این فیلم را همین چنددقیقه قبل دیدم. در متن ویدیو نوشته بودند تخریب خانهها در بیتلحم توسط صهیونیستها. این ماشینِ سنگینِ لعنتی، در چند دقیقه خانه و دیوارهایی را تخریب میکند که ساختنش سالها طول کشیده است و خاطرات آدمها در بازههای سنی مختلف زیر آوار میماند. تخریب خانهها تلاش برای پاککردن حافظه و نفی بودنِ مردم در آن سرزمین است. هنگامِ دیدن این ویدیو یادِ کتاب "چشم بیتلحم" انتشارات امیرکبیر افتادم.
نویسنده کتاب ابراهیم نصرالله است که روایتِ داستانیِ زندگیِ کریمه عبود، ازاولین زنانِ عکاس فلسطینی را نوشته است. کریمه عبود دوربینش را به سوی مردم، خانهها، زنان، کودکان و زندگی روزمره گرفته و بیتردید اهمیت کتاب در همین زاویه نگاه است: فلسطین را فقط در لحظه جنگ و ویرانی نشان نمیدهد؛ از زندگیهایی حرف میزند که پیش از آمدنِ این لعنتیهای ویرانگر و خونخوار، در این سرزمین جریان داشته است.
فیلم کاملا گویایِ عمقِ فاجعه است. صهیونیستِ ویرانگر، خانه را خراب میکند تا خاطرات و علائمِ زندگی را نابود کند اما دوربینها و داستانها میکوشند آنچه که در حال حذفشدن است را حفظ کنند.
گفتوگو به بهانه کتاب | نوشتههای حسین گلستانیhttps://ble.ir/hosseinegolestani
نویسنده کتاب ابراهیم نصرالله است که روایتِ داستانیِ زندگیِ کریمه عبود، ازاولین زنانِ عکاس فلسطینی را نوشته است. کریمه عبود دوربینش را به سوی مردم، خانهها، زنان، کودکان و زندگی روزمره گرفته و بیتردید اهمیت کتاب در همین زاویه نگاه است: فلسطین را فقط در لحظه جنگ و ویرانی نشان نمیدهد؛ از زندگیهایی حرف میزند که پیش از آمدنِ این لعنتیهای ویرانگر و خونخوار، در این سرزمین جریان داشته است.
فیلم کاملا گویایِ عمقِ فاجعه است. صهیونیستِ ویرانگر، خانه را خراب میکند تا خاطرات و علائمِ زندگی را نابود کند اما دوربینها و داستانها میکوشند آنچه که در حال حذفشدن است را حفظ کنند.
گفتوگو به بهانه کتاب | نوشتههای حسین گلستانیhttps://ble.ir/hosseinegolestani
۳
همراه جدید ما در نشر بینالملل چندروزی میشود که به دستمان رسیده.در روزهای آتی بیشتر به این کتاب خواهم پرداخت
اسم این کتاب احتمالا در نگاه اول ما را یاد کتابهایی میاندازد که با چند توصیه درباره گفتوگو، محبت و کنترل خشم، راه رسیدن به آرامش در زندگی مشترک، میخواهند راه آرامش را به ما نشان بدهند. اما این کتاب از جای دیگری شروع میکند. سؤالش فقط این نیست که چگونه در خانواده خوشحالتر باشیم بلکه میخواهد بفهمد اصلاً چرا خانواده تا این اندازه در زندگی انسان اهمیت دارد.
کتاب برگرفته از سخنرانیهای شیخ اسماعیل رمضانی است که پس از مباحثه و تنظیم، در کنار هم قرار گرفتهاند. زبان کتاب هم برخلاف بسیاری از کتابهای نظری حوزه خانواده، به زبان سخنرانی است. نویسنده مسئله را با توضیحات دانشگاهی و آکادمیک جلو نمیبرد. از اتفاقهایی حرف میزند که تقریباً همه ما در خانه یا در مواجهه با اطرافیان تجربه کردهایم.
به نظرم کتاب میخواهد بگوید که خانواده فقط جایی برای آسایش، محبت و برطرفکردن نیازهای عاطفی نیست بلکه یکی از مهمترین بسترهای تربیت انسان است.
این کتاب به ما میگوید زندگی مجموعهای از اتفاقهای بیحسابکتاب نیست. از نگاه شیخ اسماعیل رمضانی، هر حادثهای ممکن است بخشی از برنامه تربیتی خداوند برای انسان باشد. خانواده هم طولانیترین و جدیترین بخش این برنامه است. ما ممکن است همکار، دوست یا حتی محل زندگیمان را تغییر بدهیم، اما نسبتهای خانوادگی به این سادگی کنار نمیروند. به همین دلیل، بسیاری از امتحانهای اصلی ما نه در موقعیتهای عجیب و بزرگ، بلکه در برخورد روزانه با همسر، فرزند، پدر، مادر، خواهر و برادر اتفاق میافتند.
ما انسانها معمولا در پسِ اتفاق افتادن مشکلات، غالبا به دنبال مقصر میگردیم. این کتاب اما برای تصمیم درست در چنین مواقعی، دو سوالِ کلیدی مقابل ما میگذارد؛ این اتفاق چه چیزی را در من آشکار کرده است؟ من در برابر آن چه اختیاری دارم و قرار است چه چیزی را یاد بگیرم یا تغییر بدهم؟ این نگاه در کتاب حاکم است و میخواهد خودِ ما را مقابل مسئله قرار بدهد.
خوشبختی در این کتاب هم به معنای خانهای بدون اختلاف و گرفتاری نیست. خانواده خوشبخت، خانوادهای نیست که هیچ حادثهای در آن رخ نمیدهد و همه افراد همیشه از یکدیگر راضی هستند خانواده در این کتاب باید بتواند بجای فرسوده شدن اعضای خانواده به محلی برای رشد آنها تبدیل شود.این کتاب به سراغ تکنیکها و روشهای مرسوم در کتابهایی با این موضوعات نمیرود و مدام در تلاش است که نگاه ما را به اصل خانواده تغییر بدهد.
گفتوگو به بهانه کتاب | نوشتههای حسین گلستانی https://ble.ir/hosseinegolestani
کتاب برگرفته از سخنرانیهای شیخ اسماعیل رمضانی است که پس از مباحثه و تنظیم، در کنار هم قرار گرفتهاند. زبان کتاب هم برخلاف بسیاری از کتابهای نظری حوزه خانواده، به زبان سخنرانی است. نویسنده مسئله را با توضیحات دانشگاهی و آکادمیک جلو نمیبرد. از اتفاقهایی حرف میزند که تقریباً همه ما در خانه یا در مواجهه با اطرافیان تجربه کردهایم.
به نظرم کتاب میخواهد بگوید که خانواده فقط جایی برای آسایش، محبت و برطرفکردن نیازهای عاطفی نیست بلکه یکی از مهمترین بسترهای تربیت انسان است.
این کتاب به ما میگوید زندگی مجموعهای از اتفاقهای بیحسابکتاب نیست. از نگاه شیخ اسماعیل رمضانی، هر حادثهای ممکن است بخشی از برنامه تربیتی خداوند برای انسان باشد. خانواده هم طولانیترین و جدیترین بخش این برنامه است. ما ممکن است همکار، دوست یا حتی محل زندگیمان را تغییر بدهیم، اما نسبتهای خانوادگی به این سادگی کنار نمیروند. به همین دلیل، بسیاری از امتحانهای اصلی ما نه در موقعیتهای عجیب و بزرگ، بلکه در برخورد روزانه با همسر، فرزند، پدر، مادر، خواهر و برادر اتفاق میافتند.
ما انسانها معمولا در پسِ اتفاق افتادن مشکلات، غالبا به دنبال مقصر میگردیم. این کتاب اما برای تصمیم درست در چنین مواقعی، دو سوالِ کلیدی مقابل ما میگذارد؛ این اتفاق چه چیزی را در من آشکار کرده است؟ من در برابر آن چه اختیاری دارم و قرار است چه چیزی را یاد بگیرم یا تغییر بدهم؟ این نگاه در کتاب حاکم است و میخواهد خودِ ما را مقابل مسئله قرار بدهد.
خوشبختی در این کتاب هم به معنای خانهای بدون اختلاف و گرفتاری نیست. خانواده خوشبخت، خانوادهای نیست که هیچ حادثهای در آن رخ نمیدهد و همه افراد همیشه از یکدیگر راضی هستند خانواده در این کتاب باید بتواند بجای فرسوده شدن اعضای خانواده به محلی برای رشد آنها تبدیل شود.این کتاب به سراغ تکنیکها و روشهای مرسوم در کتابهایی با این موضوعات نمیرود و مدام در تلاش است که نگاه ما را به اصل خانواده تغییر بدهد.
گفتوگو به بهانه کتاب | نوشتههای حسین گلستانی https://ble.ir/hosseinegolestani
۴