشار از چرخش باز ایستاد. ...
یکی از نقدهای اساسی به دولت روحانی، وابستهکردن بیش از اندازهٔ امید اقتصادی به برجام بود. دولت تصور میکرد با رفع تحریمها، خود به خود سرمایهگذاری خارجی، رشد اقتصادی و گشایش مالی تا حد زیادی ایجاد خواهد شد. اقتصاد سالم با توافق خارجی ساخته نمیشود؛ این اقتصاد نیازمند اصلاح نظام مالیاتی، کاهش کسری بودجه، اصلاح بانکها، افزایش بهرهوری، امنیت سرمایهگذاری و مبارزه جدی با ناکارآمدی است. در این حوزهها، کارنامه دولت روحانی بسیار ضعیفتر از حدّ انتظار بود.
از سوی دیگر، سیاست ارزی دولت نیز یکی از نقاط بسیار بحثبرانگیز کارنامهٔ اقتصادی آن بود. ارز ۴۲۰۰ تومانی که در سال ۱۳۹۷ با هدف کنترل قیمت کالاهای اساسی معرفی شد، بهجای آنکه مشکل ریشهای تورم را حل کند، زمینهساز رانت، چندنرخی شدن ارز و تخصیص ناکارآمد منابع شد. این تجربهٔ تلخ، نمونهای روشن از سیاستی بود که با نیّت کنترل بازار اجرا شد اما در عمل اقتصاد کشور را به لبهٔ پرتگاه هدایت کرد.
مشکل دیگر دولت تدبیر و امید، تأخیر در پذیرش واقعیتهای اقتصادی بود. دولت روحانی در بخشهایی از دورهٔ خود به جای مواجههٔ صریح با مشکلات ساختاری، امیدوار بود با بهبود شرایط خارجی و افزایش درآمدهای نفتی فضای اقتصادی ترمیم شود. نتیجه این رویکرد آن بود که با بازگشت تحریمها، آسیبپذیریهای اقتصاد ایران با شدت بیشتری نمایان شد.
آری!مسئلهٔ اصلی دولت روحانی این بود که به جای مقاومسازی اقتصاد، به دنبال ایجاد یک پنجرهٔ تنفس مصنوعی از بیرون بود؛ وقتی که آن پنجره بسته شد، بسیاری از ضعفهایی که در سالهای قبل در مسیر اصلاح قرار گرفته بودند، با شدّت بسیار زیاری آشکار شدند!
از این منظر، بزرگترین انتقاد اقتصادی به روحانی این است: او فرصت داشت با اجرای سیاستهای اقتصاد مقاومتی و تقویت تولید داخلی، اقتصاد ایران را از وابستگی به نفت، ارز، تحریم و تصمیمهای کوتاهمدت دور کند، امّا تمام انرژی دولت را صرف مذاکرهٔ نافرجام کرد و اصلاحات صحیح اقتصادی به حاشیه رفت! ...
| حجّت اله ذاکر
از وعدهٔ گشایش تا فرسایشِ اقتصاد!
حسن روحانی بسیار تلاش کرده است تا افتضاح کارنامهٔ دولت خود را با عبارتهایی مانند «وجود شرایط دشوار»، «عدم همراهی ارکان نظام»، «وجود تحریمهای کمرشکن» و ... توجیه کند. تحریم یکی از عوامل اصلی فشار بر اقتصاد ایران در همه دولتها بوده و هست؛ امّا بخش مهمی از انتقاد به دولت روحانی متوجه این است که در هشت سال ریاستجمهوری، فرصت کافی برای اصلاح بسیاری از ضعفهای مزمن اقتصاد وجود داشت، امّا با عملکرد مفتضح آن دولت، فرصت از دست رفت.روحانی دولت خود را با وعدهٔ ثبات اقتصادی و بهبود معیشت آغاز کرد و در سالهای نخست با سیاستهای غلط، چاپ پول و ...، علیالظاهر توانست بخشی از بیثباتی اقتصادی را به صورت موقّت مهار کند؛ امّا این ثبات ظاهری تا حدّ زیادی شکننده بود. اقتصاد ایران همچنان به درآمدهای نفتی وابسته ماند، اصلاحات ساختاری در نظام بانکی و بودجهای به سرانجام نرسید و تولید و سرمایهگذاری با موانع جدّی و موانع جدیدی روبهرو بودند.نقطهٔ شکست جدّیتر، در سالهای پایانی دولت نمایان شد!سقوط بسیار زیاد ارزش پول ملی، جهش قیمتها، کاهش قدرت خرید و تشدید فشار بر طبقات متوسط و کمدرآمد، تصویری کاملاً متفاوت از وعدههای اقتصادی آن دولت ارائه کرد. دولتی که با شعار چرخیدن همزمان سانتریفیوژ و چرخ زندگی مردم آمده بود، هم چرخ سانتریفیوژها را از کار انداخت و هم چرخ زندگی مردم زیر فشار از چرخش باز ایستاد. ...یکی از نقدهای اساسی به دولت روحانی، وابستهکردن بیش از اندازهٔ امید اقتصادی به برجام بود. دولت تصور میکرد با رفع تحریمها، خود به خود سرمایهگذاری خارجی، رشد اقتصادی و گشایش مالی تا حد زیادی ایجاد خواهد شد. اقتصاد سالم با توافق خارجی ساخته نمیشود؛ این اقتصاد نیازمند اصلاح نظام مالیاتی، کاهش کسری بودجه، اصلاح بانکها، افزایش بهرهوری، امنیت سرمایهگذاری و مبارزه جدی با ناکارآمدی است. در این حوزهها، کارنامه دولت روحانی بسیار ضعیفتر از حدّ انتظار بود.از سوی دیگر، سیاست ارزی دولت نیز یکی از نقاط بسیار بحثبرانگیز کارنامهٔ اقتصادی آن بود. ارز ۴۲۰۰ تومانی که در سال ۱۳۹۷ با هدف کنترل قیمت کالاهای اساسی معرفی شد، بهجای آنکه مشکل ریشهای تورم را حل کند، زمینهساز رانت، چندنرخی شدن ارز و تخصیص ناکارآمد منابع شد. این تجربهٔ تلخ، نمونهای روشن از سیاستی بود که با نیّت کنترل بازار اجرا شد اما در عمل اقتصاد کشور را به لبهٔ پرتگاه هدایت کرد.مشکل دیگر دولت تدبیر و امید، تأخیر در پذیرش واقعیتهای اقتصادی بود. دولت روحانی در بخشهایی از دورهٔ خود به جای مواجههٔ صریح با مشکلات ساختاری، امیدوار بود با بهبود شرایط خارجی و افزایش درآمدهای نفتی فضای اقتصادی ترمیم شود. نتیجه این رویکرد آن بود که با بازگشت تحریمها، آسیبپذیریهای اقتصاد ایران با شدت بیشتری نمایان شد.آری!
مسئلهٔ اصلی دولت روحانی این بود که به جای مقاومسازی اقتصاد، به دنبال ایجاد یک پنجرهٔ تنفس مصنوعی از بیرون بود؛ وقتی که آن پنجره بسته شد، بسیاری از ضعفهایی که در سالهای قبل در مسیر اصلاح قرار گرفته بودند، با شدّت بسیار زیاری آشکار شدند!از این منظر، بزرگترین انتقاد اقتصادی به روحانی این است: او فرصت داشت با اجرای سیاستهای اقتصاد مقاومتی و تقویت تولید داخلی، اقتصاد ایران را از وابستگی به نفت، ارز، تحریم و تصمیمهای کوتاهمدت دور کند، امّا تمام انرژی دولت را صرف مذاکرهٔ نافرجام کرد و اصلاحات صحیح اقتصادی به حاشیه رفت! ...| حجّت اله ذاکر۱۱| نهادینهکردن حجاب وضعیت تأسفبار کنونی حجاب در کشور، نشانهٔ روشنی از ضعف سیاستهای فرهنگی، نظام آموزشی و حکمرانی فرهنگیاجتماعی است. گرچه برخورد با عوامل ایجاد فضای تأسفبار کنونی، امری ضروریست، امّا علاج واقعی معضل بدحجابی را باید از بازسازی زیرساختهای اعتقادی و مقبولیت فرهنگی و اجتماعی حجاب آغاز کرد؛ یعنی باید نسل جدید را با منطق، زیبایی، کرامت و فلسفهٔ حجاب آشنا کرد. مدرسه، دانشگاه، رسانه، خانواده و نهادهای فرهنگی و اجتماعی باید در این میدان نقش فعال و هماهنگ داشته باشند.از سوی دیگر، حاکمیت نیز باید در «شیوه حکمرانی خود در امر عفاف و حجاب» تجدیدنظر کند. بدون اصلاح عملکردهای فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی که سرمایهٔ اعتماد عمومی را تضعیف کردهاند، اثربخشی برنامهها و فعالیتها بسیار محدود خواهد بود.همزمان با اعمال قانون، باید با کنشگری فعّال و با شیوههای کاربردی، هنری و جذّاب، حجاب را به باور عمومی تبدیل کرد. راه علاج، ترکیبی از اعمال قانونِ روشن، اجرای عادلانهٔ قانون، فرهنگسازی هوشمند، تحکیم و تقویت بنیان خانواده، تسهیلگری و ترویج ازدواج آسان، و مهمتر از همه، بازگرداندن اعتماد و اقناع اجتماعی با انجام کارهای ایجابی است. برای نهادینهکردن حجاب در جامعه و تبدیلکردن آن به فرهنگ عمومی، باید حجاب را از «موضوع مناقشه» به «انتخاب آگاهانه و ارزش فرهنگی» تبدیل کنیم؛ و این امر احتیاج به نقشآفرینی درستِ تمامی دستگاهها و نهادهای مسئول، دارد و مهمتر از نقشآفرینی نهادها، عزم و ارادهٔ مسئولین کشور است! ...| حجّت اله ذاکر۴۳#یادداشت_کوتاه
یک پیشنهاد راهبردی برای ارتقاء تجمّعات
برای این منظور به نظرم باید یک «الگوی ایرانی ـ اسلامی تجمعات مردمی» طراحی شود.
هویت بصری↓سناریوی مراسم↓پرچم و نماد↓سرود و نغمات آیینی ↓ایستگاه مشارکت مردمی↓برنامه خانواده و کودک↓روایتگری و تولید محتوا↓پیگیری مطالبات مردم ↓ارزیابی میزان مشارکت و اثرگذاری
و برای هر تجمع، این قالب متناسب با زیستبوم تغییر کند.
یک نکته مهم
| به نظرم «پرچمگردانی» نباید هدف باشد؛ بلکه باید وسیله و ابزار تولید هویتِ جمعی باشد.
اگر به دنبال ایجاد و تقویت هویّت نباشیم، بعد از مدتی پرچمگردانی برای مردم عادی میشود.
امّا اگر پرچم با خانواده، کودک، شهید، ایران، اسلام، امید، پیشرفت و یک تجربه عاطفی مشترک پیوند بخورد، میتواند به یک عنصر بسیار قدرتمند هویتی تبدیل شود. ...
| حجّت اله ذاکر
یک پیشنهاد راهبردی برای ارتقاء تجمّعات
برای این منظور به نظرم باید یک «الگوی ایرانی ـ اسلامی تجمعات مردمی» طراحی شود. هویت بصری↓سناریوی مراسم↓پرچم و نماد↓سرود و نغمات آیینی ↓ایستگاه مشارکت مردمی↓برنامه خانواده و کودک↓روایتگری و تولید محتوا↓پیگیری مطالبات مردم ↓ارزیابی میزان مشارکت و اثرگذاریو برای هر تجمع، این قالب متناسب با زیستبوم تغییر کند.یک نکته مهم
| به نظرم «پرچمگردانی» نباید هدف باشد؛ بلکه باید وسیله و ابزار تولید هویتِ جمعی باشد. اگر به دنبال ایجاد و تقویت هویّت نباشیم، بعد از مدتی پرچمگردانی برای مردم عادی میشود. امّا اگر پرچم با خانواده، کودک، شهید، ایران، اسلام، امید، پیشرفت و یک تجربه عاطفی مشترک پیوند بخورد، میتواند به یک عنصر بسیار قدرتمند هویتی تبدیل شود. ...| حجّت اله ذاکر۱۱
|شب ۱۹۴میدان انقلاب۶۱#یادداشت_کوتاه
وضعیت کنونی جبههٔ مقاومت
| جبههٔ مقاومت در شرایط کنونی وارد مرحلهای متفاوت از گذشته شده است؛ در این مرحله میزان پیشروی یا عقبنشینی یک گروه در یک میدان، سنجهٔ دقیقی برای ارزیابی وضعیت این جبهه نیست. پس از تحولات سنگین سالهای اخیر، بهویژه جنگهای لبنان و غزه و تشدید رویارویی ایران و آمریکا ـ اسرائیل، و همچنین یمن و عربستان، مقاومت با یک آزمون راهبردی برای بازسازی توان، انسجام و ابتکار عمل مواجه است.
در لبنان، اگرچه فشار نظامی و سیاسی بر حزبالله افزایش یافته، امّا تداوم درگیریها و حملات متقابل و ترور فرماندهان ردههای بالا و میانی حزبالله و ... نشان میدهد که مسئلهٔ مقاومت، برای دشمن صهیونی همچنان حلنشده باقی مانده است. به همین خاطر، عملیات اسرائیل در جنوب لبنان ادامه یافته و تنش همچنان در سطح بالا پابرجاست.
در یمن نیز تحولات اخیر و افزایش نقش انصارالله در معادلات دریای سرخ و پیشرویهای شگفتانگیز نشان میدهد که جغرافیای مقاومت از یک میدان سرزمینی به یک شبکهٔ منطقهایِ مؤثر بر امنیت انرژی و تجارت جهانی تبدیل شده است. ...
از سوی دیگر، یکی از مهمترین چالشهای کنونی برای مقاومت، عبور از الگوی واکنش به الگوی ابتکار راهبردی است. فشارهای نظامی، اقتصادی، اطلاعاتی و سیاسی نشان میدهد که دشمن تلاش میکند مقاومت را از درون فرسوده و میان میدانهای مختلف آن گسست ایجاد کند.
بنابراین، مسئلهٔ اصلی جبههٔ مقاومت در مقطع کنونی صرفاً افزایش توان نظامی نیست؛ بلکه حفظ انسجام جبهه، تقویت عمق راهبردی، بازسازی توان بازدارندگی، ارتقای توانمندی در جنگ شناختی و رسانهای، و تبدیل قدرت میدانی به دستاورد فرامنطقهای و تمدّنی اهمیت بیشتری یافته است.
جمعبندی:جبهه مقاومت در موقعیت دشوار امّا تعیینکنندهای قرار دارد. دشمن توانسته ضربات سنگینی وارد کند، امّا نتوانسته مسئلهٔ مقاومت را از معادلات منطقه حذف کند. مرحلهٔ آینده، مرحلهٔ ابتکار عمل است؛ و موفقیت مقاومت بیش از هر چیز به توانایی آن در تبدیل فشارهای موجود به ایجاد موازنهٔ جدید قدرت در منطقه وابسته خواهد بود. ...
| حجّت اله ذاکر
وضعیت کنونی جبههٔ مقاومت
| جبههٔ مقاومت در شرایط کنونی وارد مرحلهای متفاوت از گذشته شده است؛ در این مرحله میزان پیشروی یا عقبنشینی یک گروه در یک میدان، سنجهٔ دقیقی برای ارزیابی وضعیت این جبهه نیست. پس از تحولات سنگین سالهای اخیر، بهویژه جنگهای لبنان و غزه و تشدید رویارویی ایران و آمریکا ـ اسرائیل، و همچنین یمن و عربستان، مقاومت با یک آزمون راهبردی برای بازسازی توان، انسجام و ابتکار عمل مواجه است.در لبنان، اگرچه فشار نظامی و سیاسی بر حزبالله افزایش یافته، امّا تداوم درگیریها و حملات متقابل و ترور فرماندهان ردههای بالا و میانی حزبالله و ... نشان میدهد که مسئلهٔ مقاومت، برای دشمن صهیونی همچنان حلنشده باقی مانده است. به همین خاطر، عملیات اسرائیل در جنوب لبنان ادامه یافته و تنش همچنان در سطح بالا پابرجاست. در یمن نیز تحولات اخیر و افزایش نقش انصارالله در معادلات دریای سرخ و پیشرویهای شگفتانگیز نشان میدهد که جغرافیای مقاومت از یک میدان سرزمینی به یک شبکهٔ منطقهایِ مؤثر بر امنیت انرژی و تجارت جهانی تبدیل شده است. ...از سوی دیگر، یکی از مهمترین چالشهای کنونی برای مقاومت، عبور از الگوی واکنش به الگوی ابتکار راهبردی است. فشارهای نظامی، اقتصادی، اطلاعاتی و سیاسی نشان میدهد که دشمن تلاش میکند مقاومت را از درون فرسوده و میان میدانهای مختلف آن گسست ایجاد کند.بنابراین، مسئلهٔ اصلی جبههٔ مقاومت در مقطع کنونی صرفاً افزایش توان نظامی نیست؛ بلکه حفظ انسجام جبهه، تقویت عمق راهبردی، بازسازی توان بازدارندگی، ارتقای توانمندی در جنگ شناختی و رسانهای، و تبدیل قدرت میدانی به دستاورد فرامنطقهای و تمدّنی اهمیت بیشتری یافته است. جمعبندی:جبهه مقاومت در موقعیت دشوار امّا تعیینکنندهای قرار دارد. دشمن توانسته ضربات سنگینی وارد کند، امّا نتوانسته مسئلهٔ مقاومت را از معادلات منطقه حذف کند. مرحلهٔ آینده، مرحلهٔ ابتکار عمل است؛ و موفقیت مقاومت بیش از هر چیز به توانایی آن در تبدیل فشارهای موجود به ایجاد موازنهٔ جدید قدرت در منطقه وابسته خواهد بود. ...| حجّت اله ذاکر۳۱یمن را دریاب ... ! خاطره علی حائری شیرازی (فرزند مرحوم آیت الله حائری شیرازی) از پدرپدر داشت روزهای پایانی را میگذراند؛ پزشکها برایش اصطلاحِ «سپسیس عفونی» را بکار میبردند. «سپسیس» یک بیماری خطرناک و مرگبار است که بر اثر واکنش شدید سیستم ایمنی بدن در برابر عفونت شدید ایجاد می شود. «سپسیس شدید» منجر به «شوک سپتیک» میشود؛ این شوک، فشار خون پدر را کمتر از ۷ کرده بود. بوسيله دارویی که دائم و بهتدریج به بدن تزریق میشد، سعی در جلوگيری از اُفت شدید فشار داشتند.
این حالات، پدر را در خوابی عمیق و متفاوت فرو میبرد؛ حالتی اغماء گونه!
از شب، نوبت حضور من بالای سرشان بود؛ حالتی رفت و برگشت دارند. بیهوش و هوشیار در نیمههای شب نگاهی به من کردند. «علی بیا !». بعد بلافاصله گفتند: «از یمن چه خبر؟!» متعجب نگاه کردم. «با موشک کجا را زده؟»گویی نظارهگر واقعهای بوده که من از آن بیخبرم.گفتم: «خواب دیدید؛ ما الآن در بیمارستان نمازی هستیم». رویش را برمیگرداند. «نه، خواب نبود! یمن را دریاب. اخبار یمن را پیگیر باش. آخرالزمان از یمن آغاز میشود. از شلیک اولین موشکها !» بعد سکوتی طولانی کرد. دوباره گفت «علی بیا!».اشاره کرد که «سرت را جلو بیار». سرم را به دهانش نزدیک کردم. باصدای بیجوهرهای گفت: «ان شاء الله تو ظهور را درک میکنی!» مو به تنم سیخ شد. گفتم: «ان شاء الله» و در دل، همۀ این فضا را حمل بر حال اغماگونه او کردم و عبور نمودم ...
تا اینروزها که اولین موشکها با جسارتی وصفناشدنی از یمن به سمت تمام منافع اسرائیل و آمریکا شلیک میشود ... و تنگهای که لقب مهمترین آبراهۀ جهان را یدک میکشد، برای همه کشتیهای اسرائیل و آمریکا ناایمن شده! یمن یک تنه دارد صفآرایی و آبروداری میکند.
باز صدای پدر را میشنوم: «یمن را دریاب ... !»
۵۱|بعثتِ «ما مردم»؛ روایت ۲۰۰ شب آزادگی و ایستادگیدر شبهای سخت است که حقیقتِ یک ملّت آشکار میشود!| ایرانِ ما، در این روزها، شاهد روایتی متفاوت از ما مردم است؛ روایتی از ما مردمی که ۲۰۰ شب، میدانها و خیابانها را به صحنهٔ حضور، میدان نبرد با اهریمن، عرصهٔ همدلی و میدان دفاع از کیان خود تبدیل کردیم. این حماسه، فقط حضورِ در خیابان نیست؛پیروی از امامِ خود، در نقشآفرینی یک ملّت در سرنوشت خویش است. ما مردمی که میتوانستیم در خانه بمانیم یا در مکان امنی پناه بگیریم، برخاستیم؛ما مردمی که میتوانستیم فقط نظارهگر نبرد باشیم، مسئولیت پذیرفتیم و جانفدا شدیم؛و ما مردمی که میتوانستیم از «ایران» فقط سخن بگوییم، در میدان ایستادیم تا از آن پاسداری کنیم.و عاشقانه سرودیم: «هم غزّه، هم لبنان؛ جانم فدای ایران»| و این یعنی «بعثت مردم ایران»! همان بعثتی که امام شهیدان وعده داده بود و ما مردمِ وطندوست، از اعماق وجود و با غیرت دینی ملّی برخاستیم و آن را رقم زدیم. امروز، «ایران» دیگر فقط نام یک کشور نیست؛ایران، یک خانهٔ پرشکوه است؛ خانهای که امنیت، استقلال و آیندهاش به مسئولیت مشترک همهٔ فرزندانش گره خورده است.۲۰۰، کوچک نیست!پشت این عدد، چشمهایی بصیر بیدار، دلهایی پُرایمان و ارادههایی آهنین است که حاضر نشدهاند سرنوشت کشورشان را به دست بیتفاوتی بسپارند. و چه زیباست که ما مردم، در هنگامهٔ آزمون، به جای هراس از تاریکی، خود چراغ شدیم و سوختیم و تابنده شدیم.آری!تاریخ، لحظههای ایستادگی ما مردم را به خاطر میسپارد؛ نه تنها به واسطهٔ آنچه در میدانها رقم زدیم، بلکه بالاتر از آن، به خاطر روحی که در خیابانها و میادین زنده شده است:«روح مقاومت، روح همبستگی، روح مسئولیت و روح استکبارستیزی!»
سالها بعد، وقتی فرزندان این سرزمین از این روزها میپرسند، پاسخ دیگر تنها در لابلای کتابهای تاریخ نیست؛بلکه در جانِ خیابانهایی است که شاهد حضور ما مردم بودند که گفتیم:«ما فرزندان این کشوریم؛و در روز سختِ امتحان و ابتلاء، میان و خانهٔ خود را رها نمیکنیم.»روایتِ ما، روایت ۲۰۰ شب نیست؛روایت بیداری و مقاومت است!روایت مردمی است کهشایستهٔ درک طلوعِ خورشید است. ...| حجت اله ذاکر۲۱