لحظاتی درنگ کن و از خودت چند سوال مهم بپرس:
الان کجا ایستادهام؟چرا اینجا هستم؟به کجا میخواهم بروم؟چرا میخواهم به آنجا برسم؟و قرار است این مسیر را چگونه طی کنم؟
این پرسشها، یعنی خودآگاهی در لحظهلحظهی زندگی.یعنی داشتن نقشهی راه، نه فقط حرکت کردن.
یادت باشه:هر رسیدنی ارزشمند نیست.هر موفقیتی، موفقیتِ تو نیست.و هر مقصدی، سزاوار آن نیست که به هر قیمتی به آن برسی.
@honarederang@honarederang
الان کجا ایستادهام؟چرا اینجا هستم؟به کجا میخواهم بروم؟چرا میخواهم به آنجا برسم؟و قرار است این مسیر را چگونه طی کنم؟
این پرسشها، یعنی خودآگاهی در لحظهلحظهی زندگی.یعنی داشتن نقشهی راه، نه فقط حرکت کردن.
یادت باشه:هر رسیدنی ارزشمند نیست.هر موفقیتی، موفقیتِ تو نیست.و هر مقصدی، سزاوار آن نیست که به هر قیمتی به آن برسی.
@honarederang@honarederang
۲غم به شما عمق میدهد و شادی ارتفاع.
غم ریشههایتان را گسترده میکند و شادی شاخههایتان را.
شادی مثل درختی است که به سمت آسمان میرود و به زندگی رنگ و حرکت میدهد. غم مانند ریشههایی است که تا بطن زمین پایین میروند و صبر و تحمل را آرامآرام شکل میدهند.
هر دو مورد نیازند؛ هرچه درختی بلندتر شود، همزمان ریشههایش عمیقتر میشوند.
بله... در غم همانقدر احساس زندگی هست که در شادی؛ یکی تو را به بیرون حرکت میدهد و دیگری به درون.
@honarederang@honarederang
غم ریشههایتان را گسترده میکند و شادی شاخههایتان را.
شادی مثل درختی است که به سمت آسمان میرود و به زندگی رنگ و حرکت میدهد. غم مانند ریشههایی است که تا بطن زمین پایین میروند و صبر و تحمل را آرامآرام شکل میدهند.
هر دو مورد نیازند؛ هرچه درختی بلندتر شود، همزمان ریشههایش عمیقتر میشوند.
بله... در غم همانقدر احساس زندگی هست که در شادی؛ یکی تو را به بیرون حرکت میدهد و دیگری به درون.
@honarederang@honarederang
۱تنهایی.mp3
۰۳:۴۰-۸.۴۵ مگابایت
کنار تنهاییت بنشین️
️۱بعد از عبور از نگهبانهای درونی، وارد قلعه شدم...اینجا قلعه پادشاهی من است...باورم نمیشود..
اما تا به گنجهای داخل قلعه نرسم، یک پادشاه واقعی نمیشوم.
پس به سمت زیرزمین قلعه رفتم؛ جایی که گنجهای پادشاهی پنهان بودند.
درِ اولین صندوقچه را که باز کردم، نوشتهای از طلا در آن پیدا کردم: ثبات و پیشبینیپذیری درونی
با خودم فکر کردم چرا این گنج اینقدر ارزشمند است؟
شاید چون در جهانی که هر روز ناپایدارتر و غیرقابل پیشبینیتر میشود، داشتن یک نقطه اتکای درونی، از هر طلایی باارزشتر است.
حدس زدم این گنج را نمیتوان از بیرون به دست آورد؛ آرامآرام با دروننگری کشف میشود.
@honarederang@honarederang
اما تا به گنجهای داخل قلعه نرسم، یک پادشاه واقعی نمیشوم.
پس به سمت زیرزمین قلعه رفتم؛ جایی که گنجهای پادشاهی پنهان بودند.
درِ اولین صندوقچه را که باز کردم، نوشتهای از طلا در آن پیدا کردم: ثبات و پیشبینیپذیری درونی
با خودم فکر کردم چرا این گنج اینقدر ارزشمند است؟
شاید چون در جهانی که هر روز ناپایدارتر و غیرقابل پیشبینیتر میشود، داشتن یک نقطه اتکای درونی، از هر طلایی باارزشتر است.
حدس زدم این گنج را نمیتوان از بیرون به دست آورد؛ آرامآرام با دروننگری کشف میشود.
@honarederang@honarederang
۱ثبات و استقلال درونی.m4a
۰۳:۲۸-۱.۷۱ مگابایت
ناپایداری، واقعیت زندگی
۱
️یه لحظه درنگ کن و خوب به خودت نگاه کن...آیا اغلب احساس نارضایتی، ناامنی یا آسیبپذیری داری و به شدت دنبال کسی هستی که بهش تکیه کنی و بهش پناه ببری؟
آیا برای از دست ندادن اون آدم، گاهی بیش از حد چسبنده یا وابسته رفتار میکنی؟
این احساس بیشتر توی چه موقعیتهایی سراغت میاد؟وقتی تنها میشی؟ وقتی تعارض پیش میاد؟ یا وقتی احساس میکنی ممکنه طرف مقابل ازت فاصله بگیره؟
توی چنین موقعیتهایی احساس میکنی چند سالته؟
@honarederang@honarederang
۱بعد انگار چیزی تغییر کرد...
کمکم شرم وارد زندگیام شد.
شرم آرام و بیصدا در گوشم گفت: «تو به اندازه کافی خوب نیستی.»
از آن به بعد، هر اشتباه، هر شکست یا هر مقایسه، فقط یک اتفاق نبود؛ تبدیل میشد به مدرکی برای اینکه «من کافی نیستم.»
آنقدر این صدا را باور کرده بودم که یادم رفته بود گنج هنوز همانجا، زیر لایههای شرم، منتظر من است.
فهمیدم شرم، ارزشمندی را از بین نمیبرد؛ فقط کاری میکند دیگر نتوانم آن را ببینم.
شاید بخش مهمی از این سفر، کنار زدن همین لایههای شرم باشد؛ تا دوباره با همان احساس قدیمی روبهرو شوم...
اینکه لازم نیست ارزشم را ثابت کنم؛ فقط لازم است دوباره آن را به یاد بیاورم.
@honarederang@honarederang
کمکم شرم وارد زندگیام شد.
شرم آرام و بیصدا در گوشم گفت: «تو به اندازه کافی خوب نیستی.»
از آن به بعد، هر اشتباه، هر شکست یا هر مقایسه، فقط یک اتفاق نبود؛ تبدیل میشد به مدرکی برای اینکه «من کافی نیستم.»
آنقدر این صدا را باور کرده بودم که یادم رفته بود گنج هنوز همانجا، زیر لایههای شرم، منتظر من است.
فهمیدم شرم، ارزشمندی را از بین نمیبرد؛ فقط کاری میکند دیگر نتوانم آن را ببینم.
شاید بخش مهمی از این سفر، کنار زدن همین لایههای شرم باشد؛ تا دوباره با همان احساس قدیمی روبهرو شوم...
اینکه لازم نیست ارزشم را ثابت کنم؛ فقط لازم است دوباره آن را به یاد بیاورم.
@honarederang@honarederang
۱