بله | کانال دو قدم مانده به صبح

۱۵ خرداد

🟢 ۹۰ روز از آغاز جنگ رمضان گذشت و اینترنت مجدداً وصل شد

۱۷:۳۴

🟥 ۹۰ روز اینترنت نداشتیم و دسترسی به پلتفرم‌هایی مثل تلگرام و اینستاگرام به هیچ وجه ممکن نبود و ارتباط ما با مخاطبانمان به طور کامل قطع شده بود. بنابراین لازم شد که راه‌حل‌های جایگزین داشته باشیم. مثلاً به عنوان کسانی که مشاغل خرد داریم و به فروش روزانۀ خود وابسته هستیم و اندوخته و سرمایه‌ای نداریم که در چنین اوقاتی پاهایمان را روی هم بیندازیم و آروغ روشنفکری بزنیم و ژست مخالف به خود بگیریم، لازم شد از پلتفرم‌های داخلی استفاده کنیم تا لااقل به اندک فروش هفتگی برسیم. از طرفی لازم است در چنین شرایطی با اقوام، آشنایان، دوستان و عزیزان ارتباط داشته باشیم و جویای حال هم باشیم. اولین درسی که می‌توان از این شرایط گرفت همین است که اتکای خود را روی پلتفرم‌های خارجی نگذاریم.
🟪 از طرفی این را دیدیم که این پلتفرم‌ها چه نقشی در جمع‌آوری اطلاعات از بین مردم و مسئولان داشتند که در ترورها و بمباران‌ها از این اطلاعات استفاده شد. از هوش مصنوعی چت جی‌پی‌تی و پلتفرم‌های شرکت متا به طور ویژه در این زمینه نام برده می‌شود. در نقشی که امارات در حملاتی که علیه ایران انجام شده است هم هیچ شک و تردیدی نیست. جالب اینجاست که شرکت تلگرام که به هیچ احدالناسی جواب پس نمی‌دهد سرورهایی در امارات هم داشته است! همان سرورهایی که احتمالاً داده‌های ایرانیان عضو در تلگرام روی آن‌ها ذخیره می‌شده است.
🟩 بلافاصله بعد از اتصال مجدد اینترنت بین‌المللی، تولید محتوا در پلتفرم‌های خارجی شروع شد، که البته به خودی خود طبیعی است، اما بدون اینکه کوچکترین تغییر ذهنیت یا تغییر رفتاری در تولیدکنندگان محتوا رخ داده باشد. انگار ما ۹۰ روز پیش خوابیدیم و الان بیدار شدیم و انگار نه انگار جنگی بوده و قبل از آن اعتشاشات بوده. عده‌ای کشته شده‌اند، تعدادی تروریست در داخل همراه و همگام دشمنان این کشور بوده‌اند، تورم بیشتر شده است، شخصیت‌های رده بالای مملکت ترور شده‌اند.
🟦 یعنی اتفاقاتی که از دی‌ماه به این سو رخ داده هیچ تأثیری روی شما نداشته است؟ اولویت‌های شما را تغییر نداده است؟ شما را بیشتر به فکر فرو نبرده است؟ دیدگاه‌های شما را تغییر نداده است؟ شما نسبت به پلتفرم‌های خارجی، همان احساس قبل را دارید؟ ذات آدم‌ها در چشم شما روشن‌تر نشد؟ هنوز همان محتوا با همان میزان مسخرگی و بی‌محتوایگی!
🟥 به هر روی در این ۹۰ روز وابستگی و بهتر است بگویم چسبندگی من به خیلی از این صفحات و کانال‌ها از بین رفت و در واقع چون نیک بنگریم ما هیچ نیازی به این صفحات نداریم. و اگر قرار است بعد از ۹۰ روز قطعی اینترنت و جنگ و چه و چه، آقایان و خانم‌ها با خونسردی کامل انگار که نه شاهی رفته نه شاهی آمده همچنان به همان روال قبلی ادامه دهند. احتمالاً ما با جماعت بی‌فراستی طرفیم که به درد ما نخواهند خورد. بهتر است از اساس این‌ها را در اطراف نداشته باشیم.
🟩 کسی که بعد از این قطعی ۹۰ روزه هنوز متوجه این نکته نشده است که نباید فقط روی یک اسب، آن هم اسب شل، شرط‌بندی کند، یا اصلاً حرف خاصی برای گفتن ندارد و فقط معتاد استفاده از این پلفرم‌‌هاست یا داستان تولید محتوا را در شکل کلی خود نفهمیده است و فکر می‌کند همین که در یکی از این چند پلتفرم متداول خارجی چیزی منتشر کند کار خیلی شاقی کرده است. در هر صورت من واقعاً دیگر نمی‌خوام چنین صفحات و کانال‌هایی را دنبال کنم. تنوع راه‌های ارتباطی برای یک کسب و کار و یا تولیدکنندۀ محتوا، نشانۀ احترام به مخاطب و از طرفی حس مسئولیت‌پذیری اوست.
🟪 من چند روز است افتاده‌ام به آنفالو کردن صفحات اینستاگرام و ترک کانال‌های تلگرامی. چون اصلاً نیازی به آن‌ها ندارم. نه مطلب خاصی برای گفتن دارند و نه دردی از من دوا می‌کنند. تحلیل‌های آبکی و حرف‌های تکراری و خبرهای ساختگی. در مورد توییتر هم احتمالاً به طور کامل دیلیت اکانت کنم و درش را برای همیشه گل بگیرم. تنها جایی که شاید اندک فعالیت و رفت و امدی به آن داشته باشم فیسبوک است. البته آن هم شاید. بستگی به این دارد که بعد از خلوت کردن اینستاگرام، تلگرام و بستن توییتر چقدر وقت در روز داشته باشم که بخواهم به آن بپردازم یا نه.
🟦 هر چه این پلتفرم‌ها را سبک‌تر کنیم، وابستگی ما به آن‌ها به حداقل می‌رسد و خارش روزانۀ سر زدن به آن‌ها کمتر می‌شود. هر چه صفحات کمتری را فالو کنیم در واقع نوتیفیکیشن‌های کمتری دریافت می‌کنیم و هر چه تعداد نوتیفیکیشن‌هایی که دریافت می‌کنیم کمتر و کمتر باشد، در این صورت انگیزۀ ما برای رفتن به جایی که خبری برای ما در آن نیست و همه چیز سوت و کور است کمتر می‌شود.
🟥 من واقعاً هیچ نیازی به شبکه‌های اجتماعی برای افزایش فروش خود ندارم و آن‌ها را فقط در این سطح استفاده خواهم کرد که با دیگران در ارتباط باشم و نه بیشتر.
🟩 در پاراگراف آخر این نوشته می‌خواهم به خاطرۀ خودم از شبکه‌های اجتماعی داخلی اشاره کنم.

۱۷:۴۳

🟪 من به واسطۀ کنجکاوی زیادی که دارم، هر بار که یک پیام‌رسان یا یک شبکۀ اجتماعی جدید ظهور می‌کرد حتماً در آن عضو می‌شدم تا ببینم داستانش از چه قرار است. از طرفی این حس را هم همیشه داشتم که چقدر بهتر است اگر این پلتفرم‌ها داخلی باشند. در همین راستا به محض اینکه خبردار شدم (شاید سال ۹۴ بود!) پلتفرمی به نام سروش راه‌اندازی شده در آن عضو شدم و مدتی هم فعالیت می‌کردم. اما چون دیدم فعالیت در آن خیلی کم است، بیخیال فعالیت در آن شدم. این صحبت‌ها مال زمانی است که تلگرام هنوز فیلتر نشده است.
🟦 به هر حال آمدیم تا سال ۹۶ و بعد ۹۸ که قطعی اینترنت را تجربه کردیم. تلگرام فیلتر شد و بقیۀ ماجراها که خودتان بهتر می‌دانید. در همان ایامی که اینترنت قطع شده بود و حاکمیت صحبت از این می‌کرد که از پیام‌رسان‌های داخلی استفاده کنید. عده‌ای بر این طبل می‌کوبیدند که استفاده از این پلتفرم‌ها نان توی خون جوانان زدن است و کسانی که از این پلتفرم‌ها استفاده می‌کنند همدست تمام جنایت‌های رژیم هستند! من به این حرف‌ها توجهی نداشتم. چون چرند بودنش عیان است و البته خشمی که تزریق می‌کند از جنس جملاتی است که در یک کمپین تبلیغاتی حساب شده استفاده می‌شوند. بنابراین کاری به این حرف‌ها نداشتم و اگر در پلتفرم‌های داخلی ثبت‌نام نکرده بودم به خاطر این بود که ضرورت و کاربردی نداشت و همان پلتفرم‌های خارجی هم برای من استفادۀ زیادی نداشت و سه روز و یک هفته قطعی اینترنت اتفاق خاصی را رقم نمی‌زد. تا اینکه رسیدیم به جنگ ۱۲ روزه و قطعی اینترنت که این بار بیشتر از یک هفته بود. من چون لازم بود با مشتریانم در ارتباط باشم در این پلتفرم‌ها عضو شدم. بعد از همگان‌سازی مخاطبان متوجه شدم افرادی زیادی که شماره تلفن آن‌ها را دارم در این پلتفرم‌ها عضو هستند. من که البته تصمیم داشتم روی پلتفرم‌های داخلی موازی با پلتفرم‌های خارجی کار کنم و برایم بحث‌ها دیگر اصلاً مهم نبود، ولی چیزی که متوجه شدم مرا در این کار مصمم‌تر کرد. آن هم اینکه متوجه شدم خیلی از کسانی که در اینستاگرام استوری می‌گذاشتن که آی!!! استفاده از پلفترم‌های داخلی فلان است و بیسار است و وای!!! این حکومت فلان و بیسار، خودشان در این پلفرم‌ها عوض هستند و از قراین و شواهدی هم اینگونه برمی‌آید که مدت زمانی هست که اینجا فعالند. مثلاً تعداد عکس‌هایی که در پروفایل آپلود کرده‌اند بیشتر از این است که مربوط به یک ماه و دو ماه فعالیت باشد. یا اینکه بعضی‌هاشان کانال‌هایی داشتند که اعضای زیادی داشت. این همه دو رویی و جوگیر بودن البته از مردم ایران بعید نیست. ذات شبکه‌های اجتماعی اینگونه است که آدم‌ها را هیستریک و نیمه‌زامبی بار می‌آورد.
🟥 برعکس همۀ ادعاهایی که مردم دارند که آآآآی اینرتنت قطع شده است و ما از ارتباط با جهان و فعالیت‌های اقتصادی و فلان و فلان باز مانده‌ایم، استفاده ۹۰ درصد مردم از اینترنت محدود به چرخیدن در شبکه‌های اجتماعی است و آن هم برای دنبال کردن محتواهایی که به غایت سطحی و چرند است. به همین ترتیب در دام شبکه‌های اجتماعی گیر می‌افتند و باقی ماجرا مشخص است که با ذهن و روح آن‌ها چه می‌شود.

خلاصۀ مطلب اینکه نه نیازی به این شبکه‌ها داریم و نه لازم است وقت زیادی را در آن‌ها بگذرانیم. هر چه کمتر همان مقدار بهتر.

@iran_sunrising

https://normalblog.ir/41/

۱۷:۵۱

۲۷ تیر

دربارۀ آقای نویسنده

https://normalblog.ir/58353/

@iran_sunrising

۱۵:۳۹

نه کتاب نوشته است و نه داستان کوتاه، و نه حتی می‌تواند یک پاراگراف منظم و مدون بنویسد. تا جایی که من ۳۰ سال است این آدم را می‌شناسم هیچ شناختی از نثر مدرن و داستان‌نویسی مدرن ندارد.

همان ۳۰ سال پیش هم یک سری شعرهای آبدوغ خیاری می‌نوشت و به عنوان شعر سپید در جلسات انجمن شعر می‌خواند، که البته سطح بسیار پایین و سخیفی داشتند.

سلیقۀ کتاب خواندنش هم البته که بسیار افتضاح است و داخل همان حبابی است که محافل داستان‌نویسی ایران ۴۰ سال است داخلش گیر افتاده‌اند. منظورم این است که با آثار جدید (تألیف و ترجمه) دو سه دهۀ اخیر اساساً آشنا نیست!

دری به تخته‌ای خورد و آدم‌هایی در سیاست عوض شدند و حضرت با کمالات ایشان هم مجالی پیدا کردند تا از نردبان قدرت بالا بروند. به او حسابی فضا دادند و شد مسئول کارگاه داستان شهرمان! و چهار نفر هم آقای نویسنده صدایش کردند. ۳۰ سال است که خودش را همه جا نویسنده معرفی می‌کند. دوستانش او را جدی جدی «آقای نویسنده» صدا می‌زنند و با همین عنوانِ آقای نویسنده، یک پست چرب و چیلی هم در یک سازمان دولتی گرفت که خودش که هیچ، پدر جدش هم لیاقت آن پست را نداشت.

ادبیات معاصر ما همین است: محفلی، رانتی، فاسد و سیاست زده. نویسنده‌هایی که با تبلیغات به مردم قالب می‌شوند. روشنفکرهایی که با تبلیغات به مردم فروخته می‌شوند. پشت همۀ این نویسنده‌ها و روشنفکرها، سیاستمدارانی هستند که برای منافع خودشان آن‌ها را می‌سازند.

عمدۀ جوانان مستعد و باهوش ما خانه‌نشین و منزوی شده‌اند و از بین آن‌ها که در ۱۰۰ سال اخیر در صحنه بوده‌اند، روشنفکر و نویسندۀ خودساخته و باسواد که در عین حال شرف خودش را نفروخته باشد، به تعداد انگشتان دست می‌توان یافت و نه بیشتر!

https://normalblog.ir/58353/

@iran_sunrising

۱۵:۴۰

۳۰ تیر

اگر تلویزیون و شبکه‌های اجتماعی (همچنین گوشی هوشمند) از زندگی ما حذف می‌شدند، چه تغییراتی در زندگی ما رخ می‌داد؟

https://normalblog.ir/58358/

@iran_sunrising

۱۸:۰۱

در نظر بگیرید که تکنولوژی به پیشرفت الان می‌بود و بلکه خیلی سریع‌تر هم رشد می‌کرد و ما تمام ابزارهایی که اکنون در زندگی داریم را می‌داشتیم، حتی اینترنت پرسرعت و هوش مصنوعی را، با این تفاوت که تلویزیون، گوشی هوشمند و شبکه‌های اجتماعی را از زندگی خود حذف می‌کردیم؛ در این صورت چه تغییراتی در زندگی ما رخ می‌داد؟

یک سری تغییرات به ذهن من خطور می‌کنند که نظرم باعث می‌شدند زندگی بسی بهتر باشد.

اول اینکه در نبود تلویزیون و شبکه‌های اجتماعی، آدم‌ها خواب بهتری داشتند. هم شب زودتر می‌خوابیدند، هم در طی روز آن‌هایی که خستگی احساس می‌کردند یکی دو ساعتی را چرتی می‌زدند. لازم به گفتن نیست که خوب خوابیدن چقدر برای سلامتی آدمیزاد فایده دارد!

دومین تغییری که به نظرم در زندگی ما رخ می‌داد این بود که در نبود شبکه‌های اجتماعی و تلویزیون، زمان بیشتری نسبت به فعالیت‌های مفید بپردازیم. مثلاً زنگ می‌زدیم به دوست و آشنا و وقت بیشتری را با آن‌ها می‌گذراندیم که قطعاً باعث می‌شد کیفیت زندگی اجتماعی و ارتباطی ما بهتر شود. یا زمان خود را صرف یادگیری یا هر فعالیت مفید دیگری می‌کردیم.

سومین تغییر این بود که توسط تلویزیون و شبکه‌های اجتماعی بمباران خبری نمی‌شدیم. این برای ذهن ما خیلی بهتر است. همچنین دچار توهم آگاهی و مطلع بودن نمی‌شدیم. بنابراین اگر نیاز بود راجع به موضوعی مطلع شویم خیلی فعالانه‌تر دست به جستجو در سایت‌ها و نشریات چاپی می‌زدیم که این خود، ما را آدم‌های منطقی‌تر و استدلالی‌تری می‌ساخت.

و چهارمین تغییری که به ذهن من می‌رسد این است که آدم‌ها مجبور نبودند خودشان را مرتباً با کسانی مقایسه کنند که چه بسا یک تصویر دروغین از خود ارائه می‌دهند. که این البته به سلامت روان ما کمک شایانی می‌کرد.

باید بپذیریم که تلویزیون و شبکه‌های اجتماعی ابزار احمق‌سازی، سرگرم کردن و مغزشویی هستند و در نبود آنها مردم از وقت خود بهتر استفاده می‌کردند و سلامت روان بیشتری داشتند.

https://normalblog.ir/58358/

@iran_sunrising

۱۱

۱۸:۰۲

۲۹ شهریور

انسان، گونۀ مزاحم و مهاجم. دربارۀ تخریب تخت جمشید

https://normalblog.ir/58363/

@iran_sunrising

۱۳

۶:۱۰

ماجرای این روزهای تخت جمشید پردۀ جدیدی است از یک داستان قدیمی‌تر.

هر بار که خبری منتشر می‌شود که مقامی، سازمانی یا گروهی دست به کاری زده‌اند که به یک اثر باستانی آسیب وارد شده است یا تصمیمی گرفته‌اند که ممکن است به آن اثر باستانی آسیب وارد شود، موجی از خشم و نفرت کاربران اینستاگرام و فیسبوک را فرامی‌گیرد. تا حدود یک هفته، همه تمام انرژی خود را می‌گذارند تا از طریق استوری‌ها رسالت خود در مبارزه با کژی و بدذاتی «این حکومت» را به جا بیاورند. یک هفته بعد ولی همه چیز فراموش می‌شود.

استوری گذاشتن خشک و خالی بدون اقدامات عملی، آن هم در یک پیج که احتمالاً خصوصی است و اگر هم عمومی باشد در بهترین حالت بیشتر از ۷۰۰ نفر فالوور ندارد، هیچ کمکی به ما نمی‌کند. استوری گذاشتن مناسبتی و هیجانی یک ژست توخالی است از سوی کسانی که فقط می‌خواهند عذاب وجدان و احساس توخالی بودن خود را پر کنند.

گروه‌هایی که دنبال زیرخاکی هستند و برای یافتن یک تکه فلز یا کوزۀ تاریخی، یک کوه سالم در جایی از این آب و خاک نگذاشته‌اند، بیرون دارند به کار خود ادامه می‌دهند.

جالب اینجاست که این جستجوگران گنج در خیلی از موارد خود را طرفداران فرهنگ ایرانی و مدافع تاریخ ایران باستان می‌دانند. اینان معتقدند پیرو فرهنگ و هویت ایرانی هستند با این حکومت هیچ سنخیتی ندارند! کار ندارم که خود «فرهنگ و هویت ایرانی» تعریف مشخص و دقیقی ندارد.

و در کنار آن، گروه‌های طبیعت‌گرد، یادگاری‌نویسان، طرفداران موتورسیکلت و همه و همه هر کدام به نوعی به تخریب قسمتی از اکوسیستم اطراف خود مشغول هستند. تا زمانی که ژست مخالفت با «اینها» را داشته باشید خصوصاً اگر خوشگل و خوش لباس باشید یا ماشین و لباس گران قیمت داشته باشید و یک اسم من درآوردی برای خود انتخاب کنید، هیچ ایرادی به شما وارد نیست. چون طبق یک منطق ساده: «من مخالف این حکومت هستم و خوب پس هر کاری در جهت تخریب نظم عمومی و سرپیچی از قانون حاکم کنم قطعاً مبارزه در راه آزادی است.»

دوپاره کردن جامعه به «اینها» و «ما» از ابتدا یک حربۀ جنگ روانی بود برای براندازی. این حربه توسط گروه‌هایی استفاده می‌شود که ماهیت فاشیستی دارند. چرا که آن‌ها بدون اینکه کوچکترین نیتی برای اصلاح فرایندها و سیستم‌ها داشته باشند، در پی قبضه کردن تمام و کمال قدرت هستند. بنابراین حکومت را شر مطلق و مردم را قربانیان بی‌تقصیری نشان می‌دهند که نیاز به ناجی دارند. این ذهنیت احساس مسئولیت جمعی را از مردم می‌گیرد چرا که تا «اینها» نروند چیزی درست نمی‌شود، «ما» که گناهی نداریم.

نتیجۀ آن هم چیزی است که داریم می‌بینیم. هر کدام از ما به نوعی و به درجاتی مشغول تخریب چیزهایی که داریم هستیم. بدون آنکه کوچکترین درکی از نقش مخرب خود داشته باشیم.

چرا ما ایرانیان هیچ درکی از زندگی اجتماعی و ملزومات آن نداریم؟

https://normalblog.ir/58363/

@iran_sunrising

۶:۱۲