کمی مکث / پریسا غفاری
دوره آنلاین «از چشم انداز تا اقدام» چند بار برای خودت هدف تعیین کردهای، اما چند هفته بعد همهچیز به روال قبل برگشته است؟ «از چشمانداز تا اقدام» دورهای است برای افرادی که میخواهند از سردرگمی، تعویق و برنامههای نیمهکاره فاصله بگیرند و این بار با یک مسیر روشن، حرکت کنند. در این دوره یاد میگیری:
چشمانداز شخصی و حرفهای خود را شفاف کنی.
اهدافی انتخاب کنی که واقعاً برایت مهم هستند.
اهداف را به برنامههای ۹۰ روزه، هفتگی و اقدامات روزانه تبدیل کنی.
با تمرکز و تعهد، مسیرت را تا رسیدن به نتیجه ادامه دهی.
همراه دوره
۸ جلسه آنلاین و تعاملی
پشتیبانی دوماهه
کاربرگهای تمرینی و جزوه آموزشی
امکان ثبتنام همراه با یک جلسه کوچینگ فردی
تسهیلگر دوره: پریسا غفاری روانشناس صنعتی و سازمانی کوچ مورد تأیید ICF
شروع دوره: دوشنبه ۲۹ تیر
ساعت: ۱۸ تا ۱۹:۳۰
برگزاری: آنلاین (Google Meet)
شهریه: ۲,۸۵۰,۰۰۰ تومان دوره + یک جلسه کوچینگ: ۳,۳۵۰,۰۰۰ تومان
۲۰٪ تخفیف ثبتنام زودهنگام تا ۲۵ تیر (همچنین برای ثبتنام دو نفره و پرداخت نقدی)
برای ثبتنام و دریافت اطلاعات بیشتر: ۰۹۱۷۱۵۸۳۴۲۹
عزیزان این دوره برآیند بیش از ۵۰۰ جلسه کوچینگ با محور تعهد در انجام، اقدام مؤثر و رسیدن به اهداف است؛ یعنی محتوایی که از دل تجربههای واقعی بیرون آمده، نه فقط تئوریهای انگیزشی
خیلی از افراد برای هدفگذاری میرن سراغ:
تعیین هدفنوشتن برنامهمدیریت زمانپیگیری عادتهااما مسئله اینه که آدمها معمولاً مشکلشون فقط «نداشتن برنامه» نیست.
مشکل اصلی اغلب یکی از اینهاست:
نمیدانند واقعاً چه میخواهندبین خواستههای خودشان و انتظارات دیگران گیر کردهاندهدف دارند، اما به آن تعهد عاطفی ندارندبرنامه میریزند، ولی چون با ارزشها و هویتشان همراستا نیست، رهایش میکننداشتیاق دارند، اما آن را به ساختار عملیاتی تبدیل نکردهاند
این دوره فقط «هدفگذاری» نیست،بلکه:خودشناسی کاربردیتصمیمگیری مبتنی بر ارزشطراحی مسیرو ساختن سیستم اجراستاین تفاوت خیلی مهم است.
خیلی از افراد برای هدفگذاری میرن سراغ:
تعیین هدفنوشتن برنامهمدیریت زمانپیگیری عادتهااما مسئله اینه که آدمها معمولاً مشکلشون فقط «نداشتن برنامه» نیست.
مشکل اصلی اغلب یکی از اینهاست:
نمیدانند واقعاً چه میخواهندبین خواستههای خودشان و انتظارات دیگران گیر کردهاندهدف دارند، اما به آن تعهد عاطفی ندارندبرنامه میریزند، ولی چون با ارزشها و هویتشان همراستا نیست، رهایش میکننداشتیاق دارند، اما آن را به ساختار عملیاتی تبدیل نکردهاند
این دوره فقط «هدفگذاری» نیست،بلکه:خودشناسی کاربردیتصمیمگیری مبتنی بر ارزشطراحی مسیرو ساختن سیستم اجراستاین تفاوت خیلی مهم است.
۶۲
۸:۲۷
شاید دورشاید دیر
نوراز روزنهای که باید، میتابه
به زمان بندیها اعتماد کنیم.
«کمی مکث / پریسا غفاری»
https://t.me/parisaaghafarii
https://ble.ir/kamiMaks
نوراز روزنهای که باید، میتابه
به زمان بندیها اعتماد کنیم.
«کمی مکث / پریسا غفاری»
🫶۱
۱۱۲
۷:۳۱
تصور کن سالها درس خواندی. برای آموزش هزینه کردی. زمان گذاشتی. شبهای زیادی را با امید بیدار ماندی. بعد هم با تمام توانت یک کسبوکار راه انداختی.
اما یک روز، وسط همان چیزی که برای ساختنش جنگیدهای، ناگهان متوجه میشوی حالت خوب نیست.
از کارت لذت نمیبری. انگیزهات کم شده. درآمدی که انتظارش را داشتی به دست نمیآید. و کمکم این سؤال در ذهنت شکل میگیرد:
«نکند من به اندازه کافی خوب نیستم؟»
اما شاید مسئله، خوب نبودن تو نباشد.
شاید قبل از اینکه برای هدفت برنامهریزی کنی، برای شناخت خودت وقت نگذاشتهای.
ما گاهی هدفهایی را انتخاب میکنیم که با تحسین دیگران همسو هستند، نه با ارزشهای خودمان. کسبوکاری را میسازیم که روی کاغذ جذاب است، اما با شخصیت، نیازها و معنایی که در زندگی دنبالش هستیم، همخوانی ندارد.
نتیجه؟ حتی اگر موفق هم شویم، احساس رضایت نمیکنیم. و اگر موفق نشویم، خودمان را مقصر میدانیم.
خودشناسی یک موضوع لوکس یا صرفاً روانشناسانه نیست؛ قطبنمای تصمیمهای ماست.
وقتی ارزشهای زندگیات را بشناسی، هدفت فقط «رسیدن» نیست؛ هدفت تبدیل میشود به ساختن مسیری که در آن، خودت را گم نکنی.
شاید قبل از اینکه از خودت بپرسی: «چطور درآمدم را بیشتر کنم؟»
لازم باشد از خودت بپرسی: «چرا اصلاً این مسیر را انتخاب کردم؟» «این مسیر، با ارزشهای من همسو است؟» «اگر هیچکس مرا قضاوت نمیکرد، باز هم همین راه را انتخاب میکردم؟»
گاهی پاسخ این سؤالها، مسیر زندگی را بیشتر از هر استراتژی و برنامهای تغییر میدهد.
کمی مکث... شاید مهمترین سرمایهگذاری، شناختن کسی باشد که قرار است تمام عمر با او زندگی کنی؛ خودت.
پریسا غفاریروانشناس صنعتی سازمانی کوچ توسعه عملکرد مدیرانکوچ سازمانی
«کمی مکث / پریسا غفاری»
https://t.me/parisaaghafarii
https://ble.ir/kamiMaks
اما یک روز، وسط همان چیزی که برای ساختنش جنگیدهای، ناگهان متوجه میشوی حالت خوب نیست.
از کارت لذت نمیبری. انگیزهات کم شده. درآمدی که انتظارش را داشتی به دست نمیآید. و کمکم این سؤال در ذهنت شکل میگیرد:
«نکند من به اندازه کافی خوب نیستم؟»
اما شاید مسئله، خوب نبودن تو نباشد.
شاید قبل از اینکه برای هدفت برنامهریزی کنی، برای شناخت خودت وقت نگذاشتهای.
ما گاهی هدفهایی را انتخاب میکنیم که با تحسین دیگران همسو هستند، نه با ارزشهای خودمان. کسبوکاری را میسازیم که روی کاغذ جذاب است، اما با شخصیت، نیازها و معنایی که در زندگی دنبالش هستیم، همخوانی ندارد.
نتیجه؟ حتی اگر موفق هم شویم، احساس رضایت نمیکنیم. و اگر موفق نشویم، خودمان را مقصر میدانیم.
خودشناسی یک موضوع لوکس یا صرفاً روانشناسانه نیست؛ قطبنمای تصمیمهای ماست.
وقتی ارزشهای زندگیات را بشناسی، هدفت فقط «رسیدن» نیست؛ هدفت تبدیل میشود به ساختن مسیری که در آن، خودت را گم نکنی.
شاید قبل از اینکه از خودت بپرسی: «چطور درآمدم را بیشتر کنم؟»
لازم باشد از خودت بپرسی: «چرا اصلاً این مسیر را انتخاب کردم؟» «این مسیر، با ارزشهای من همسو است؟» «اگر هیچکس مرا قضاوت نمیکرد، باز هم همین راه را انتخاب میکردم؟»
گاهی پاسخ این سؤالها، مسیر زندگی را بیشتر از هر استراتژی و برنامهای تغییر میدهد.
کمی مکث... شاید مهمترین سرمایهگذاری، شناختن کسی باشد که قرار است تمام عمر با او زندگی کنی؛ خودت.
پریسا غفاریروانشناس صنعتی سازمانی کوچ توسعه عملکرد مدیرانکوچ سازمانی
«کمی مکث / پریسا غفاری»
۳۱۷
۱۶:۰۰
درود دوستان وقتتون بخیر و نیکی
لطفا اگر در حال حاضر شاغل هستید یا سابقه کاری دارید ممنون میشم در پر کردن این پرسشنامه برای پایان نامه دانشگاهی همراهی بفرمایید.
https://survey.porsline.ir/s/14MVGymX
لطفا اگر در حال حاضر شاغل هستید یا سابقه کاری دارید ممنون میشم در پر کردن این پرسشنامه برای پایان نامه دانشگاهی همراهی بفرمایید.
https://survey.porsline.ir/s/14MVGymX
۴۰
۱۱:۴۹
وقتی خوبیها را نمیبینی
بعضی آدمها حتی وقتی کار خوبی انجام میدهند، باز هم با خودشان میگویند: «چیزی نبود…» «هر کسی بود، همین کار را میکرد…» «مهم نیست… هنوز کافی نیست…»
این یعنی ذهن، *جنبههای مثبت را میبیند اما به رسمیت نمیشناسد.
در روانشناسی، به این خطا میگویند:
نادیدهانگاریِ جنبههای مثبت
یعنی اتفاق خوب، موفقیت، پیشرفت، تحسین یا توانمندیِ خودت را آنقدر کوچک میکنی که انگار اصلاً وجود نداشته.
مثلاً:
- کسی از کارت تعریف میکند، و تو فوراً میگویی: «از روی تعارف گفت.»
- از یک موقعیت سخت خوب عبور میکنی، اما میگویی: «شانسی بود.»
- برای خودت قدمی برمیداری، اما ذهنت میگوید: «این که هنر نیست.»
مشکل اینجاست که وقتی ذهن، خوبیها را ثبت نمیکند،
تو کمکم تصویری ناقص و بیرحم از خودت میسازی.
انگار تمام اشتباهها، با ماژیک پررنگ نوشته شدهاند،
اما تمام نقاط قوت، با مدادی کمرنگ که هر لحظه پاک میشود.
حقیقت این است:
اگر فقط ضعفهایت را معتبر بدانی،
قضاوتت دربارهی خودت واقعی نیست؛
تحریفشده است.
دیدنِ جنبههای مثبت، خودفریبی نیست.
خودشیفتگی هم نیست.
بلکه تلاشی است برای اینکه تصویرِ کاملتری از خودت ببینی.
نه فقط جایی که کم آوردی،
بلکه جایی که دوام آوردی.
نه فقط جایی که اشتباه کردی،
بلکه جایی که رشد کردی.
کمی مکث
امروز بهجای این سؤال که
«چه چیزی در من کافی نیست؟»
از خودت بپرس:
«چه چیز خوبی در من هست که مدام نادیدهاش میگیرم؟»*
گاهی اولین قدمِ ترمیمِ عزتنفس، فقط این است که خوبیهای خودت را بیدلیل پس نزنی.
پریسا غفاریروانشناس صنعتی سازمانی کوچ توسعه عملکرد مدیرانکوچ سازمانی
«کمی مکث / پریسا غفاری»
https://t.me/parisaaghafarii
https://ble.ir/kamiMaks
بعضی آدمها حتی وقتی کار خوبی انجام میدهند، باز هم با خودشان میگویند: «چیزی نبود…» «هر کسی بود، همین کار را میکرد…» «مهم نیست… هنوز کافی نیست…»
این یعنی ذهن، *جنبههای مثبت را میبیند اما به رسمیت نمیشناسد.
در روانشناسی، به این خطا میگویند:
نادیدهانگاریِ جنبههای مثبت
یعنی اتفاق خوب، موفقیت، پیشرفت، تحسین یا توانمندیِ خودت را آنقدر کوچک میکنی که انگار اصلاً وجود نداشته.
مثلاً:
- کسی از کارت تعریف میکند، و تو فوراً میگویی: «از روی تعارف گفت.»
- از یک موقعیت سخت خوب عبور میکنی، اما میگویی: «شانسی بود.»
- برای خودت قدمی برمیداری، اما ذهنت میگوید: «این که هنر نیست.»
مشکل اینجاست که وقتی ذهن، خوبیها را ثبت نمیکند،
تو کمکم تصویری ناقص و بیرحم از خودت میسازی.
انگار تمام اشتباهها، با ماژیک پررنگ نوشته شدهاند،
اما تمام نقاط قوت، با مدادی کمرنگ که هر لحظه پاک میشود.
حقیقت این است:
اگر فقط ضعفهایت را معتبر بدانی،
قضاوتت دربارهی خودت واقعی نیست؛
تحریفشده است.
دیدنِ جنبههای مثبت، خودفریبی نیست.
خودشیفتگی هم نیست.
بلکه تلاشی است برای اینکه تصویرِ کاملتری از خودت ببینی.
نه فقط جایی که کم آوردی،
بلکه جایی که دوام آوردی.
نه فقط جایی که اشتباه کردی،
بلکه جایی که رشد کردی.
امروز بهجای این سؤال که
«چه چیزی در من کافی نیست؟»
از خودت بپرس:
«چه چیز خوبی در من هست که مدام نادیدهاش میگیرم؟»*
گاهی اولین قدمِ ترمیمِ عزتنفس، فقط این است که خوبیهای خودت را بیدلیل پس نزنی.
پریسا غفاریروانشناس صنعتی سازمانی کوچ توسعه عملکرد مدیرانکوچ سازمانی
«کمی مکث / پریسا غفاری»
۶۳
۴:۴۱
کمی مکث کنیم...گاهی ما فکر میکنیم اگر کسی با ما مخالف است،پس حتماً اشتباه میکند.اگر یک اتفاق را جور دیگری میبیند،پس لابد درست متوجه نشده.اگر تصمیمی میگیرد که ما نمیپسندیم،حتماً انتخاب بدی کرده.اما شاید واقعیت این باشد کهما همیشه یک حقیقت را از یک زاویه نمیبینیم.ممکن است من و تو،به یک اتفاق واحد نگاه کنیم؛اما هرکدام چیزی متفاوت ببینیم.نه لزوماً چون یکی از ما اشتباه میکند،بلکه چون هرکدام از جایی متفاوت ایستادهایم.تجربههای متفاوت،ترسهای متفاوت،باورها و ارزشهای متفاوت،و حتی زخمهای متفاوت،میتوانند زاویه دید ما را تغییر دهند.بلوغ، شاید این نباشد که همیشه ثابت کنیم«من درست میبینم.»بلوغ یعنی بتوانیم لحظهای مکث کنیم و بگوییم:«ممکن است من هم فقط بخشی از ماجرا را ببینم.»شاید یکی از زیباترین شکلهای همدلی همین باشد؛اینکه قبل از قضاوت آدمها،یک قدم از جای خودمان بیرون بیاییمو تلاش کنیم دنیا رااز جایی که آنها ایستادهاند، ببینیم.چون حقیقت ممکن است یکی باشد،اما دیدگاهها متفاوتاند.و گاهی،آنچه رابطهها را نجات میدهد،نه تغییر حقیقت،بلکه تغییر زاویه نگاه ماست.کمی مکث کنیم؛شاید این بار، چیز دیگری ببینیم. 
پریسا غفاریروانشناس صنعتی سازمانی کوچ توسعه عملکرد مدیرانکوچ سازمانی
«کمی مکث / پریسا غفاری»
https://t.me/parisaaghafarii
https://ble.ir/kamiMaks
پریسا غفاریروانشناس صنعتی سازمانی کوچ توسعه عملکرد مدیرانکوچ سازمانی
«کمی مکث / پریسا غفاری»
۳۵۹
۵:۲۴
بعضیها انگار از همان اول، نوک قله به دنیا میآیند.با امکانات بیشتر، حمایت بیشتر، فرصتهای بیشتر.و بعضیها باید از تهِ دره شروع کنند؛جایی که حتی دیدن قله هم گاهی سخت است.
اما زندگی، مسابقهی شروعها نیست.
ما قرار نیست خودمان را با کسی مقایسه کنیم که مسیرش از جایی شروع شده که مسیر ما شاید سالها بعد به آن رسیده باشد.
مهم این است که ببینی:امروز کجایی؟و نسبت به دیروز، چقدر جلو آمدهای؟
شاید تو هنوز به قله نرسیده باشی،اما اگر یک قدم از جایی که بودی جلوتر آمدهای،اگر از چیزی که روزی میترساندت عبور کردهای،اگر امروز کمی بیشتر خودت را میشناسی،اگر هنوز، با وجود تمام خستگیها، ادامه میدهی، پس تو در مسیر خودت هستی.
خودت را با خودت مقایسه کن.با نسخهی دیروزت.با آدمی که یک روزی بودی و امروز دیگر نیستی.
قرار نیست شبیه دیگری زندگی کنی.قرار نیست قلهی دیگری، مقصد تو باشد.
هرکس مسیر خودش را دارد؛با شیبهای متفاوت،با درههای عمیق،با قلههای بلند،و گاهی با روزهایی که فقط باید دوام بیاوری.
کمی مکث کن…به مسیرت نگاه کن.
شاید آنقدرها هم که فکر میکنی عقب نیستی.شاید فقط داری در مسیر خودت پیش میروی.
پریسا غفاریروانشناس صنعتی سازمانی کوچ توسعه عملکرد مدیرانکوچ سازمانی
«کمی مکث / پریسا غفاری»
https://t.me/parisaaghafarii
https://ble.ir/kamiMaks
اما زندگی، مسابقهی شروعها نیست.
ما قرار نیست خودمان را با کسی مقایسه کنیم که مسیرش از جایی شروع شده که مسیر ما شاید سالها بعد به آن رسیده باشد.
مهم این است که ببینی:امروز کجایی؟و نسبت به دیروز، چقدر جلو آمدهای؟
شاید تو هنوز به قله نرسیده باشی،اما اگر یک قدم از جایی که بودی جلوتر آمدهای،اگر از چیزی که روزی میترساندت عبور کردهای،اگر امروز کمی بیشتر خودت را میشناسی،اگر هنوز، با وجود تمام خستگیها، ادامه میدهی، پس تو در مسیر خودت هستی.
خودت را با خودت مقایسه کن.با نسخهی دیروزت.با آدمی که یک روزی بودی و امروز دیگر نیستی.
قرار نیست شبیه دیگری زندگی کنی.قرار نیست قلهی دیگری، مقصد تو باشد.
هرکس مسیر خودش را دارد؛با شیبهای متفاوت،با درههای عمیق،با قلههای بلند،و گاهی با روزهایی که فقط باید دوام بیاوری.
کمی مکث کن…به مسیرت نگاه کن.
شاید آنقدرها هم که فکر میکنی عقب نیستی.شاید فقط داری در مسیر خودت پیش میروی.
پریسا غفاریروانشناس صنعتی سازمانی کوچ توسعه عملکرد مدیرانکوچ سازمانی
«کمی مکث / پریسا غفاری»
🫶۱
۶۰
۵:۲۱
اگر رویایت را دنبال نکنی، بخشی از روحت تا آخر عمر در حسرت خواهد ماند.
#کیمیاگر#پائولو_کوئیلو
#کیمیاگر#پائولو_کوئیلو
۳۴
۱۵:۴۴
وقتی کسی میگوید حالم خوش نیست، دنبال اتفاقات بزرگ نگردیم و نگوییم این که چیز مهمی نیست!به دلایل متعدد، بازتاب یک اتفاق بیرونی در درون ممکن است بسیار بزرگ باشد.
به رسمیت شناختن هر از گاهِ"حقِ کم آوردن" برای دوست، امنیتبخشترین قسمت دوستیست و شناختِ این حق برای خود، نشان از صلح با خود دارد در عمیقترین لایههای وجود.
#اروین_دی_یالوم
«کمی مکث / پریسا غفاری»
https://t.me/parisaaghafarii
https://ble.ir/kamiMaks
به رسمیت شناختن هر از گاهِ"حقِ کم آوردن" برای دوست، امنیتبخشترین قسمت دوستیست و شناختِ این حق برای خود، نشان از صلح با خود دارد در عمیقترین لایههای وجود.
«کمی مکث / پریسا غفاری»
۵۲
۱۵:۵۵
گاهی چیزی که ما را خسته میکند، خودِ کار نیست؛ وزنِ انجام ندادن آن است.کارهای نیمهتمام، تصمیمهای عقبافتاده و مسئولیتهایی که مدام به فردا میسپاریم، آرام و بیصدا بخشی از انرژی ذهنی ما را مصرف میکنند.جالب اینجاست که اغلب فکر میکنیم «وقتی انرژی پیدا کنم شروع میکنم»، اما خیلی وقتها مسیر برعکس است؛شروع کردن است که انرژی میسازد.لازم نیست همیشه با یک حرکت بزرگ آغاز کنیم.گاهی فقط یک قدم کوچک، یک تماس، یک صفحه مطالعه، یک تصمیم ساده یا ۱۰ دقیقه تمرکز میتواند دوباره حس کنترل و توانمندی را به ما برگرداند.به جای اینکه بارِ کارهای انجامنشده را با خودمان حمل کنیم، کمی از آن را زمین بگذاریم؛با یک اقدام کوچک.
️ کافه مکث | جایی برای دیدن خود، قبل از تغییر دادن خود
پریسا غفاریروانشناس صنعتی سازمانی کوچ توسعه عملکرد مدیرانکوچ سازمانی
«کمی مکث / پریسا غفاری»
https://t.me/parisaaghafarii
https://ble.ir/kamiMaks
پریسا غفاریروانشناس صنعتی سازمانی کوچ توسعه عملکرد مدیرانکوچ سازمانی
«کمی مکث / پریسا غفاری»
۲۵
۴:۲۷