م
۶۹۷۳۳۲
چرخ ارابۀ مفرغیدورۀ فرهنگی: ایلام/عیلام قدیمقدمت: حدود ۲۱۰۰-۱۸۰۰ پیش از میلادمحل کشف: محوطۀ «دونژون» یا «بارو» در جنوب شهر شاهی شوش، استان خوزستاناندازه: قطر ۱۲۸ سانتیمترشمارۀ اثر در موزۀ ملی ایران: ۹۷۱۵
اثر پیش رو، چرخ یک ارابۀ فلزی است که بخشهای چوبی آن برای نمایش شکل نهایی بازسازی شده، اما طوقههای مفرغی پیرامون آن، از کاوشهای باستانشناسی بدست آمدند. این قطعات که هر کدام دارای سه جفت زبانۀ برآمده با نوک گرد در دو انتها و بخش میانی هستند، لبۀ چوبی چرخ را همچون گیرهای دربرگرفته و به بدنه پرچ میشدند تا ساختار چرخ را تقویت کرده و مقاومت آن را در برابر ساییدگی افزایش دهند. نمونههای مشابهی از این چرخها در مناطق دیگری از شوش (آپادانا)، شهر باستانی آشور و ترکمنستان (گونور تپه) کشف شده است. نمونههای گونور تپه که گاه به همراه بقایای ارابهرانان و حیوانات بارکش قربانیشده یافت شدهاند، شباهت شگفتانگیزی با جنوب غربی ایران، از منظر فناوری و کاربرد تدفینی دارند. این چرخارابه، افزون بر یک دستاورد فنی و مهارت والای فلزکاری در اواخر هزاره سوم پیش از میلاد در جنوب غربی ایران، بیانگر آیینهای پیچیده تدفین در طبقات مرفه جامعه است؛ باوری که در آن، نخبگان برای سفر به جهان مردگان، به ارابههایی شکوهمند و نمادین نیاز داشتند.این اثر در جریان کاوشهای «رولان دومکنم» در دهه ۱۹۳۰ میلادی، در بافت تدفینی محوطه «دونژون» در جنوب شهر شاهی شوش کشف شدند. این چرخ مفرغی یکی از بزرگترین چرخارابههای فلزی در موزه ملی ایران به شمار میرود و گواهی است بر اوج شکوفایی فناوری فلزکاری در دوره ایلامی و رواج گسترده این تکنیک در پهنه غرب آسیا در عصر مفرغ.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.
وبگاهhttps://irannationalmuseum.ir/fa/
آپاراتhttps://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts
بلهhttps://ble.ir/irannationalmuseum_fa
اثر پیش رو، چرخ یک ارابۀ فلزی است که بخشهای چوبی آن برای نمایش شکل نهایی بازسازی شده، اما طوقههای مفرغی پیرامون آن، از کاوشهای باستانشناسی بدست آمدند. این قطعات که هر کدام دارای سه جفت زبانۀ برآمده با نوک گرد در دو انتها و بخش میانی هستند، لبۀ چوبی چرخ را همچون گیرهای دربرگرفته و به بدنه پرچ میشدند تا ساختار چرخ را تقویت کرده و مقاومت آن را در برابر ساییدگی افزایش دهند. نمونههای مشابهی از این چرخها در مناطق دیگری از شوش (آپادانا)، شهر باستانی آشور و ترکمنستان (گونور تپه) کشف شده است. نمونههای گونور تپه که گاه به همراه بقایای ارابهرانان و حیوانات بارکش قربانیشده یافت شدهاند، شباهت شگفتانگیزی با جنوب غربی ایران، از منظر فناوری و کاربرد تدفینی دارند. این چرخارابه، افزون بر یک دستاورد فنی و مهارت والای فلزکاری در اواخر هزاره سوم پیش از میلاد در جنوب غربی ایران، بیانگر آیینهای پیچیده تدفین در طبقات مرفه جامعه است؛ باوری که در آن، نخبگان برای سفر به جهان مردگان، به ارابههایی شکوهمند و نمادین نیاز داشتند.این اثر در جریان کاوشهای «رولان دومکنم» در دهه ۱۹۳۰ میلادی، در بافت تدفینی محوطه «دونژون» در جنوب شهر شاهی شوش کشف شدند. این چرخ مفرغی یکی از بزرگترین چرخارابههای فلزی در موزه ملی ایران به شمار میرود و گواهی است بر اوج شکوفایی فناوری فلزکاری در دوره ایلامی و رواج گسترده این تکنیک در پهنه غرب آسیا در عصر مفرغ.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.
وبگاهhttps://irannationalmuseum.ir/fa/
آپاراتhttps://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts
بلهhttps://ble.ir/irannationalmuseum_fa
۱۳۷۱۲۴۳۳۲
موزۀ ملّی ایران همزمان با روز عرفه(۹ ذیالحجه)، یکی از آثار فاخر دوران اسلامی را به دوستداران معرفی میکند.
بخشی از پردۀ كعبهدورۀ فرهنگی: دورۀ صفویقدمت: سدههای دهم و یازدهم هجریقمریاندازه: درازا: ۶۵۸ سانتی متر؛ پهنا: ۹۰ سانتی متر شمارۀ اثر در موزۀ ملّی ایران: ۲۲۶۴۳
بخشی از پردۀ کعبه در موزۀ باستانشناسی و هنر دوران اسلامی موزۀ ملّی ایران نگهداری میشود که قدمت آن به دورۀ صفوی برابر با سدههای یازدهم و دوازدهم هجری قمری میرسد. بر روی این پرده، آیههای ۱۲۷ و ۱۲۸ سورۀ بقره به روش فتیلهدوزی با مفتول طلا، نقره و الیاف ابریشم به خط ثلث جلی بافته و در حواشی باریک آن نیز با همین شیوه، نقوش اسلیمی زیبایی دوخته شده است. در یک طرف پرده، درون یک نیم دایره، قسمتی از سورۀ توحید مشاهده میشود. به استناد منابع تاریخی، سرزمین ایران از گذشتههای دور از مراکز مهم صنعت و هنر پارچهبافی بهشمار میرفته و این اهمیت در دوران اسلامی دو صد چندان بوده است. تهیه پردۀ کعبه یکی از یادگارهای آن دوران است که از همان سدههای نخستین اسلامی ایرانیان نقش بهسزایی در دوخت آن داشتهاند. کارگاههای پارچهبافی مهمی در ایران و بهخصوص در خوزستان فعال بودهاند. در کتاب حدود العالم من المشرق الی المغرب در توصیف شهر ایذه آمده است: «ایذه شهری است خرم و آبادان و از وی دیبای بسیار خیزد و دیبای پرده کعبه آنجا کنند.» علاوه بر این کارگاههای شوش و شوشتر نیز در بافت و تهیه پردۀ کعبه معروفیت ویژهای داشتهاند.با توجه به این که پرده کعبه از متعلقات مهم خانه خدا بهشمار میرود و همواره مورد توجه و احترام مردم و حکومتها بوده، هر سال طی مناسک خاصی پس از شستشوی خانه خدا با گلاب ناب ایرانی، پرده جدید در روز نهم ذیحجه (روز عرفه) یک روز پیش از عید قربان و یا همزمان با آن، تعویض میشود و پرده سال پیش، به یکی از سران کشورهای اسلامی اهدا میشود. پرده معرفی شده بین سالهای ۱۳۴۵ تا ۱۳۴۸ خورشیدی از طرف دولت عربستان به ایران اهدا شده است.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.
وبگاهhttps://irannationalmuseum.ir/fa/
آپاراتhttps://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts
بلهhttps://ble.ir/irannationalmuseum_fa
بخشی از پردۀ كعبهدورۀ فرهنگی: دورۀ صفویقدمت: سدههای دهم و یازدهم هجریقمریاندازه: درازا: ۶۵۸ سانتی متر؛ پهنا: ۹۰ سانتی متر شمارۀ اثر در موزۀ ملّی ایران: ۲۲۶۴۳
بخشی از پردۀ کعبه در موزۀ باستانشناسی و هنر دوران اسلامی موزۀ ملّی ایران نگهداری میشود که قدمت آن به دورۀ صفوی برابر با سدههای یازدهم و دوازدهم هجری قمری میرسد. بر روی این پرده، آیههای ۱۲۷ و ۱۲۸ سورۀ بقره به روش فتیلهدوزی با مفتول طلا، نقره و الیاف ابریشم به خط ثلث جلی بافته و در حواشی باریک آن نیز با همین شیوه، نقوش اسلیمی زیبایی دوخته شده است. در یک طرف پرده، درون یک نیم دایره، قسمتی از سورۀ توحید مشاهده میشود. به استناد منابع تاریخی، سرزمین ایران از گذشتههای دور از مراکز مهم صنعت و هنر پارچهبافی بهشمار میرفته و این اهمیت در دوران اسلامی دو صد چندان بوده است. تهیه پردۀ کعبه یکی از یادگارهای آن دوران است که از همان سدههای نخستین اسلامی ایرانیان نقش بهسزایی در دوخت آن داشتهاند. کارگاههای پارچهبافی مهمی در ایران و بهخصوص در خوزستان فعال بودهاند. در کتاب حدود العالم من المشرق الی المغرب در توصیف شهر ایذه آمده است: «ایذه شهری است خرم و آبادان و از وی دیبای بسیار خیزد و دیبای پرده کعبه آنجا کنند.» علاوه بر این کارگاههای شوش و شوشتر نیز در بافت و تهیه پردۀ کعبه معروفیت ویژهای داشتهاند.با توجه به این که پرده کعبه از متعلقات مهم خانه خدا بهشمار میرود و همواره مورد توجه و احترام مردم و حکومتها بوده، هر سال طی مناسک خاصی پس از شستشوی خانه خدا با گلاب ناب ایرانی، پرده جدید در روز نهم ذیحجه (روز عرفه) یک روز پیش از عید قربان و یا همزمان با آن، تعویض میشود و پرده سال پیش، به یکی از سران کشورهای اسلامی اهدا میشود. پرده معرفی شده بین سالهای ۱۳۴۵ تا ۱۳۴۸ خورشیدی از طرف دولت عربستان به ایران اهدا شده است.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.
وبگاهhttps://irannationalmuseum.ir/fa/
آپاراتhttps://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts
بلهhttps://ble.ir/irannationalmuseum_fa
۹۱۵۳۲
موزۀ ملّی ایران ضمن تبریک عید سعید قربان، نگارۀ بهجا آوردن مناسک حج، یکی از آثار فاخر هنر دوران اسلامی، مرتبط با این عید بزرگ مسلمانان را به حضور همراهان و دوستداران معرفی میکند.
نگارۀ بهجا آوردن مناسک حجدورۀ فرهنگی: صفویقدمت: سدۀ یازدهم هجریقمریاندازه: بلندا: ۲۸ سانتی متر؛ پهنا: ۱۷.۵ سانتی مترشمارۀ اثر در موزۀ ملّی ایران: ۴۶۱۴
تک برگی مصور که تصویر آن نمایانگر اعمالی مربوط به مراسم حج است. در این تصویر مسجدالحرام، مقدسترین مسجد واقع در شهر مکه و خانه خدا (کعبه)، قبلۀ مسلمانان دیده میشود. فضای نگاره، دو بخش داخل مسجدالحرام و خارج از آن را نشان میدهد. کعبه، افراد مُحرِم شده، مقام ابراهیم، چاه زمزم که در داخل مسجد الحرام قرار دارند در این نگاره به تصویر درآمدند. روی کعبه با پرده سیاه رنگ کتیبهداری آراسته شده است. کتیبه در بالای پرده و شامل بخشی از آیۀ ۲۵۵ سورۀ بقره، «الله لا اله الا هو الحی القیوم» است. در گوشه سمت چپ فضای داخلی مسجد، نمایی از چاه زمزم به تصویر کشیده شده است. حریم مسجد با دیوارها، چهار ورودی در چهار جهت اصلی، چهار مناره و ستونهای ضلع شمالی مشخص شده است. در بالای تصویر، بیرون از مسجد، نمایی از بازار شهر مکه و کمی دورتر حاجیانی مشغول انجام یکی از اعمال حج با نام رَمی جَمَرات، یعنی پرتاب سنگریزه به سوی سه موضع مشخص، دیده میشوند. در قسمتی از سمت چپ نگاره مراسم قربانی کردن که یکی دیگر از اعمال حج بهشمار میآید در حال انجام است. در بالای نگاره نیز یک بیت شعر به زبان ترکی نوشته شده که ترجمۀ آن به این معناست؛ اگر دیو درون خود را از بین ببری، همه جا الله را میبینی.در دورۀ صفویه مراکز بسیاری به تولید کتابهای مذهبی پرداخته و از هنرمندان برای به تصویر کشیدن آنها بهره میبردند. این نسخ مصور نشان از تعهد هنرمندان در بازنمایی مذهب در هنر اسلامی بود به گونهای که نسخههای مذهبی از جمله مهمترین متون مصور محسوب میشدند. از نمونههای شاخص نسخههای مصور با مضامین و نگارههای مذهبی این دوره میتوان به «روضه الصفا» و «سلسله الذهب» اشاره کرد. نگارههایی با محوریت خانه خدا شامل مناسک حج، بنای خانه خدا توسط حضرت ابراهیم(ع)، شکرگزاری عبدالمطلب در مقابل خانه خدا، زیارت خانه خدا توسط امام زین العابدین(ع) و زیارت خانه خدا توسط مجنون از جمله نگارههای مصوری است که توسط هنرمندان دورۀ صفوی به اجرا درآمدهاند. نگارگریهای مناسک حج با همه سادگی که دارند بیانگر و نمایانگر دستاورد مهمی هستند و آن بازنمایی یکی از مهمترین و بزرگترین گردهماییهای مذهبی مسلمانان از سراسر نقاط جهان با هر قومیت، ملیت، نژاد و زبان در این مراسم است.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.
وبگاهhttps://irannationalmuseum.ir/fa/
آپاراتhttps://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts
بلهhttps://ble.ir/irannationalmuseum_fa
نگارۀ بهجا آوردن مناسک حجدورۀ فرهنگی: صفویقدمت: سدۀ یازدهم هجریقمریاندازه: بلندا: ۲۸ سانتی متر؛ پهنا: ۱۷.۵ سانتی مترشمارۀ اثر در موزۀ ملّی ایران: ۴۶۱۴
تک برگی مصور که تصویر آن نمایانگر اعمالی مربوط به مراسم حج است. در این تصویر مسجدالحرام، مقدسترین مسجد واقع در شهر مکه و خانه خدا (کعبه)، قبلۀ مسلمانان دیده میشود. فضای نگاره، دو بخش داخل مسجدالحرام و خارج از آن را نشان میدهد. کعبه، افراد مُحرِم شده، مقام ابراهیم، چاه زمزم که در داخل مسجد الحرام قرار دارند در این نگاره به تصویر درآمدند. روی کعبه با پرده سیاه رنگ کتیبهداری آراسته شده است. کتیبه در بالای پرده و شامل بخشی از آیۀ ۲۵۵ سورۀ بقره، «الله لا اله الا هو الحی القیوم» است. در گوشه سمت چپ فضای داخلی مسجد، نمایی از چاه زمزم به تصویر کشیده شده است. حریم مسجد با دیوارها، چهار ورودی در چهار جهت اصلی، چهار مناره و ستونهای ضلع شمالی مشخص شده است. در بالای تصویر، بیرون از مسجد، نمایی از بازار شهر مکه و کمی دورتر حاجیانی مشغول انجام یکی از اعمال حج با نام رَمی جَمَرات، یعنی پرتاب سنگریزه به سوی سه موضع مشخص، دیده میشوند. در قسمتی از سمت چپ نگاره مراسم قربانی کردن که یکی دیگر از اعمال حج بهشمار میآید در حال انجام است. در بالای نگاره نیز یک بیت شعر به زبان ترکی نوشته شده که ترجمۀ آن به این معناست؛ اگر دیو درون خود را از بین ببری، همه جا الله را میبینی.در دورۀ صفویه مراکز بسیاری به تولید کتابهای مذهبی پرداخته و از هنرمندان برای به تصویر کشیدن آنها بهره میبردند. این نسخ مصور نشان از تعهد هنرمندان در بازنمایی مذهب در هنر اسلامی بود به گونهای که نسخههای مذهبی از جمله مهمترین متون مصور محسوب میشدند. از نمونههای شاخص نسخههای مصور با مضامین و نگارههای مذهبی این دوره میتوان به «روضه الصفا» و «سلسله الذهب» اشاره کرد. نگارههایی با محوریت خانه خدا شامل مناسک حج، بنای خانه خدا توسط حضرت ابراهیم(ع)، شکرگزاری عبدالمطلب در مقابل خانه خدا، زیارت خانه خدا توسط امام زین العابدین(ع) و زیارت خانه خدا توسط مجنون از جمله نگارههای مصوری است که توسط هنرمندان دورۀ صفوی به اجرا درآمدهاند. نگارگریهای مناسک حج با همه سادگی که دارند بیانگر و نمایانگر دستاورد مهمی هستند و آن بازنمایی یکی از مهمترین و بزرگترین گردهماییهای مذهبی مسلمانان از سراسر نقاط جهان با هر قومیت، ملیت، نژاد و زبان در این مراسم است.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.
وبگاهhttps://irannationalmuseum.ir/fa/
آپاراتhttps://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts
بلهhttps://ble.ir/irannationalmuseum_fa
۹۴۱۱۴۳۲۱
ظرف سفالی چند قلو لوله داردوره فرهنگی: عصرآهن دو قدمت: حدود ۸۵۰ پیش از میلادمحل کشف: محوطه ی کَلورَز، شهرستان رودبار، استان گیلاناندازه: درازا: ۴۳ سانتی مترشماره اثر در موزه ملی ایران: ۲۱۰۲
این ظرف سفالیِ خاکستریِ روشن و صیقلی، از هفت پارچ سفالیِ بههمپیوسته تشکیل شده که همگی به آبریزی ناودانیشکل ختم میشوند. این هفت ظرف، که در بخش میانیِ بدنه با یکدیگر در ارتباطاند، بهگونهای ساخته شدهاند که دو ظرفِ جلویی و پشتی هر یک دارای پایهای بلند هستند، در حالی که ظروف میانی فاقد پایهاند. در پشتِ مجموعه، پیکرهای انسانی دیده میشود که خنجری بر کمر بسته و هر دو دست خود را بر روی ظروف قرار داده است. جالب آنکه بدنِ این شخص نیز بخشی از ظرف بهشمار میآید؛ این پیکره بهصورت توخالی ساخته شده و در پشتِ گردنِ او، دهانهای برای ریختن مایعات تعبیه شده است.این ظرفِ چندقلو، یک تکوک (ریتون) است. تکوکها ظرفهایی آیینی و تشریفاتی برای نوشیدن و آشامیدن بهشمار میروند و سنت ساخت آنها در پهنه جغرافیایی شمال ایران، بهویژه در عصر آهن، بهصورت سفالی و فلزی در محوطههایی مانند مارلیک (چراغعلیتپه) و دیگر مکانها، بسیار رایج بوده است. این ظرف ها را میتوان مبنای شکلگیری تکوکهای متنوع زرین و سیمین در دورههای هخامنشی، اشکانی و ساسانی دانست.این اثر، از نمونههای ویژه تکوکهای عصر آهن ایران است؛ دورهای که در آن، سفالگری اوج توانایی خود را در آفرینش تکوکهای گوناگون نشان میدهد. این ظرف را میتوان نمونهای بارز از مهارت هنرمند سفالگر در ارائهی فرمی نو در تکوکهای عصر آهن دانست؛ ظرفی که با وجود پیچیدگیِ فرمی، بدون استفاده از چرخ سفالگری و بهصورت دستساز ساخته شده و در نهایت به ظرفی بیتَرَک، با حجم متناسب و پخت و پرداختی مناسب انجامیده است.محوطه ی کلورز در درهٔ کلورز، در منطقهٔ رستمآبادِ شهرستان رودبار، استان گیلان قرار دارد و از چندین محوطهٔ باستانی تشکیل شده است که هر یک در محل، نامهای محلی مانند تپه جلالیه، گنجپر، داغداغان، گورستان کلورز و … دارند. این محوطه از جمله محوطههای باستانیِ حوزهٔ دریای کاسپی است که لایههای استقراریِ دوره آهن در آن مورد کاوش قرار گرفتهاند (تپه جلالیه).
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.
وبگاهhttps://irannationalmuseum.ir/fa/
آپاراتhttps://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts
بلهhttps://ble.ir/irannationalmuseum_fa
این ظرف سفالیِ خاکستریِ روشن و صیقلی، از هفت پارچ سفالیِ بههمپیوسته تشکیل شده که همگی به آبریزی ناودانیشکل ختم میشوند. این هفت ظرف، که در بخش میانیِ بدنه با یکدیگر در ارتباطاند، بهگونهای ساخته شدهاند که دو ظرفِ جلویی و پشتی هر یک دارای پایهای بلند هستند، در حالی که ظروف میانی فاقد پایهاند. در پشتِ مجموعه، پیکرهای انسانی دیده میشود که خنجری بر کمر بسته و هر دو دست خود را بر روی ظروف قرار داده است. جالب آنکه بدنِ این شخص نیز بخشی از ظرف بهشمار میآید؛ این پیکره بهصورت توخالی ساخته شده و در پشتِ گردنِ او، دهانهای برای ریختن مایعات تعبیه شده است.این ظرفِ چندقلو، یک تکوک (ریتون) است. تکوکها ظرفهایی آیینی و تشریفاتی برای نوشیدن و آشامیدن بهشمار میروند و سنت ساخت آنها در پهنه جغرافیایی شمال ایران، بهویژه در عصر آهن، بهصورت سفالی و فلزی در محوطههایی مانند مارلیک (چراغعلیتپه) و دیگر مکانها، بسیار رایج بوده است. این ظرف ها را میتوان مبنای شکلگیری تکوکهای متنوع زرین و سیمین در دورههای هخامنشی، اشکانی و ساسانی دانست.این اثر، از نمونههای ویژه تکوکهای عصر آهن ایران است؛ دورهای که در آن، سفالگری اوج توانایی خود را در آفرینش تکوکهای گوناگون نشان میدهد. این ظرف را میتوان نمونهای بارز از مهارت هنرمند سفالگر در ارائهی فرمی نو در تکوکهای عصر آهن دانست؛ ظرفی که با وجود پیچیدگیِ فرمی، بدون استفاده از چرخ سفالگری و بهصورت دستساز ساخته شده و در نهایت به ظرفی بیتَرَک، با حجم متناسب و پخت و پرداختی مناسب انجامیده است.محوطه ی کلورز در درهٔ کلورز، در منطقهٔ رستمآبادِ شهرستان رودبار، استان گیلان قرار دارد و از چندین محوطهٔ باستانی تشکیل شده است که هر یک در محل، نامهای محلی مانند تپه جلالیه، گنجپر، داغداغان، گورستان کلورز و … دارند. این محوطه از جمله محوطههای باستانیِ حوزهٔ دریای کاسپی است که لایههای استقراریِ دوره آهن در آن مورد کاوش قرار گرفتهاند (تپه جلالیه).
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.
وبگاهhttps://irannationalmuseum.ir/fa/
آپاراتhttps://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts
بلهhttps://ble.ir/irannationalmuseum_fa
۱۴۴۱۲۱۰۸۷۵
دستبند زرین با کتیبه کهن تر از خودشدوره فرهنگی: دوره عیلام/ایلام نوقدمت: ۵۳۹-۵۸۵ پیش از میلادمحل کشف: آرامگاه جوبَجی، شهرستان رامهرمز، استان خوزستانابعاد: قطر: ۶.۹ سانتیمترشماره اثر در موزه ملی ایران: ۲۶۷۲
این دستبند زرین از یک پلاک مدورِ مرکزی تشکیل شده است که دو رکابِ بیضیشکلِ کوچک در دو سوی آن قرار دارد و بهوسیلهٔ یک لولا، از دو طرف به یک مچبندِ پهن متصل میشود. سراسر این اثر زیبا با ترکیبی از آرایههای ظریفِ طلاکاری و ترصیعِ سنگهای نیمهقیمتی تزیین شده است: یک سنگِ بزرگ در مرکزِ صفحهٔ مدور و هفت سنگِ کوچکتر بر روی رکاب و مچبند. این سنگهای مدور، با مرکزی تیره و حاشیهای روشن، ظاهری شبیه به چشم دارند.کتیبهای سومری بر روی عقیقِ کار گذاشته شده دیده می شود. وجود این کتیبه از سدهٔ چهاردهم پیش از میلاد در پشت یکی از سنگها نشان میدهد که این سنگ احتمالاً بهعنوان شیئی آیینی یا کالایی شأنزا، حدود هشتصد سال همچون میراثی گرانبها حفظ شده است؛ سنتی که با توجه به اهمیت مذهبی سنگهای چشمشکل، تا دورههای بابل نو، هخامنشی و اشکانی نیز در منطقه رواج داشته است.این دستبند، بههمراه آثاری دیگر، در جریان کاوشهای باستانشناسی در آرامگاهی با دو شاهدخت در محوطهٔ جوبجیِ رامهرمز، در استان خوزستان، کشف شده است. در این آرامگاه، دو زن، یکی هفدهساله و دیگری سی تا سیوپنجساله، در دو تابوت مفرغی به شکل وان حمام دفن شده بودند. این دستبند بر مچ دستِ زنِ جوانتر قرار داشته است. هر دو شاهدخت احتمالاً از خانوادهٔ پادشاهیِ محلیِ عیلام نو، یعنی «شوتور نهونته، پسر ایندد»، بودهاند. کشف یافتههای جوبجی چشماندازی نو از دورهٔ عیلام/ایلام نو ارائه میکند و اهمیت منطقهٔ رامهرمز را در تاریخ عیلام/ایلام نشان میدهد؛ همچنین بیانگر تداوم سنتهای عیلامی پس از پایان شوش در منطقهٔ رامهرمز است.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.
وبگاهhttps://irannationalmuseum.ir/fa/
آپاراتhttps://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts
بلهhttps://ble.ir/irannationalmuseum_fa
این دستبند زرین از یک پلاک مدورِ مرکزی تشکیل شده است که دو رکابِ بیضیشکلِ کوچک در دو سوی آن قرار دارد و بهوسیلهٔ یک لولا، از دو طرف به یک مچبندِ پهن متصل میشود. سراسر این اثر زیبا با ترکیبی از آرایههای ظریفِ طلاکاری و ترصیعِ سنگهای نیمهقیمتی تزیین شده است: یک سنگِ بزرگ در مرکزِ صفحهٔ مدور و هفت سنگِ کوچکتر بر روی رکاب و مچبند. این سنگهای مدور، با مرکزی تیره و حاشیهای روشن، ظاهری شبیه به چشم دارند.کتیبهای سومری بر روی عقیقِ کار گذاشته شده دیده می شود. وجود این کتیبه از سدهٔ چهاردهم پیش از میلاد در پشت یکی از سنگها نشان میدهد که این سنگ احتمالاً بهعنوان شیئی آیینی یا کالایی شأنزا، حدود هشتصد سال همچون میراثی گرانبها حفظ شده است؛ سنتی که با توجه به اهمیت مذهبی سنگهای چشمشکل، تا دورههای بابل نو، هخامنشی و اشکانی نیز در منطقه رواج داشته است.این دستبند، بههمراه آثاری دیگر، در جریان کاوشهای باستانشناسی در آرامگاهی با دو شاهدخت در محوطهٔ جوبجیِ رامهرمز، در استان خوزستان، کشف شده است. در این آرامگاه، دو زن، یکی هفدهساله و دیگری سی تا سیوپنجساله، در دو تابوت مفرغی به شکل وان حمام دفن شده بودند. این دستبند بر مچ دستِ زنِ جوانتر قرار داشته است. هر دو شاهدخت احتمالاً از خانوادهٔ پادشاهیِ محلیِ عیلام نو، یعنی «شوتور نهونته، پسر ایندد»، بودهاند. کشف یافتههای جوبجی چشماندازی نو از دورهٔ عیلام/ایلام نو ارائه میکند و اهمیت منطقهٔ رامهرمز را در تاریخ عیلام/ایلام نشان میدهد؛ همچنین بیانگر تداوم سنتهای عیلامی پس از پایان شوش در منطقهٔ رامهرمز است.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.
وبگاهhttps://irannationalmuseum.ir/fa/
آپاراتhttps://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts
بلهhttps://ble.ir/irannationalmuseum_fa
۱۴۰۱۰۸۴۴۲۲
سینی مفرغی، نقره، طلا و مسکوبدوره فرهنگی: سلجوقیقدمت: سدۀ ۶ هجری قمریسبک خراساناندازه: قطر: ۳۴سانتی متر؛ بلندا: ۵ سانتی متر شماره اثر در موزه ملی ایران: ۴۸۰۸
سینی لبه دالبری، دور تا دور آن با نقوش تزیینی شبیه به زنجیر تزئین، و با دوایر کوچک به هشت قسمت تقسیم شده است. نقوش حاشیه؛ شامل کادرهای دایرهای و بیضی شکل، که درون آنها با نقوش هندسی و خطوط بههم گرهخورده و بهصورت یک در میان تزئین شدهاند، داخل دو کادر بیضی شکل در بالا کتیبه «المعز الاشرف الکریم» و در پایین « العالی المولوی الا» روبروی هم، به خط ثلث طلاکوب شده است. هفت ترنج مدور در مرکز حک شده که نگارۀ انسان چهار زانو نشسته و احتمالاً در حال نواختن ساز در سطح میانی سینی دیده میشود، که درون ترنج مدور مرکزی با لبههای ناصاف که با خطوط درهم پیچیده پُر شده، و با شش ترنج دایره ای هم شکل دیگر احاطه شده است.در هنر فلزکاری دوره سلجوقی، سبک خراسان یکی از شناختهشدهترین مکاتب در سرزمینهای اسلامی به شمار می آید. در دوره ساسانیان و پیش از اسلام خراسان بزرگ یکی از مراکز عمده فلزکاری بود که پس از اسلام همچنان بر این سنت پابرجای ماند. به همین سبب آثار فلزی ساخته شده ادوار بعدی، در این منطقه شباهت چشمگیری با نمونههای پیش از اسلام دارند. از ویژگیهای این سبک، حفظ سنتهای پیشین فلزکاری در فرمهای تنگ، کاسه، سینی، پیهسوز و عودسوز، جایگزینی طرحهای کوچک متراکم، قرارگرفتن پیچکها و خط نوشتههایی در تقسیمات مشهور به طرحهای بازوبندی مختص فلزکاری خراسان، جایگاه ویژه خط، به ویژه کوفی، نسخ و ثلث، نمایش انسان در حال نواختن ادوات موسیقی، صور فلکی، نقش حیواناتی مانند خرگوش و پرندگان، استفاده از نقش مایه های پیچکها و برگهای مو، ترصیع و نشاندن مفتولهای طلا و نقره و گاهی مس بر روی ظروف مفرغی و برنجی میتوان نام برد.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.
وبگاهhttps://irannationalmuseum.ir/fa/
آپاراتhttps://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts
بلهhttps://ble.ir/irannationalmuseum_fa
سینی لبه دالبری، دور تا دور آن با نقوش تزیینی شبیه به زنجیر تزئین، و با دوایر کوچک به هشت قسمت تقسیم شده است. نقوش حاشیه؛ شامل کادرهای دایرهای و بیضی شکل، که درون آنها با نقوش هندسی و خطوط بههم گرهخورده و بهصورت یک در میان تزئین شدهاند، داخل دو کادر بیضی شکل در بالا کتیبه «المعز الاشرف الکریم» و در پایین « العالی المولوی الا» روبروی هم، به خط ثلث طلاکوب شده است. هفت ترنج مدور در مرکز حک شده که نگارۀ انسان چهار زانو نشسته و احتمالاً در حال نواختن ساز در سطح میانی سینی دیده میشود، که درون ترنج مدور مرکزی با لبههای ناصاف که با خطوط درهم پیچیده پُر شده، و با شش ترنج دایره ای هم شکل دیگر احاطه شده است.در هنر فلزکاری دوره سلجوقی، سبک خراسان یکی از شناختهشدهترین مکاتب در سرزمینهای اسلامی به شمار می آید. در دوره ساسانیان و پیش از اسلام خراسان بزرگ یکی از مراکز عمده فلزکاری بود که پس از اسلام همچنان بر این سنت پابرجای ماند. به همین سبب آثار فلزی ساخته شده ادوار بعدی، در این منطقه شباهت چشمگیری با نمونههای پیش از اسلام دارند. از ویژگیهای این سبک، حفظ سنتهای پیشین فلزکاری در فرمهای تنگ، کاسه، سینی، پیهسوز و عودسوز، جایگزینی طرحهای کوچک متراکم، قرارگرفتن پیچکها و خط نوشتههایی در تقسیمات مشهور به طرحهای بازوبندی مختص فلزکاری خراسان، جایگاه ویژه خط، به ویژه کوفی، نسخ و ثلث، نمایش انسان در حال نواختن ادوات موسیقی، صور فلکی، نقش حیواناتی مانند خرگوش و پرندگان، استفاده از نقش مایه های پیچکها و برگهای مو، ترصیع و نشاندن مفتولهای طلا و نقره و گاهی مس بر روی ظروف مفرغی و برنجی میتوان نام برد.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.
وبگاهhttps://irannationalmuseum.ir/fa/
آپاراتhttps://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts
بلهhttps://ble.ir/irannationalmuseum_fa
۱۰۲۶۴۴۲۱
سنگ وزنه با کتیبۀ سه زبانه دورۀ فرهنگی: هخامنشیقدمت: ۴۸۶-۵۲۲ پیش از میلادمحل کشف: تخت جمشید، شهرستان مرودشت، استان فارساندازه: بلندا: ۲۰.۳ سانتی مترشماره کاوش اثر: PT3 283شمارۀ اثر در موزۀ ملی ایران: ۱۲۲
این اثر، یک سنگ وزنۀ هرمی (زنگولهای) شکل با وزن ۹۹۵۰ گرم از جنس سنگ دیوریت سبز تیره است. بر روی آن، کتیبهای از داریوش یکم به خط میخی و سه زبان پارسی باستان، ایلامی و بابلی نگاشته شده است. این سنگ مطابق واحد وزنی ۱۲۰ «کَرشَه» است. یک «کَرشَه» معادل ۱۰ «شِکِل» و یک «شِکِل» تقریبا معادل ۸.۳ گرم بوده است. ترجمۀ متن پارسی باستان کتیبه به این شرح است: «۱۲۰ کَرشَه. منم داریوش، شاه بزرگ، شاه شاهان، شاه کشورها، شاه روی زمین پسر ویشتاسب، هخامنشی.» متن ایلامی/عیلامی نیز با عبارت «۱۲۰ کَرشَه» آغاز میشود؛ اما روایت بابلی با واحدی میانرودانی و عبارت «۲۰ مینا» آغاز شده است. این سنگ وزنه در جریان کاوشهای اریش اشمیت در تخت جمشید در دهه ۱۳۱۰ خورشیدی در اتاق شمارۀ ۳ یاختمان خزانه یافت شد.اهمیت این اثر در نقش آن برای سازماندهی نظام مالیاتی امپراتوری است. از این وزنههای معیار شاهی احتمالاً برای سنجش دقیق خراجها و هدایای پرداختی ساتراپها (شهربانان) در خزانههای مرکزی استفاده میشده است. داریوش ضمن ابداع استانداردهای نوین پارسی (مانند کَرشَه)، آنها را با شبکۀ اوزان محلی که همچنان در قلمروهای خود کاربرد داشتند، معادلسازی و همسنج کرد. تثبیت این سازمان دقیق خراجگزاری از بارزترین نشانههای قدرت سرزمینی و دیوانی داریوش محسوب میشود.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.
وبگاهhttps://irannationalmuseum.ir/fa/
آپاراتhttps://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts
بلهhttps://ble.ir/irannationalmuseum_fa
این اثر، یک سنگ وزنۀ هرمی (زنگولهای) شکل با وزن ۹۹۵۰ گرم از جنس سنگ دیوریت سبز تیره است. بر روی آن، کتیبهای از داریوش یکم به خط میخی و سه زبان پارسی باستان، ایلامی و بابلی نگاشته شده است. این سنگ مطابق واحد وزنی ۱۲۰ «کَرشَه» است. یک «کَرشَه» معادل ۱۰ «شِکِل» و یک «شِکِل» تقریبا معادل ۸.۳ گرم بوده است. ترجمۀ متن پارسی باستان کتیبه به این شرح است: «۱۲۰ کَرشَه. منم داریوش، شاه بزرگ، شاه شاهان، شاه کشورها، شاه روی زمین پسر ویشتاسب، هخامنشی.» متن ایلامی/عیلامی نیز با عبارت «۱۲۰ کَرشَه» آغاز میشود؛ اما روایت بابلی با واحدی میانرودانی و عبارت «۲۰ مینا» آغاز شده است. این سنگ وزنه در جریان کاوشهای اریش اشمیت در تخت جمشید در دهه ۱۳۱۰ خورشیدی در اتاق شمارۀ ۳ یاختمان خزانه یافت شد.اهمیت این اثر در نقش آن برای سازماندهی نظام مالیاتی امپراتوری است. از این وزنههای معیار شاهی احتمالاً برای سنجش دقیق خراجها و هدایای پرداختی ساتراپها (شهربانان) در خزانههای مرکزی استفاده میشده است. داریوش ضمن ابداع استانداردهای نوین پارسی (مانند کَرشَه)، آنها را با شبکۀ اوزان محلی که همچنان در قلمروهای خود کاربرد داشتند، معادلسازی و همسنج کرد. تثبیت این سازمان دقیق خراجگزاری از بارزترین نشانههای قدرت سرزمینی و دیوانی داریوش محسوب میشود.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.
وبگاهhttps://irannationalmuseum.ir/fa/
آپاراتhttps://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts
بلهhttps://ble.ir/irannationalmuseum_fa
۱۱۸۵۴۳۳
موزۀ ملّی ایران ضمن شادباش میلاد با سعادت امام علی النقی الهادی (ع)، قالیچۀ سجادهای با طرح محرابی و دعای صلوات بر معصومین (ع) را به دوستداران معرفی میکند.
قالیچۀ سجادهای با طرح محرابیمحل بافت: تبریز دورۀ فرهنگی: دورۀ صفویقدمت: سدۀ یازدهم هجریقمریاندازه: درازا: ۱۴۵ سانتیمتر پهنا: ۱۰۲ سانتیمترشمارۀ اثر در موزۀ ملّی ایران: ۳۴۰۵
قالیچۀ سجادهای با طرح محرابی یک اثر شاخص از دست بافتههای سدۀ یازدهم ه.ق، که در تالار صفوی موزۀ باستانشناسی و هنر دوران اسلامی موزۀ ملّی ایران، نگهداری میشود.تار و پود و پرز این قالیچه از جنس پشم است و با روش گره فارسی بافته شده، بالا و پایین آن ریشه دارد. زمینۀ قالیچه سبز سیر و دارای سه حاشیه و چهار کتیبه است.حاشیهها به ترتیب از بیرون به داخل شامل: حاشیه بیرونی باریک و دارای زمینه قرمز و با نقوش گل و شکوفه به رنگهای قرمز و آبی و سیاه تزیین شده است، در حاشیه میانی از پهنای بیشتری برخوردار بوده و به خط ثلث و به رنگ قهوهای بر زمینه نخودی رنگ با تزیین گیاهی قهوهای کم رنگ دعای صلوات بر چهارده معصوم(ع) بافته شده است.حاشیه داخلی این قالیچه، در زمینۀ قرمز آیۀ ۲۵۵ سورۀ مبارکه بقره به خط ثلث و به رنگ نخودی بافته شده است: (الله لا إله إلا هو ... مَن ذَا الَّذِى ... العظيم)بخش اصلی این بافته طرح سجادهای یا محرابی دالبری است. داخل حاشیه دور این طرح به خط نستعلیق قهوهای رنگ آیات ۴۰ و ۴۱ سورۀ مبارکه ابراهیم (ع) با مضمون دعای حضرت ابراهیم خلیل (ع) بافته شده است: (رَبِّ اجعلني مقيم الصَّلوةَ وَ مِن ذُرِّيَّتِي رَبَّنَا وَ تَقَبَّلْ دُعَاءِ رَبَّنَا اغْفِرْ لي وَلِوَالِدَيَّ وَلِلْمُؤْمِنِينَ يَومَ يَقومُ الحِساب، بِرَحْمَتِكَ يا أَرْحَمَ الرّاحمين)در قسمت درونی طرح محراب در زمینه سبز سیر داخل ترنج کوچک به خط ثلث و به رنگ نخودی در زمینه قرمز ذکر سجده نماز بافته شده است: (سُبحانَ رَبِّيَ الأعْلَى وَ بِحَمْدِهِ) در بالا و پایین این ترنج دو سرترنج قرمز رنگ طراحی شده است. در قسمت پایین طرح محرابی در زمینۀ سبز تیره نقوش گل و برگهای اسلیمی به رنگهای قرمز ،زرد، صورتی، نخودی و آبی بافته شده است پائین حاشیه میانی با نقوش گُل و برگ و اسلیمی ماری تزیین شده است. طرح سجادهای این قالیچه و نحوه طراحی آن خاص است زیرا به علت احترام به متن آیات قرآنی و اسامی مقدس معصومين (ع) در قسمت پایین قالیچه که محل ایستادن و نشستن نمازگزار است کتیبهها طراحی و بافته نشده و بهجای آن با نقوش گُل و برگ و اسلیمی تزیین شده است. تنها در سمت راست و چپ و بالای قالیچه کتیبههای مقدس طراحی و بافته شده است.این اثر با ارزش و منحصر بفرد دورۀ صفوی همۀ معیارهای ثبت را دارا بوده و در تاریخ ۱۳۹۹/۶/۱۶ به شمارۀ ۱۹۳۱ در فهرست آثار ملّی منقول به ثبت رسیده است.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.
وبگاهhttps://irannationalmuseum.ir/fa/
آپاراتhttps://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts
بلهhttps://ble.ir/irannationalmuseum_fa
قالیچۀ سجادهای با طرح محرابیمحل بافت: تبریز دورۀ فرهنگی: دورۀ صفویقدمت: سدۀ یازدهم هجریقمریاندازه: درازا: ۱۴۵ سانتیمتر پهنا: ۱۰۲ سانتیمترشمارۀ اثر در موزۀ ملّی ایران: ۳۴۰۵
قالیچۀ سجادهای با طرح محرابی یک اثر شاخص از دست بافتههای سدۀ یازدهم ه.ق، که در تالار صفوی موزۀ باستانشناسی و هنر دوران اسلامی موزۀ ملّی ایران، نگهداری میشود.تار و پود و پرز این قالیچه از جنس پشم است و با روش گره فارسی بافته شده، بالا و پایین آن ریشه دارد. زمینۀ قالیچه سبز سیر و دارای سه حاشیه و چهار کتیبه است.حاشیهها به ترتیب از بیرون به داخل شامل: حاشیه بیرونی باریک و دارای زمینه قرمز و با نقوش گل و شکوفه به رنگهای قرمز و آبی و سیاه تزیین شده است، در حاشیه میانی از پهنای بیشتری برخوردار بوده و به خط ثلث و به رنگ قهوهای بر زمینه نخودی رنگ با تزیین گیاهی قهوهای کم رنگ دعای صلوات بر چهارده معصوم(ع) بافته شده است.حاشیه داخلی این قالیچه، در زمینۀ قرمز آیۀ ۲۵۵ سورۀ مبارکه بقره به خط ثلث و به رنگ نخودی بافته شده است: (الله لا إله إلا هو ... مَن ذَا الَّذِى ... العظيم)بخش اصلی این بافته طرح سجادهای یا محرابی دالبری است. داخل حاشیه دور این طرح به خط نستعلیق قهوهای رنگ آیات ۴۰ و ۴۱ سورۀ مبارکه ابراهیم (ع) با مضمون دعای حضرت ابراهیم خلیل (ع) بافته شده است: (رَبِّ اجعلني مقيم الصَّلوةَ وَ مِن ذُرِّيَّتِي رَبَّنَا وَ تَقَبَّلْ دُعَاءِ رَبَّنَا اغْفِرْ لي وَلِوَالِدَيَّ وَلِلْمُؤْمِنِينَ يَومَ يَقومُ الحِساب، بِرَحْمَتِكَ يا أَرْحَمَ الرّاحمين)در قسمت درونی طرح محراب در زمینه سبز سیر داخل ترنج کوچک به خط ثلث و به رنگ نخودی در زمینه قرمز ذکر سجده نماز بافته شده است: (سُبحانَ رَبِّيَ الأعْلَى وَ بِحَمْدِهِ) در بالا و پایین این ترنج دو سرترنج قرمز رنگ طراحی شده است. در قسمت پایین طرح محرابی در زمینۀ سبز تیره نقوش گل و برگهای اسلیمی به رنگهای قرمز ،زرد، صورتی، نخودی و آبی بافته شده است پائین حاشیه میانی با نقوش گُل و برگ و اسلیمی ماری تزیین شده است. طرح سجادهای این قالیچه و نحوه طراحی آن خاص است زیرا به علت احترام به متن آیات قرآنی و اسامی مقدس معصومين (ع) در قسمت پایین قالیچه که محل ایستادن و نشستن نمازگزار است کتیبهها طراحی و بافته نشده و بهجای آن با نقوش گُل و برگ و اسلیمی تزیین شده است. تنها در سمت راست و چپ و بالای قالیچه کتیبههای مقدس طراحی و بافته شده است.این اثر با ارزش و منحصر بفرد دورۀ صفوی همۀ معیارهای ثبت را دارا بوده و در تاریخ ۱۳۹۹/۶/۱۶ به شمارۀ ۱۹۳۱ در فهرست آثار ملّی منقول به ثبت رسیده است.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.
وبگاهhttps://irannationalmuseum.ir/fa/
آپاراتhttps://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts
بلهhttps://ble.ir/irannationalmuseum_fa
۶۷۴۳۱۱
تعویذ سنگی مصری موسوم به کیپوس حوروسدوره فرهنگی: از سلسله ۲۶ (سائیت) تا هخامنشیقدمت: حدود ۶۰۰-۳۵۰ پیشازمیلاد محل کشف: محوطه شوش، شهرستان شوش، استان خوزستاناندازه: بلندا: ۹۱ میلیمترشماره اثر در موزه ملی ایران: ۱۰۳
این اثر، قطعهای از یک لوح سنگی سیاهرنگ است که بخش فوقانی آن به شکل قوسی ساخته شده و قسمت پایینی آن شکسته و از میان رفته است. نقوش روی این اثر در چند ردیف ارائه شدهاند. در رأس قوس، خورشید بالدار «بِهدِت» قرار دارد. در زیر آن، ردیفی متشکل از هفت ایزد مومیاییشده و نشسته حجاریشده است که شمایل میانی آن، به احتمال زیاد نشانگر ایزد «حوروس» منطقه «حبنو» است. این ردیف بوسیلۀ تیغهای بلند از تاج ایزد بِس از قسمت زیرین لوح جدا میشود. پیکره ایزد بِس با سری تقریباً مدور، گوشهایی بزرگ، گونههای گوشتالو و برجسته، و نیز سبیل و ریشی با دستههای موی مواج در مرکز لوح به تصویر درآمده است. در دو سوی چهره او، چند نقش کندهکاریشده مشاهده میشود که همگی رو به سوی وی دارند. بخش پایینی و مفقود لوح احتمالاً شامل تصویر ایزد «حوروس کودک» به حالت ایستاده و از روبهرو، بر فراز تمساحها بوده است. او در دستان خود خزندگان یا شیری را مهار کرده است. ماسک ایزد «بِس» در مرکز لوح، در اصل بر فراز سر حوروس کودک قرار داشته است.بر سطح پشت لوح، نقوش کنده در چهار ردیف افقی و چند رج عمودی از نگارههای هیروگلیف به چشم میخورند. بخش زیر قوس، نقش ایزد «آمون - رع حورآختی» در شکل قوچی چهار سر حک شده که در دو سوی او، دو بابون ستایشگر قرار دارند. در بخش میانی این سطح نیز سه ردیف از پیکرههای ایزدی ترسیم شدهاند که همگی به سمت راست مینگرند. بخش پایین مزین به دوازده ستون نبشتۀ هیروگلیف بوده است. بر روی لبه لوح نیز با نبشتهای به خط هیروگلیف و با مضامین دعایی و جادویی حک شده است.مصریان باستان بر این عقیده بودند که حوروس کودک (حارپوکراتس) به کمک پارهای اوراد در برابر موجودات موذی، بخصوص مار، عقرب و تمساح محفوظ میماند. بنابراین آنان نوعی تعویذ به شکل سنگافراشته به نام کیپوس ساختند و به کمک اوراد و نقوشی که روی آنها نقر شده بود افراد را محافظت میکردند. بنا به اندازه و شکل، کیپوسها را در معابد یا منزل شخصی قرار میدادند. همچنین نمونههای کوچکتری وجود دارد که سوراخ داشتند و از گردن میآویختند، مانند شی حاضر که احتمالاً در جیب لباس یا کیسهای همراه فرد حمل میشده است. منابع هخامنشی، از کتیبۀ داریوش در کاخ آپادانای شوش گرفته تا گزارشهای هرودوت، حاکی از حضور پررنگ سپاهیان، صنعتگران و متخصصان مصری در شوش هستند. از این رو، مالک این کیپوس بهاحتمال یک پیک، سرباز یا پیشهور مصری بوده که در چارچوب شبکههای گستردۀ شاهنشاهی به شوش سفر کرده و با خود باورها و اشیاء آیینیاش را آورده است. این اثر به همراه شمار زیاد آثار مصری در گوشه و کنار شاهنشاهی را میتوان شاهدی بر ارتباط گسترده بین جوامع خاورنزدیک در این دوره در نظر گرفت. این کیپوس در کاوشهای هیأت فرانسوی (رولان دومکنم) در شوش به سال ۱۹۳۰ (۱۳۰۹ خورشیدی) میلادی احتمالاً در محدودۀ موسوم به دونژن کشف شد.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.
وبگاهhttps://irannationalmuseum.ir/fa/
آپاراتhttps://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts
بلهhttps://ble.ir/irannationalmuseum_fa
این اثر، قطعهای از یک لوح سنگی سیاهرنگ است که بخش فوقانی آن به شکل قوسی ساخته شده و قسمت پایینی آن شکسته و از میان رفته است. نقوش روی این اثر در چند ردیف ارائه شدهاند. در رأس قوس، خورشید بالدار «بِهدِت» قرار دارد. در زیر آن، ردیفی متشکل از هفت ایزد مومیاییشده و نشسته حجاریشده است که شمایل میانی آن، به احتمال زیاد نشانگر ایزد «حوروس» منطقه «حبنو» است. این ردیف بوسیلۀ تیغهای بلند از تاج ایزد بِس از قسمت زیرین لوح جدا میشود. پیکره ایزد بِس با سری تقریباً مدور، گوشهایی بزرگ، گونههای گوشتالو و برجسته، و نیز سبیل و ریشی با دستههای موی مواج در مرکز لوح به تصویر درآمده است. در دو سوی چهره او، چند نقش کندهکاریشده مشاهده میشود که همگی رو به سوی وی دارند. بخش پایینی و مفقود لوح احتمالاً شامل تصویر ایزد «حوروس کودک» به حالت ایستاده و از روبهرو، بر فراز تمساحها بوده است. او در دستان خود خزندگان یا شیری را مهار کرده است. ماسک ایزد «بِس» در مرکز لوح، در اصل بر فراز سر حوروس کودک قرار داشته است.بر سطح پشت لوح، نقوش کنده در چهار ردیف افقی و چند رج عمودی از نگارههای هیروگلیف به چشم میخورند. بخش زیر قوس، نقش ایزد «آمون - رع حورآختی» در شکل قوچی چهار سر حک شده که در دو سوی او، دو بابون ستایشگر قرار دارند. در بخش میانی این سطح نیز سه ردیف از پیکرههای ایزدی ترسیم شدهاند که همگی به سمت راست مینگرند. بخش پایین مزین به دوازده ستون نبشتۀ هیروگلیف بوده است. بر روی لبه لوح نیز با نبشتهای به خط هیروگلیف و با مضامین دعایی و جادویی حک شده است.مصریان باستان بر این عقیده بودند که حوروس کودک (حارپوکراتس) به کمک پارهای اوراد در برابر موجودات موذی، بخصوص مار، عقرب و تمساح محفوظ میماند. بنابراین آنان نوعی تعویذ به شکل سنگافراشته به نام کیپوس ساختند و به کمک اوراد و نقوشی که روی آنها نقر شده بود افراد را محافظت میکردند. بنا به اندازه و شکل، کیپوسها را در معابد یا منزل شخصی قرار میدادند. همچنین نمونههای کوچکتری وجود دارد که سوراخ داشتند و از گردن میآویختند، مانند شی حاضر که احتمالاً در جیب لباس یا کیسهای همراه فرد حمل میشده است. منابع هخامنشی، از کتیبۀ داریوش در کاخ آپادانای شوش گرفته تا گزارشهای هرودوت، حاکی از حضور پررنگ سپاهیان، صنعتگران و متخصصان مصری در شوش هستند. از این رو، مالک این کیپوس بهاحتمال یک پیک، سرباز یا پیشهور مصری بوده که در چارچوب شبکههای گستردۀ شاهنشاهی به شوش سفر کرده و با خود باورها و اشیاء آیینیاش را آورده است. این اثر به همراه شمار زیاد آثار مصری در گوشه و کنار شاهنشاهی را میتوان شاهدی بر ارتباط گسترده بین جوامع خاورنزدیک در این دوره در نظر گرفت. این کیپوس در کاوشهای هیأت فرانسوی (رولان دومکنم) در شوش به سال ۱۹۳۰ (۱۳۰۹ خورشیدی) میلادی احتمالاً در محدودۀ موسوم به دونژن کشف شد.
🟢با درود، دوستداران گرامی موزه ملی ایران لطفاً از صفحه های رسمی موزه ملی ایران حمایت کنید.🟢 موزه ملی ایران مایل است در هر خانواده ایرانی حداقل یک عضو فعال داشته باشد.🟩 " موزه ملی ایران؛ موزه ای برای همه" 🟩🟢 لطفاً برای عضویت در صفحه های رسمی موزه ملی ایران روی نشانیهای زیر کلیک کرده و آن را برای دوستان خود بازفرست فرمایید.
وبگاهhttps://irannationalmuseum.ir/fa/
آپاراتhttps://www.aparat.com/shorts/user/irannationalmuseum/shorts
بلهhttps://ble.ir/irannationalmuseum_fa
۵۴۵۴۲