جنگ اخیر آمریکا و اسرائیل علیه ایران یک درس مهم دارد و آن اینکه ژئوپلتیک برتر کشورمان، به پشتوانه مقاومت و اراده گسترده ملی برای دفاع از تمامیت ارضی، می‌تواند تکنولوژی برتر نظامی متجاوزان در این جنگ نابرابر را به چالش جدی بکشد.
در شانزدهمین روز جنگ جاری، آمریکا و اسرائیل با استفاده از تکنولوژی و تسلیحات برتر هوایی، ظرفیت بالای آتش نظامی، برتری ماهواره‌ای و بهره گیری از هوش مصنوعی همچنان امید به شکست ایران دارند. اما روند جنگ نشان می‌دهد که مانع مهم در دستیابی به این هدف، کارآمدی بی نظیر ژئوپلتیک برتر ایران به پشتوانه اراده و مقاومت گسترده نیروهای مسلح کشورمان در پاسخگویی به متجاوزان است.
در شانزدهمین روز جنگ جاری، آمریکا و اسرائیل با استفاده از تکنولوژی و تسلیحات برتر هوایی، ظرفیت بالای آتش نظامی، برتری ماهواره‌ای و بهره گیری از هوش مصنوعی همچنان امید به شکست ایران دارند. اما روند جنگ نشان می‌دهد که مانع مهم در دستیابی به این هدف، کارآمدی بی نظیر ژئوپلتیک برتر ایران به پشتوانه اراده و مقاومت گسترده نیروهای مسلح کشورمان در پاسخگویی به متجاوزان است.
محاصره تنگه هرمز توسط دونالد ترامپ یک قمار خطرناک است(این اقدام بیش از پیش حقوق بین المل را تضعیف می‌کند و می‌تواند به درگیری های تازه منجر شود )منبع اکونومیست ترجمه اختصاصی مرکز مطالعات استراتژیک خاورمیانه « منطق دونالد ترامپ برای تحمیل محاصره خود در تنگه هرمز ساده است ، او امیدوار است کاری که با بمباران ایران نتوانست انجام دهد و در مجبور کردن ایران در باز کردن تنگه هرمز شکست خورد با خفقان اقتصادی ، ایران را مجبور به این کار نماید ، اما جنبه های اقتصادی و سیاسی بسیار پیچیده تر هستند ».وقتی آمریکا و اسرائیل در 28 فوریه جنگ خود را آغاز کردند ، بسیاری انتظار داشتند که ایران تردد کشتی ها در تنگه هرمز را مختل کند اما کمتر کسی پیش بینی می‌کرد که کمتر از دوماه بعد دونالد ترامپ خود یک محاصره اعمال کند و رفت و آمد به بنادر و مناطق ساحلی ایران را هدف قرار دهد . این اقدام از 13 آوریل اجرایی شد و ترامپ امیدوار است که فشار اقتصادی بتواند ایران را وادار کند تا تنگه را باز کند ، جایی که بمباران ها ناکام مانده اند . این یک قمار است که می‌تواند بحران جهانی انرژی را تشدید کرده و به افزایش تنش های تازه منجر شود . منطق آمریکا ساده است ، تهدید های ایران به طور چشمگیری تردد نفتکش ها را از تنگه هرمز کاهش داده است ،اما ایران همچنان به صادرات نفت خود ادامه داده هر چند در مقادیر کمتر ، همچنین به برخی کشتی‌ها به شرط پرداخت هزینه اجازه عبور داده است . پیام ترامپ این است که اگر محموله های بی طرف نتوانند بدون مانع عبور کنند محموله های ایران هم نباید عبور کنند . دریادار بازنشسته مارک منتگومری و مفسر امور نظامی ، معتقد است جنبه نظامی این طرح کاملا عملی است ، آمریکا می‌تواند نسبتا آسان کشتی ها را متوقف کرده و مصادره کند و او در ادامه اضافه می‌کند :« لازم نیست همه کشتی ها را بگیرند ، فقط به اندازه ی که پیام را منتقل کند » هشدار فشار نفتی : ابعاد اقتصادی و سیاسی ولی پیچیده تر است ، هدف آمریکا به احتمال زیاد قطع شریان حیاتی اقتصادی ایران و وادار کردن حکومت ایران به امتیاز دهی در مذاکرات صلح ، به ویژه درباره برنامه هسته ای آن است ، از نظر تئوری شاید ایران آسیب پذیر باشد ، به گزارش شرکت رهیابی محموله های دریایی ورتسکا با توجه به سطح فعلی ذخایر نفت خام ، ایران ممکن است ظرف 10 تا 20 روز پس از یک محاصره کامل و موثر ، ناچار به کاهش تولید شود در این وضعیت برخی تحلیل گران استدلال می‌کند که با فروپاشی صادرات نفت ایران ، پولی برای واردات باقی نمی‌ماند و در نتیجه فعالیت های اقتصادی فرو می‌ریزد و باعث شکل گیری ابر تورم در ایران میشود و در نتیجه حکومت ایران وادار میشود که راحتر و با دست باز تر پای میز مذاکره بیاید . اما برخی دیگر از تحلیل گران به این استراتژی آمریکا مطمئن نیستند و استدلال می‌کند که ایران از قبل فرض کرده که صادرات نفتش مختل خواهد شد و خود را برای این وضعیت آماده کرده و این کشور شاید تا 6 ماه فشار را تحمل کند ، از طریق چاپ پول ، فروش 100 میلیون بشکه نفت ذخیره شده روی نفتکش‌ها در نزدیک سواحل مالزی و چین و همچنین تامین اعتبار غیر رسمی از سوی تامین کنندگان کالاهای وارداتی آنچه باقی می‌ماند دو پرسش بزرگ است . یکی از آنها تاثیر بر بازارهای انرژی ، از جمله در آمریکاست ، کاهش تولید ایران به تنهایی فاجعه بار نیست اما این موضوع با حجم بسیار بزرگ تری ار عرضه نفت خلیج فارس که به دلیل بسته شدن گسترده تنگه هرمز به دام افتاده ، تشدید میشود . با توجه به اینکه آتش بس شکننده به نظر می‌رسد ، ایران انگیزه چندانی برای بازگشایی این مسیر ندارد و حتی ممکن است حملات به کشتی های بی طرف را از سر بگیرد . واردکنندگان نفت ناچار خواهند شد از ذخایر محدود خود استفاده کنند که این می‌تواند قیمت معاملات آتی نفت برنت را تا پایان آوریل به حدود 150 دلار در هر بشکه برساند ، اگر خطر حملات ایران به تاسیسات تولیدی ، خطوط لوله و بنادر در خلیج فارس و همچنین احتمال حمله به کشتیرانی در دریای سرخ توسط متحدان حوثی ایران را هم در نظر بگیریم ، بعید است بیش از چند هفته بدون ایجاد جهش دوباره ، قیمت ها دوام بیاورد . مسئله دوم این است که کدام کشورها ممکن است درگیر محاصره و توقیف آمریکا شوند به طور مثال کشتی های هندی ؟ فرماندهی مرکزی آمریکا اعلام کرده که این محاصره به صورت بی طرفانه علیه همه کشورهای که از بنادر و یا آب های ساحلی ایران عبور کرده اند ، اجرا خواهد شد . این محاصره و توقیف می‌تواند حتی در عمل برخی کشورهای دوست را خشمگین کند اما برخی مقام های آمریکایی معتقدند چین محاصره را به چالش نخواهد کشید اما پذیرفتن آن می‌تواند سابقه ای خطرناک ایجاد کند ، چین مدتهاست نگران محاصره ای در اطراف تنگه مالاکا در صورت وقوع جنگی در اقیانوس آرام بوده است .
منطقه خاکستری در روابط بین الملل « GRAY- ZONE » (وضعیت نه جنگ و نه صلح) در روابط بین الملل منطقه خاکستری شرایطی بین جنگ و صلح است که در آن خصومت میان طرفین همچنان ادامه دارد ، یعنی وضعیتی بین «صلح کامل» و «جنگ آشکار» ، کشورها و بازیگران مختلف سعی می‌کنند بدون شروع رسمی جنگ به رقیب فشار وارد کنند ، نفوذ به دست آوردند و او را تضعیف کنند . ویژگی اصلی منطقه خاکستری را می‌توان در موارد زیر برشمرد :- زیر آستانه جنگ : اقدام ها آنقدر شدید نیست که به جنگ رسمی منجر شود - ابهام و انکارپذیری - تدریجی و فرسایشی بودن - ترکیبی بودن ابزارها : استفاده از سیاست ، اقتصاد ، رسانه ، سایبر ، اطلاعات و نیروهای نیابتی منطقه خاکستری باعث میشود تشخیص این که «آیا حمله‌ای رخ داده یا نه » سخت شود و به همین دلیل پاسخ حقوقی و نظامی دشوار میشود و بازدانگی نیز پیچیده تر می‌گردد و در نهایت رقابت و منازعه حالت فرسایشی پیدا می‌کند. می‌توان بخش زیادی از رابطه فعلی ایران و آمریکا را در چارچوب منطقه خاکستری توصیف کرد
۸۴
به نظر می رسد جنگ تحمیلی آمریکا و اسرائیل علیه ایران نقطه عطفی را در تاریخ معاصر ایجاد کرد، با این مضمون که خاورمیانه جدیدی در حال بازآرایی است که با آنچه که آمریکا و اسرائیل اراده کرده بودند، بسیار متفاوت خواهد بود.اکنون آشکار شده است که جنگ تحمیلی به نتیجه مطلوب اردوگاه غرب نرسید و اهداف آنان برای براندازی ، تغییر و تسلیم جمهوری اسلامی ناکام ماند آنچه که از سوی غرب به ویژه آمریکا و اسرائیل تحت عنوان خاورمیانه جدید مدتها بود که بازاریابی می شد ، پس از جنگ تحمیلی خریداران خود را از دست داد و پیوستن کشورهای عربی و اسلامی به توافق ابراهیم اکنون به طنز تلخی تبدیل شد. حمله به ایران و یکجانبه گرایی و یکه تازی آمریکا و اسرائیل که با بی اعتنایی به سرنوشت هم پیمانان خود در جهان عرب و به ویژه کشورهای حاشیه خلیج فارس همراه بود، درس بزرگی را به کشورهای عربی و اسلامی آموخت اینکه آمریکا به دلیل پیروی کورکورانه از رژیم صهیونیستی نمی تواند شریک پایدارو قابل اعتمادی باشد.از سوی دیگر رژیم اسرائیل با تغییر آشکار در استراتژی امنیت ملی خود از باز دارندگی به سوی هیمنه و سلطه راهبردی بر محیط پیرامونی خود و با اعلام تمایل به تغییر نقشه ژئوپلتیک منطقه ای تحت عنوان اسرائیل بزرگ، که از سوی جناح افراطی ، راست گرا و راست کیش اسرائیل مطرح می شد تقریبا برای همگان در خاورمیانه روشن کرد که این رژیم نه فقط با جمهوری اسلامی ایران بلکه با کشورهای عربی و اسلامی ذاتاً دشمنی دارد. در نقشه اسرائیل بزرگ که از سوی استراتژیست های اسرائیلی نظیر"ادید دعنون" طراحی شده و از سوی نتانیاهو و دولت راست‌گرای کنونی دنبال می شود، کشورهای عربی در محیط پیرامونی رژیم صهیونیستی برای تضمین برتری اسرائیل تجزیه خواهند شد.سوریه، لبنان، عربستان، اردن، عراق و مصر در این طرح برای تضمین امنیت اسرائیل بخش هایی از خاک خود را به صورت زمین‌های سوخته از دست خواهند داد و اساساً فلسطینی در کار نخواهد بود که طرح دو دولتی مورد تقاضای بین‌المللی و اعراب به سامان برسد. هم زمان با پیشبرد نظامی طرح مزبور، رهبری افراطی رژیم اسرائیل نیز با برافراشتن شعار اسرائیل بزرگ ، سلطه بر سرزمین های عربی را با عنوان تمدن یهودی و مطالبه تاریخی یهودیان از خاورمیانه دنبال می کند . بنظر می رسد مدتی است کشورهای عربی متوجه چنین خطر بزرگی برای موجودیت خود شده‌اند ، ترکی فیصل ، رئیس پیشین سازمان اطلاعات عربستان در ۹ ماه مه ۲۰۲۶ در روزنامه الشرق الاوسط نسبت به این پدیده هشدار داد و از کشورهای عربی خواست که درمقابل حملات ایران در جنگ رمضان خویشتنداری کنند .اکنون به نظر می رسد کشورهای حاشیه خلیج فارس دریافته‌اند که افزایش تنش و دعوت به تشدید جنگ و تأکید بر اختلافات خود با ایران ، در نهایت خواست رژیم اسرائیل است.پروژه توافق ابراهیم که جوهره آن عادی سازی روابط کشورهای عربی و اسلامی با اسرائیل است، طرح شکست خورده ای است که یک طرف آن که اسرائیل باشد ، اساساً تمایلی برای عادی سازی با محیط پیرامونی خود به صورت مسالمت آمیز ندارد، بلکه خواهان اعمال قدرت و تسلیم بلاشرط این کشورهاست.بنظر می رسد کشورهای عربی نیز اکنون حتی حضور نظامی آمریکا در کشورهای خود را مضر به منافع خود تشخیص داده‌اند، زیرا بیش از آنکه استقراراین نیروها به افزایش امنیت آنان کمک کند، به تحکیم سلطه اسرائیل و حمایت از ماجراجویی های نتانیاهو خدمت می‌کند.همچنین کشورهای حاشیه خلیج فارس اینک با یادداشت برداری از یافته و نتایج جنگ تحمیلی آمریکا و اسرائیل علیه ایران برسر دوراهی تعیین تکلیف در سیاست خارجی خود قرار دارند. از یک سو می دانند واقعیت‌های تاریخی و جغرافیایی پایدار جبرژئوپلتیک آنان را به تداوم روابط حسن هم جواری با ایران و بهبود و ترمیم روابط ناگزیر می کند و ازسوی دیگر بیداری ایران در کشف استراتژیک تنگه هرمز به عنوان یک سلاح ژئوپلتیک قدرتمند آینده‌ای غیر قابل پیش بینی برای توسعه و حیات اقتصادی این کشورها را ترسیم می کند. از این رو طبیعتاً ترجیح می دهند که از درصلح با ایران وارد شوند ، به ویژه آنکه ایران در مقابله با آمریکا و اسرائیل، دو قدرت جهانی و منطقه‌ای، با پایداری درمقابل سهمگین‌ترین ضربات نظامی ،سربلند و پیروزاز آتش جنگ درآمده و بدیهی است که ناگزیر خواهند بود ضمن پذیرش این جایگاه برای بهبود روابط تلاش کنند.اما متأسفانه بنظر می رسد همچنان کشورهای عربی نگران آن هستند که خلاء قدرت ناشی از عدم حضور آمریکا در خلیج فارس که حداقل با در هم کوبیده شدن پایگاههای آمریکا در این کشورها و نیز کاهش عبور ناوگان‌های آمریکایی از تنگه هرمز اکنون تحقق یافته ، اینک با حضور نظامی ایران پر شود، در حالیکه تجربه نشان داده است هرگاه کشورهای حاشیه خلیج فارس دست دوستی به سوی ایران دراز کرده‌اند، با پاسخ برادرانه روبرو شده‌اند.