°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°
استغفار هفتاد بندی مولا امیرالمومنین(ع)
●بند سی و سوم#مولا#استغفار
_
️@kalematorism
استغفار هفتاد بندی مولا امیرالمومنین(ع)
●بند سی و سوم#مولا#استغفار
_
۵۳
۱۰:۵۲
در حال حاضر نمایش این پیام پشتیبانی نمیشود.
°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°
استغفار هفتاد بندی مولا امیرالمومنین(ع)
●بند سی و چهارم#مولا#استغفار
_
️@kalematorism
استغفار هفتاد بندی مولا امیرالمومنین(ع)
●بند سی و چهارم#مولا#استغفار
_
۳۵
۱۷:۱۲
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
کتاب خسوف در بیروت
نویسنده : مهدی قزلی
●معرفی کتاب در ادامه ...
#کتاب#کتابخوانی#معرفی_کتاب#کتابخواری
__
️ @kalematorism
●معرفی کتاب در ادامه ...
#کتاب#کتابخوانی#معرفی_کتاب#کتابخواری
__
۳۳
۱۷:۱۳
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
"خسوف در بیروت"
●به کوشش مهدی قزلی نشر : بهنشر
روایتهایی از فقدان و تشییع سید حسن نصرالله
چهارشنبه، ملیکا کتابهایم را همراه با کتابهای خودش آورد. رنگ زرد کتاب «خسوف در بیروت» چشمم را گرفت. نگاهی هم به کتاب نیمهخواندهام انداختم؛ کتابی با شخصیتهایی که چند شب بود ذهنم را مشغول خودشان کرده بودند. به «خانم های این خانه »قول دادم تا آخر هفته تمامش کنم.
ابتدا تصورم این بود که تمام کتاب را مهدی قزلی نوشته است. اصلاً به کلمه «به کوشش» توجه نکرده بودم. اما وقتی کتاب را باز کردم و نام محسن حسنزاده و بعد محبوبه سادات رضوینیا را دیدم، شوقم دوچندان شد؛ انگار به آشنای جان برخورده باشم. پنج شنبه صبح شروع کردم به خواندن. تا زمانی که دخترم بیدار شود، چند روایت را پیش رفته بودم؛ اما بغضهایم، پیش از آنکه فرصت باز شدن پیدا کنند، روی هم گره میخوردند.یاد همان روزهایی افتادم که فهمیدم امین رضایی راهی مراسم تشیع است. پشت سر هم برایش پیام میفرستادم که از همهچیز عکس بگیرد؛ از در و دیوار، کفشها، دستها، آدمها، بچهها، زنها و مردها... از هر چیزی که شاید در نگاه اول معمولی به نظر برسد، اما بعدها بخشی از حافظه یک روز تاریخی شود.میخواستم چیزی از آن روزها باقی بماند؛ جز خبرها و روایتهای رسمی. میخواستم زندگی را در دل آن اتفاقها ثبت کنم؛ آدمها را، جزئیات را، لحظههایی را که شاید هیچوقت در گزارشها دیده نشوند
.وقتی دوباره به پیامهایم نگاه کردم، فهمیدم در تمام آن چیزهایی که از او خواسته بودم بنویسد و ثبت کند، انگار داشتم چشمهای خودم را میفرستادم. دلم میخواست خودم آنجا باشم و نبودم و بغضم شکست.
سالهای ۸۷ بود که مهدی صانعی گفت عازم سفری به لبنان هستند. پرسید: «میآیی برویم؟»پدرم گفت: «تو لنگه کفش پای مرغ هستی! میروی دستوپاگیر میشوی!» و با شنیدن همین جمله، از رفتن منصرف شدم. به دستوپاگیر بودنم فکر کردم و دیگر اصرار نکردم. گریه هم نکردم؛ فقط حسرت خوردم.حسرت نوشتههای دختری با خودکار آبی را خوردم که در وبلاگش از آن سفر نوشته بود. حسرت خاطراتی را خوردم که مهدی صانعی تعریف کرد و آنهایی که هیچوقت نگفت. هنوز هم گاهی به همان لنگه کفش بسته به پای مرغ فکر میکنم؛ به سهمی که میتوانستم از آن سفر داشته باشم و نداشتم. به نقشی که شاید میتوانستم در مبارزهای داشته باشم که حتی در پنهانترین شکلش هم هیچوقت جرئت حضور در میدانش را پیدا نکردم.
کتاب را کلمهبهکلمه خواندم. بعضی روایتها را کم دیدم؛ یا شاید دلم بیشتر میخواست. انگار قلمها گزارش کرده بودند که رفتیم و برگشتیم، چه دیدیم و چه گذشت؛ اما من هنوز تشنه روایت دیگری بودم. دلم میخواست حالا که داغشان تازه است، حالا که داغی روی داغ دیگری نشسته، بیشتر بنویسند.
از وداعها، از لحظههای خداحافظی، از «فیامانالله» گفتنها و از آنچه در دل و نگاه آدمها گذشته است.میدانم نوشتن از چنین لحظههایی آسان نیست. گاهی کلمات در برابر فقدان کم میآورند. گاهی آدم میخواهد بنویسد، اما هنوز خودش در میانه همان اتفاق ایستاده است. با این حال، دلم میخواهد روایتها ادامه پیدا کنند؛ از آدمها، از جزئیات، از آنچه دیدهاند و آنچه هنوز در سینه دارند.با خودم فکر میکنم این سرخی خون و این زردی نور، روزی به سفیدی پرچمی پیوند خواهد خورد و جوانهای از دل این همه فقدان سر برخواهد آورد.هنوز هم باورم نمیشود. هنوز دلم میخواهد میان کلمات، ناگهان همهچیز به شکلی معجزهآسا تغییر کند؛ انگار قرار باشد در ادامه روایت، ورق برگردد و بفهمیم آنچه خواندهایم بخشی از یک تاکتیک جنگی بوده است. انگار هنوز نمیخواهم پایان را باور کنم.چقدر سخت است تاریخ را روایت کردن؛ و چه سنگین است نوشتن از کسی که دیگر نیست. سخت است کلمهای بنویسی و چشمهایت با دلت همراهی نکنند. سخت است در میان ویرانهها و نشانهها، به دنبال چیزی بگردی که بتوانی با آن پیوندت را حفظ کنی؛ سنگی را به حرمت برداری، به تقدس لحظهای که بر آن نماز خواندهای، یا نشانهای را نگه داری تا فردا، کفنپوشیات با همان ارزشهایی معنا پیدا کند که روزی برایشان قدم برداشتهای.«خسوف در بیروت» روایتهای خوبی دارد؛ روایتهایی که بهخوبی انتخاب شدهاند و هرکدام دریچهای به بخشی از فقدان و روزهای تشییع سید حسن نصرالله باز میکنند. ارزش کتاب برای من فقط در ثبت یک واقعه تاریخی نیست؛ در ثبت ردپای آدمهایی است که آن واقعه را زندگی کردهاند.از ملیکا اجازه میگیرم و کتاب را هفت روز امانت میدهم تا شما هم بخوانید؛ شاید شما هم در میان این روایتها، چیزی از خاطرات، حسرتها و پرسشهای خودتان را پیدا کنید.
الهام صباحی
#کتاب#کتابخوانی#معرفی_کتاب#امانت__کتاب
"خسوف در بیروت"
●به کوشش مهدی قزلی نشر : بهنشر
روایتهایی از فقدان و تشییع سید حسن نصرالله
چهارشنبه، ملیکا کتابهایم را همراه با کتابهای خودش آورد. رنگ زرد کتاب «خسوف در بیروت» چشمم را گرفت. نگاهی هم به کتاب نیمهخواندهام انداختم؛ کتابی با شخصیتهایی که چند شب بود ذهنم را مشغول خودشان کرده بودند. به «خانم های این خانه »قول دادم تا آخر هفته تمامش کنم.
ابتدا تصورم این بود که تمام کتاب را مهدی قزلی نوشته است. اصلاً به کلمه «به کوشش» توجه نکرده بودم. اما وقتی کتاب را باز کردم و نام محسن حسنزاده و بعد محبوبه سادات رضوینیا را دیدم، شوقم دوچندان شد؛ انگار به آشنای جان برخورده باشم. پنج شنبه صبح شروع کردم به خواندن. تا زمانی که دخترم بیدار شود، چند روایت را پیش رفته بودم؛ اما بغضهایم، پیش از آنکه فرصت باز شدن پیدا کنند، روی هم گره میخوردند.یاد همان روزهایی افتادم که فهمیدم امین رضایی راهی مراسم تشیع است. پشت سر هم برایش پیام میفرستادم که از همهچیز عکس بگیرد؛ از در و دیوار، کفشها، دستها، آدمها، بچهها، زنها و مردها... از هر چیزی که شاید در نگاه اول معمولی به نظر برسد، اما بعدها بخشی از حافظه یک روز تاریخی شود.میخواستم چیزی از آن روزها باقی بماند؛ جز خبرها و روایتهای رسمی. میخواستم زندگی را در دل آن اتفاقها ثبت کنم؛ آدمها را، جزئیات را، لحظههایی را که شاید هیچوقت در گزارشها دیده نشوند
.وقتی دوباره به پیامهایم نگاه کردم، فهمیدم در تمام آن چیزهایی که از او خواسته بودم بنویسد و ثبت کند، انگار داشتم چشمهای خودم را میفرستادم. دلم میخواست خودم آنجا باشم و نبودم و بغضم شکست.
سالهای ۸۷ بود که مهدی صانعی گفت عازم سفری به لبنان هستند. پرسید: «میآیی برویم؟»پدرم گفت: «تو لنگه کفش پای مرغ هستی! میروی دستوپاگیر میشوی!» و با شنیدن همین جمله، از رفتن منصرف شدم. به دستوپاگیر بودنم فکر کردم و دیگر اصرار نکردم. گریه هم نکردم؛ فقط حسرت خوردم.حسرت نوشتههای دختری با خودکار آبی را خوردم که در وبلاگش از آن سفر نوشته بود. حسرت خاطراتی را خوردم که مهدی صانعی تعریف کرد و آنهایی که هیچوقت نگفت. هنوز هم گاهی به همان لنگه کفش بسته به پای مرغ فکر میکنم؛ به سهمی که میتوانستم از آن سفر داشته باشم و نداشتم. به نقشی که شاید میتوانستم در مبارزهای داشته باشم که حتی در پنهانترین شکلش هم هیچوقت جرئت حضور در میدانش را پیدا نکردم.
کتاب را کلمهبهکلمه خواندم. بعضی روایتها را کم دیدم؛ یا شاید دلم بیشتر میخواست. انگار قلمها گزارش کرده بودند که رفتیم و برگشتیم، چه دیدیم و چه گذشت؛ اما من هنوز تشنه روایت دیگری بودم. دلم میخواست حالا که داغشان تازه است، حالا که داغی روی داغ دیگری نشسته، بیشتر بنویسند.
از وداعها، از لحظههای خداحافظی، از «فیامانالله» گفتنها و از آنچه در دل و نگاه آدمها گذشته است.میدانم نوشتن از چنین لحظههایی آسان نیست. گاهی کلمات در برابر فقدان کم میآورند. گاهی آدم میخواهد بنویسد، اما هنوز خودش در میانه همان اتفاق ایستاده است. با این حال، دلم میخواهد روایتها ادامه پیدا کنند؛ از آدمها، از جزئیات، از آنچه دیدهاند و آنچه هنوز در سینه دارند.با خودم فکر میکنم این سرخی خون و این زردی نور، روزی به سفیدی پرچمی پیوند خواهد خورد و جوانهای از دل این همه فقدان سر برخواهد آورد.هنوز هم باورم نمیشود. هنوز دلم میخواهد میان کلمات، ناگهان همهچیز به شکلی معجزهآسا تغییر کند؛ انگار قرار باشد در ادامه روایت، ورق برگردد و بفهمیم آنچه خواندهایم بخشی از یک تاکتیک جنگی بوده است. انگار هنوز نمیخواهم پایان را باور کنم.چقدر سخت است تاریخ را روایت کردن؛ و چه سنگین است نوشتن از کسی که دیگر نیست. سخت است کلمهای بنویسی و چشمهایت با دلت همراهی نکنند. سخت است در میان ویرانهها و نشانهها، به دنبال چیزی بگردی که بتوانی با آن پیوندت را حفظ کنی؛ سنگی را به حرمت برداری، به تقدس لحظهای که بر آن نماز خواندهای، یا نشانهای را نگه داری تا فردا، کفنپوشیات با همان ارزشهایی معنا پیدا کند که روزی برایشان قدم برداشتهای.«خسوف در بیروت» روایتهای خوبی دارد؛ روایتهایی که بهخوبی انتخاب شدهاند و هرکدام دریچهای به بخشی از فقدان و روزهای تشییع سید حسن نصرالله باز میکنند. ارزش کتاب برای من فقط در ثبت یک واقعه تاریخی نیست؛ در ثبت ردپای آدمهایی است که آن واقعه را زندگی کردهاند.از ملیکا اجازه میگیرم و کتاب را هفت روز امانت میدهم تا شما هم بخوانید؛ شاید شما هم در میان این روایتها، چیزی از خاطرات، حسرتها و پرسشهای خودتان را پیدا کنید.
#کتاب#کتابخوانی#معرفی_کتاب#امانت__کتاب
۵۱
۱۷:۱۳
°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°•°
استغفار هفتاد بندی مولا امیرالمومنین(ع)
●بند سی و پنجم#مولا#استغفار
_
️@kalematorism
استغفار هفتاد بندی مولا امیرالمومنین(ع)
●بند سی و پنجم#مولا#استغفار
_
۴۳
۱۷:۰۹
••••••••••••••••••••••••••••••
یادت هست؟
زنگ میزنم که بگویم دلم خیلی تنگ شده. همین که صدایش را میشنوم، آرام میشوم. دلم میخواهد گریه کنم؛ برای همه فاصلههایی که بینمان هست، برای ندیدنها، برای نشنیدنها و برای تمام وقتهایی که دلم خواسته چیزی بگویم و فقط سکوت کردهام.
کمی شوخی میکنیم و از شدت دلتنگی فحشش میدهم! اصلاً فحش دادن یک جور دیگری انگار آدم را آرام میکند؛ انگار میخواهد بفهمد چقدر دوستش دارم و چقدر نبودنش به چشمم میآید. بعد هم نوبت احوالپرسی از اطرافیان میشود؛ از آن احوالپرسیهایی که اسم آدمها را یکییکی به میان میآورد و چند دقیقهای ما را به هم نزدیکتر میکند.
میگوید حتماً کانال کلماتوریسم را میخواند و از همینجا میفهمد حالم خوب است.
باید صبح به صبح بیایم و گزارش بدهم که حالم خوب است! و این وهمِ احوالپرسی در فضای مجازی، عجب درد بزرگی است. انگار میشود از لابهلای نوشتهها حال کسی را فهمید، اما هیچ چیزی جای صدا را نمیگیرد. هیچ نوشتهای نمیتواند جای شنیدن صدای آدمی را بگیرد که دلت برایش تنگ شده است.
چقدر هم از پیامهای فورواردیِ مناسبتی لجم میگیرد؛ از این همه تبریک و جمله آماده که قرار است جای یاد کردن آدمها را بگیرند.
میگوید: «تو تنها کسی هستی که میشناسمش که به گذشته وصلی...»
کلماتش را تکبهتک در ذهنم تکرار میکنم. تماس که تمام میشود، همچنان به جملهاش فکر میکنم. به گذشتهای که انگار دست از سر آدم برنمیدارد. شاید این گذشته است که مرا دلتنگ میکند؛ گذشتهای که خاطراتش با هر نشانهای دوباره بالا میآیند، احساسات را به هم میریزند و دلت را هواییِ یک آدم، یک روز، یک صدا یا حتی یک یاد میکنند.
گاهی یک جمله، یک آهنگ، یک اسم یا حتی یک شوخی قدیمی کافی است تا تمام آنچه خیال میکردی فراموش کردهای، دوباره زنده شود.
انگار بعضی آدمها فقط در گذشته نماندهاند؛ تکههایی از آن گذشته را با خودشان به امروز آوردهاند و هر بار که صدایشان را میشنوی، دوباره به همان روزها برمیگردی.
چقدر من به همین «یادت هست؟»ها دلخوشم؛ به خاطراتی که با هم ساختیم، به چیزهایی که فقط خودمان معنایشان را میفهمیم، به شوخیهایی که شاید برای دیگران هیچ معنایی نداشته باشند، اما برای ما یک دنیا خاطرهاند.
شاید آدمها بیش از آنکه به حضور هم دلخوش باشند، به این دلخوشاند که هنوز در خاطر هم حضور دارند؛ اینکه کسی جایی، با شنیدن یک کلمه یا دیدن یک نشانه، به یادشان بیفتد.
"یادت هست؟"
الهام صباحی
#یاد#خاطره#خاطره_سازی__
️ @kalematorism
یادت هست؟
زنگ میزنم که بگویم دلم خیلی تنگ شده. همین که صدایش را میشنوم، آرام میشوم. دلم میخواهد گریه کنم؛ برای همه فاصلههایی که بینمان هست، برای ندیدنها، برای نشنیدنها و برای تمام وقتهایی که دلم خواسته چیزی بگویم و فقط سکوت کردهام.
کمی شوخی میکنیم و از شدت دلتنگی فحشش میدهم! اصلاً فحش دادن یک جور دیگری انگار آدم را آرام میکند؛ انگار میخواهد بفهمد چقدر دوستش دارم و چقدر نبودنش به چشمم میآید. بعد هم نوبت احوالپرسی از اطرافیان میشود؛ از آن احوالپرسیهایی که اسم آدمها را یکییکی به میان میآورد و چند دقیقهای ما را به هم نزدیکتر میکند.
میگوید حتماً کانال کلماتوریسم را میخواند و از همینجا میفهمد حالم خوب است.
باید صبح به صبح بیایم و گزارش بدهم که حالم خوب است! و این وهمِ احوالپرسی در فضای مجازی، عجب درد بزرگی است. انگار میشود از لابهلای نوشتهها حال کسی را فهمید، اما هیچ چیزی جای صدا را نمیگیرد. هیچ نوشتهای نمیتواند جای شنیدن صدای آدمی را بگیرد که دلت برایش تنگ شده است.
چقدر هم از پیامهای فورواردیِ مناسبتی لجم میگیرد؛ از این همه تبریک و جمله آماده که قرار است جای یاد کردن آدمها را بگیرند.
میگوید: «تو تنها کسی هستی که میشناسمش که به گذشته وصلی...»
کلماتش را تکبهتک در ذهنم تکرار میکنم. تماس که تمام میشود، همچنان به جملهاش فکر میکنم. به گذشتهای که انگار دست از سر آدم برنمیدارد. شاید این گذشته است که مرا دلتنگ میکند؛ گذشتهای که خاطراتش با هر نشانهای دوباره بالا میآیند، احساسات را به هم میریزند و دلت را هواییِ یک آدم، یک روز، یک صدا یا حتی یک یاد میکنند.
گاهی یک جمله، یک آهنگ، یک اسم یا حتی یک شوخی قدیمی کافی است تا تمام آنچه خیال میکردی فراموش کردهای، دوباره زنده شود.
انگار بعضی آدمها فقط در گذشته نماندهاند؛ تکههایی از آن گذشته را با خودشان به امروز آوردهاند و هر بار که صدایشان را میشنوی، دوباره به همان روزها برمیگردی.
چقدر من به همین «یادت هست؟»ها دلخوشم؛ به خاطراتی که با هم ساختیم، به چیزهایی که فقط خودمان معنایشان را میفهمیم، به شوخیهایی که شاید برای دیگران هیچ معنایی نداشته باشند، اما برای ما یک دنیا خاطرهاند.
شاید آدمها بیش از آنکه به حضور هم دلخوش باشند، به این دلخوشاند که هنوز در خاطر هم حضور دارند؛ اینکه کسی جایی، با شنیدن یک کلمه یا دیدن یک نشانه، به یادشان بیفتد.
"یادت هست؟"
#یاد#خاطره#خاطره_سازی__
۳۲
۱۹:۵۷
یه صبح خوب
۳۰
۴:۲۲
دکتر هم داریم دکتر واقعی
۱۹
۱۸:۲۳