سلام به اعضای محترماین کانال متعلق به جواد محرمی است و اینجا دلنوشته ها نظرات یادداشت ها مصاحبه ها گزارش ها و به طور کلی مطالب مربوط به فضای فرهنگی و هنری از این قلم منتشر می شود
۱
درباره اصغر فرهادی و آن سکانس طلایی از پدر در میزگرد سینمایی روزنامه جوان مطرح شد
به نظرم ما داریم درباره یک مسئولیت فرهنگی در هنرهای نمایشی حرف میزنیم. درباره اینکه هنرمند باید نسبت به خانواده ایرانی خود را مسئول بداند و هنرش را خرج پالایش جامعه کند نه هزینه دیده شدن خودش. شاید عبارت و مفهوم «هنر برای هنر» برای عدهای یک ملکه ذهنی باشد، اما حقیقتاً هنری که فایدهای برای جامعه نداشته باشد و اساساً جامعه را حساب نکند و اصالت را به امری انتزاعی تنزل بدهد، خود را از اصل جامعه جدا کرده و در واقع به بیراهه میرود. ما نمیتوانیم پدر را از زندگی ایرانی حذف کنیم و بعد مدعی باشیم که این زندگی با حذف پدر شیرین میشود. این خیانت به جامعه است. پدر ستون هر خانوادهای در هر نقطه از این جهان است و در سرزمین ما جایگاه ویژهتری دارد. در واقع ما با فروپاشاندن نقش پدر، مادر و فرزند در خانواده که در قالب هنرهای نمایشی اتفاق میافتد، نه تنها تصویری دقیق و حقیقی از جامعه ارائه نمیدهیم، بلکه جنسی از زندگی را ترویج میدهیم که نسبتی با ریشههای فرهنگی ما ندارد. در «جدایی نادر از سیمین» پسر در دادگاه میگوید: «درست است که پدر به واسطه بیماری آلزایمر من را نمیشناسد، اما من که او را میشناسم و حاضر نیست پدرش را رها کند و به خارج از کشور برود که مثلاً بهتر زندگی کرده باشد.» او اصل زندگی را در داشتن همین پدر میبیند که حاضر است تا پایان مرگ در کنارش بماند، اما او را رها نکند. اوج این درک عمیق از مفهوم پدر در صحنه شستن پدر در حمام به شکلی کاملاً تصویری خود را نشان میدهد. میگوید: «من وظیفه دارم از پدرم مراقبت کنم و حاضر نیستم او را به خانه سالمندان ببرم.»، اما در فیلم دیگری از یک کارگردان دیگر عنوان میشود که پدر باید از زندگی حذف بشود تا فرزندان خوشحال بشوند! به نظرم سینمای ایران و هنر متعهد ایران برای ارائه آن تصویر و آن دیالوگ نادر در دادگاه در فیلم «جدایی...» باید قدردان اصغر فرهادی باشدhttps://www.javanonline.ir/fa/publications/4593/69881?type_id=1&publication_id=1&numberOfPub=&from_date=1387/01/01&to_date=1405/02/22&sort=DESC&p=1
@honaroarmaan
