گاهی میرسم به «مرزِ توان»آنجا که دیگر - حتی بهقدر یک قدم -بیشتر پیمودن را نمیتوانم•این نقطه - نه جای سرزنش؛ بلکه - افتخارآمیزترین قلمرو انسان استیعنی زیستن تا سرحد امکان•باید دادرسِ منصفِ خودم باشمتا دیگران را هم به انصاف ببینم———@ipakchi | شنبه ۲۷ تیر سال پنج
۶۰۷سنگهای کنار رودخانهرنگهایشان جلا داردبه برکت مجاورت با زلالی•و آب زلال، خونابه میشوددر مجاورت با لاشه•و همان مردار، زنده بودتا وقتی مجاور «جان» بود•مجاور چهچیز و چهکس ایستادهای؟این سؤال در همه عمر معتبر است و هر لحظه باید برای آن پاسخ داشت_@ipakchi | یکشنبه ۲۸ تیر سال پنج
۴۷۱۵هر صبح بیدار میشویمدر نقطهای عقبتر از آنجاکه دیشب خوابیدهایم•معنا، آزادی، آینده و… اینها راههای اصلیاندو راههای اصلی ویران شدهاند•مسیرِ نجات در پسکوچههاستبا خُردهانتخابها باید زنده ماند•همین روزمرگیهاهمین تکراریهای ساده و معمولیهمین باریکه باقی مانده از «آزادی»...•قدردان و مراقب روزمرگیها هستمگاه انجام «همان همیشگی»هادر وضعیت اضطرار، نجاتبخش است———@ipakchi | دوشنبه ۲۹ تیر سال پنج
۳۸۱۱گاه از پایان رفاقتی آزردهایمکه بهراستی هرگز آغاز نشده بود•شاید باید شاد از آشکارشدن باشیمو نه رنجیده از رسواییِ طمعی کهخود را «ارادت و محبت» نمایش میداد_@ipakchi | سهشنبه ۳۰ تیر سال پنج
۴۲۱۴میل، برای خودش پرسه میزندچیزهای زیادی را میل دارم اما قصه «عزم» متفاوت استمعطل مناسبت و شرط و دیگری نیست•انسانِ صاحبْعزم،یک نفس عمیق میکشدپاهاش را استوارتر بر زمین میگذاردو از جا بلند میشود و میگوید:از همین الان •و همین «آن» عزم کردمدر مسیر بارها میافتم امابارها و بارها برمیخیزم؛ چونعزم کردم و استمرار، امتدادِ عزم است•بماند به یادگار از عزمی در: چهارشنبه آخر تیر سال پنج
#نهان_خانه #حسام_ایپکچی @ipakchi
#نهان_خانه #حسام_ایپکچی @ipakchi
۳۲۳در روزگار «مَشِقّت» هستیمو در چنین احوالیآدمها یکسره «باطن» میشوندو نقابِ «ظاهر» میاندازند+مشقِ روزگار مشقت، دو چیز است«اصلاح خود» و «شناخت دیگری»:اصلاح خود، چون ما هم بر خودآشکار میشویم، مانند ایستادن برابر آینهوشناختِ دیگری، چون در روزهای خوشیدوباره بساطِ نقابها پهن خواهد شد----@ipakchi | پنجشنبه یکم مرداد سال پنج
۲۶۷۱آنچه «در دست» داریمنزدیکتر از آنی است که فردا میرسدوآنچه «در ذهن» داریمنزدیکتر از آنچه در دست است•ذهنِ غنی و زیباکمکم ساخته میشودنفس به نفس، روز به روزو برای ساختنش باید راه پیدا کنیمبه «نهان» خودمان•تمرین میکنم برای تماشا تا ببینم:در پس هر قدم سادهچه در ذهن دارم؟در نهانِ نوشیدن چایدر نهانِ معاشرتم، در نهانِ همه کارها———@ipakchi | جمعه دوم مرداد سال پنج
۲۸۵روزها، جعبههای خالی نیستندکه ما آنها را پُر کنیمهر روز جعبهای از هدیه استکه باید آن را باز کرد و دید•عبور از «امروز چهکار کنم»به جمله «امروز با من چهکار دارد»تغییر بزرگ و لذیذی است———@ipakchi | شنبه ۳ مرداد سال پنج
۴۲۵باران، روان میبارد و میماندسیل، میغرّد و میدَرَّد و میبَردگاه زور، به زوال منتهی میشود•تلاش میکنم اما تقلا نهاراده میکنم اما اصرار نه•کمدیدهایم؟کسانی که امروز آرزوی خلاصی دارنداز همان چیزی که دیروزها به اصراربرای داشتنش جنگیدهاند؟———@ipakchi | یکشنبه ۴ مرداد سال پنج
۳۱۷امروز - در تفتیدهترین روزِ سال - تو ابر باش و بیطمع، ببارتشویق کن قدم خوب کوچکی راکه شاید تشویق امروز تو از آن راه بلندی بسازد بهسوی خیر•ذرهبین بگیربه توانهای ریزریز دیگرانآنقدر ریز و ناچیز که شاید حتیصاحبشان بیخبر باشد که توانی داردتو اما خبرش کن و بذری بکار•میدانستی ذوق بهترین بذر استبرای مزرعه قلب آدمها؟ ———@ipakchi | دوشنبه پنجِ ماهِ پنج از سال پنج
۲۸۶