بله | کانال موسسه مطالعات جهان معاصر

۱۶ آبان

#سیاست_خارجی_آمریکا |

مهار ترامپ؛ وقتی شکست انتخاباتی به محدودیت راهبردی بدل می‌شود
شکست جمهوری‌خواهان در انتخابات میان‌دوره‌ای، قدرت مانور ترامپ در سیاست خارجی را محدود کرده و کنگره را به چالش‌گری در مسائل نظامی و تجاری واداشته است. مخالفت داخلی با درگیری در ایران افزایش یافته و فشارها برای پایان دادن به تنش‌ها، حتی با وجود فشارهای اسرائیل، تشدید خواهد شد. در قبال اوکراین و چین، کنگره رویکردی سخت‌گیرانه‌تر از ترامپ اتخاذ کرده و مانع از امتیازدهی‌های یک‌جانبه به مسکو یا پکن خواهد شد.

محدودیت قدرت مانور؛ از کاخ سفید به کنگرهشکست جمهوری‌خواهان، ترامپ را در سیاست خارجی به بازیگری محدودتر بدل کرده و کنگره را به چالش‌گر در مسائل نظامی و تجاری تبدیل کرده است. این وضعیت نشان می‌دهد سیاست خارجی شخصی‌محور دیگر بدون هزینه نهادی پیش نمی‌رود و تصمیم‌های کلان به چانه‌زنی با کنگره گره خورده است. اگر این محدودیت مدیریت نشود، می‌تواند به بن‌بست در تصمیم‌گیری و ناهماهنگی میان کاخ سفید و کنگره بینجامد.

افزایش مخالفت با درگیری ایران؛ از فشار بیرونی به فشار داخلیمخالفت داخلی با درگیری در ایران افزایش یافته و فشارها برای پایان دادن به تنش‌ها، حتی با وجود فشارهای اسرائیل، تشدید خواهد شد. این روند معنایش این است که هزینه سیاسی جنگ در داخل آمریکا بالا رفته و ادامه تنش بدون پشتوانه داخلی دشوارتر شده است. اما اگر این فشار بدون چارچوب دیپلماتیک مدیریت شود، می‌تواند به توقف ناپایدار یا تنش کنترل‌نشده بینجامد.

سخت‌گیری کنگره در قبال اوکراین و چین؛ از امتیاز یک‌جانبه به چانه‌زنی نهادیکنگره در قبال اوکراین و چین رویکردی سخت‌گیرانه‌تر از ترامپ اتخاذ کرده و مانع از امتیازدهی‌های یک‌جانبه به مسکو یا پکن خواهد شد. این وضعیت بیانگر تغییر مرکز ثقل تصمیم‌گیری از عمل شخصی به نظارت نهادی است. با این حال، بدون هماهنگی میان قوا، این سخت‌گیری می‌تواند به انسداد سیاست خارجی و فرسایش اعتبار آمریکا در نزد متحدان و رقبا بینجامد.

دورنما

شکست انتخاباتی ترامپ، سیاست خارجی آمریکا را از تصمیم‌گیری شخصی به میدان چانه‌زنی نهادی منتقل کرده است. متحدان آمریکا نسبت به ثبات واشینگتن امیدوارتر شده‌اند، اما رقبا در حال ارزیابی ضعف‌های ناشی از بی‌ثباتی سیاسی داخلی آمریکا هستند. اگر این محدودیت‌ها به بن‌بست نهادی و ناهماهنگی راهبردی بینجامد، آمریکا می‌تواند به جای بازیگری قابل‌پیش‌بینی، به منبع بی‌ثباتی در نظم بین‌المللی بدل شود. آینده به توانایی واشینگتن در تبدیل این محدودیت به راهبردی منسجم بستگی دارد، نه به بلندی خود پیام‌ها.

---