ایران و اسلام؛ دو بال یک هویت تمدنسازیکی از راهبردهای جنگ شناختی، بزرگنمایی ضعفهای یک جامعه و همزمان کوچکنمایی ظرفیتها و نقاط قوت آن است؛ فرایندی که میتوان آن را «سندروم خودتحقیری» نامید.دکتر محسن ردادی، استادیار پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی #مرور_شماره_یازدهم_خردورزی جهت خرید شماره ۱۱ مجله خردورزی، به ادمین پیام دهید: @ErfanKhalilifarمجله خردورزی:@kheradvarzi_com
رسالت روشنفکر در قیام علیه «حقیقتهای فوری»در زمان بحران، جامعه بیش از همیشه به روایتهای ساده و قطبیشده گرایش پیدا میکند و روشنفکر، با ذات تأملگر و پرسشگر خود، ممکن است مخل یا حتی خائن تلقی شود. اما کنش روشنفکرانه به معنای سکوت نیست؛ بلکه ایستادن در واقعیت تلخ زمانه و نشان دادن افقهای آینده است؛ کنشی که با حفظ فاصلهای برای اندیشیدن، در برابر عادیسازی فاجعه و مطلقسازی روایتها مقاومت میکند.یکی از مهمترین موانع این کنش، «رژیم حقیقت» است؛ سازوکاری که در بحران تعیین میکند چه سخنی معتبر و چه روایتی پذیرفتنی باشد. در این فضا، پیچیدگی به دوگانههایی چون «ما و آنها» و «خودی و غیرخودی» فروکاسته و نقد روشنفکرانه ممکن است به خیانت تعبیر شود. بااینحال، وقتی روایتهای رسمی شکست میخورند و جامعه برای رنج خود به دنبال معناست، امکان شنیدهشدن صدای روشنفکر دوباره پدیدار میشود.پذیرش سخن روشنفکر به زبان، زمانسنجی و اعتبار او وابسته است. روشنفکری که میان تجربۀ مردم و تحلیل عمیق پلی بزند، میتواند احساسات پراکنده را صورتبندی، روایتهای مسلط را نقد و راههای دیگری برای مواجهه با بحران نشان دهد. در نهایت، وظیفۀ روشنفکر نه فرمان دادن است و نه انفعال؛ بلکه باز نگه داشتن پنجرهای برای دیدن و نجات چیزی است که در بحران بیش از همه در معرض نابودی قرار دارد: امکانِ خودِ اندیشیدن.دکتر زهرا شیخ، دکتری جامعهشناسی فرهنگی #مرور_شماره_یازدهم_خردورزی جهت خرید شماره ۱۱ مجله خردورزی، به ادمین پیام دهید: @ErfanKhalilifarمجله خردورزی:@kheradvarzi_com
