🫧 تقویت سیستم پاداش مغز: فعالیت قشر پیشپیشانی و مناطق مرتبط با دوپامین افزایش مییابد🫧کاهش فعالیت آمیگدال: بخش مسئول پاسخ به ترس و استرس کاهش فعالیت نشان میدهد🫧افزایش تراکم ماده خاکستری: در مناطقی از مغز که با احساسات و تصمیمگیری مرتبط هستند🫧 تعادل بهتر و بهبود سطح سروتونین و دوپامین
شکرگزاری با تغییر تمرکز از کمبودها به داشتهها، مسیرهای عصبی را به تدریج بازسازی میکند. این کار مانند تمرین ورزشی برای "عضلهی توجه مثبت" عمل کرده و با گذشت زمان، نگرش کلی فرد به زندگی را متحول میسازد.
تحقیقات نشان میدهد حتی هفتهای یکبار تمرین شکرگزاری اثرات قابل اندازهگیری بر سلامت روان و عملکرد مغز دارد. این تمرین ساده ولی قدرتمند، ابزاری در دسترس همه برای ارتقای سلامتی روانی است.
@jodispenza11
۱۵۲
۹:۱۱
اگر از تمام فرهنگها پیروی میکردیم، هرگز از غار بیرون نمیآمدیم؛ و اگر از هیچکدام پیروی نمیکردیم، ناچار میشدیم به غار بازگردیم.
کولاکوفسکی(فیلسوف لهستانی)
هیچ چیز مطلقا خوب یا مطلقا بد نیست، گاهی نیاز داریم از زوایای مختلفی به یک مسئله نگاه کنیم.
@jodispenza11




کولاکوفسکی(فیلسوف لهستانی)
هیچ چیز مطلقا خوب یا مطلقا بد نیست، گاهی نیاز داریم از زوایای مختلفی به یک مسئله نگاه کنیم.
@jodispenza11
۱۵۹
۹:۱۳
@jodispenza11
۱۸۷
۹:۱۴
من عاشق روزهایی هستم که اونقد حالت خوبه که میتونی زیبایی رو تو هر چیزی به آسونی ببینی...
@jodispenza11




@jodispenza11
۲۱۱
۱۳:۱۲
برای «بودنِ من» در این لحظه،نه بهخاطر اینکه همهچیز کامل است،بلکه چون هنوز فرصتِ ادامه دادن هست.
شکر برای ورودِ روزیها…چه آنهایی که دیده شدند و خوشحال کردند،چه آنهایی که بیصدا آمدندو فقط مرا در لحظهای سخت نگه داشتند.
شکر برای رزق…نه فقط در مال و دارایی،بلکه در آرامشی که گاهی بیدلیل میرسد،در گرهای که ناگهان باز میشود،در راهی که وقتی بسته بود،خودش را دوباره نشان میدهد.
شکر برای سلامتی…برای بدنی که هر روزبیآنکه از من تشکر بخواهدبرای من کار میکند،میجنگد،و ادامه میدهد.
شکر برای درهایی که باز شدند،و حتی برای آنهایی که بسته ماندند؛چون شاید حفاظت بودند، نه محرومیت.
شکر برای نفسهایی که میآیند و میروندبیهیچ هزینهای،اما ارزششان از تمام دنیا بیشتر است.
خدایا…شکر برای جریان زندگیکه همیشه در حال حرکت است،حتی وقتی من احساس سکون میکنم.
و شکر برای این حقیقت آرام:من در جهانی زندگی میکنمکه حتی در سکوت همدر حال بخشیدن است
@jodispenza11
۱۵۲
۶:۱۲
تاد رز و اوگی اوگاس در کتاب «اسبِ سیاه»، یه نقدِ جدی به دنیایِ مدرن دارن. اونا میگن کلِ سیستمِ آموزشی و شغلیِ ما بر پایهی «استانداردسازی» بنا شده؛ یعنی همهمون باید از یک مسیرِ خطیِ مشخص (مدرسه، دانشگاه، شغلهای از پیش تعیین شده و…) بریم تا موفق تلقی بشیم. اما حقیقت اینه که این مسیرِ استاندارد، برایِ همه طراحی نشده!
اسبهای سیاه کسانی هستن که این مسیرِ استاندارد رو نادیده میگیرن و به جایِ رقابت با بقیه برایِ رسیدن به قلههایِ تعریفشده، مسیرِ اختصاصیِ خودشون رو بر اساسِ «علاقهیِ عمیق» و «پتانسیلِ شخصی» میسازن.(که البته معمولا رضایت بیشتری رو هم تجربه میکنن)
خلاصه اینکه:موفقیتِ واقعی، به معنایِ بالا رفتن از نردبونی نیست که بقیه برات ساختن؛ به معنایِ پیدا کردنِ اون کاریه که وقتی انجامش میدی، احساسِ «رضایتِ درونی» داری، فارغ از اینکه بقیه چی فکر میکنن.
تمرین:از خودت بپرس: «کدوم انتخابِ من توی زندگی، فقط برایِ راضی کردنِ اطرافیان یا جامعه بوده؟» لازم نیست همهچیز رو عوض کنی، فقط کافیه آگاه باشی که این انتخاب، انتخابِ خودت نبوده.
@jodispenza11
۱۲۱
۶:۱۳
زندگی بهشت است
برای آنانی کهعاشقانه عشق میورزندبیپروا محبت میکنندو کمتر از دیگران انتظار دارند.
@jodispenza11



@jodispenza11
۱۲۴
۱۵:۵۶
6543369300647091968_491321742252990.mp3
۰۴:۱۸-۹.۹۴ مگابایت
۱۴۱
۱۷:۱۴