ترسها - آوینی.mp3
۰۰:۵۷-۶۰۵.۷۲ کیلوبایت
عظیمترین ناوگان تسلیحاتی الهی
بهنظر میرسد کلام آن مرجع عالیقدر و مبارز، که عظمت ملت ایران و شکوه مردمی آزادیخواه را به رخ جهان کشید، صرفاً یک استعاره لطیف و هیجانی در سالهای پرتبوتاب آغازین انقلاب نبود؛ آنجا که گفت آمریکا «شیطان بزرگ» است.
امروز بیش از هر زمان دیگری روشن شده که این تعبیر، توصیفی دقیق از یک واقعیت عمیق و مستمر بوده است.
آمریکا برای آنکه در نهایت تن تو را به بند بکشد، ابتدا دل و فکر تو را تسخیر میکند. در جنگی که تو در آن فریب نخوردهای، آنها طعم پیروزی را نچشیدهاند. با اینحال، همیشه کسانی هستند که میگویند: «اگر بخواهد، با یک بمب نابودت میکند؛ و اگر هنوز هستی، از سرِ خواستِ اوست.»
این حرفها، خود مقدمه تسلیم است.
سیاهی نفتی که از زمین ملتها بیرون کشیده میشود، فقط سیاهیِ ماده نیست؛ سیاهیِ شکستن عزت و اقتدار ملتهاست. نفت در اینجا یک نماد است؛ نماد وابستگی، نماد سرسپردگی، نماد تسلیم.
آنچه در جریان است، بیش از آنکه یک دعوای اقتصادی یا تجاری باشد، نزاعی عمیق بر سر کرامت و ویژگیهای اصیل انسانی است. گویی آمریکا نهتنها در استعاره «شیطان» خلاصه میشود، بلکه در شیوه رفتار، الگوی نفوذ و اعمال قدرت نیز، رفتاری شیطانی از خود نشان میدهد.
ماه رمضان، ماه ارتقاست، ارتقا سلاح عزت، ارتقا سلاح نپذیرفتنِ تسلیم، در برابر شیطان و نفس.
در ماه رمضان، قرار نیست صرفاً گرسنه بمانیم تا حال گرسنگان را بفهمیم؛ چرا که امید قطعی به افطار، چنین درکی را آنگونه که باید، کامل نمیکند. مسئله رمضان، «مسلح شدن» است. مسلح شدن به نیرویی که از صدها پرواز تسلیحاتی آمریکا به منطقه، کارآمدتر و ماندگارتر است. رمضان برای مؤمنان، نیرو و توان میآورد.
در این ماه، بناست نهتنها نفس را ـ هرچند سخت ـ در یدِ اختیار بگیری، بلکه همزمان درون و ارادهات نیز بزرگتر و تسلیمناپذیر شود. چنانکه هرچه شیطان کوشد تا قدرت ایستادگی ما را درهم بشکند، خدا ما را در کلاس استقامت نشاند تا شیطان را سنگ روی یخ کند و ماه رمضان مکرو و مکرالله خداوند است در برابر شیطان مکار!
رمضان، اعزام عظیمترین ناوگان تسلیحاتی الهی بهسوی مؤمنان است؛ تا در نبرد سخت و فرساینده با شیطان، دست بندگان خدا خالی نماند و توکل و استقامت، پوزه این جرثومه را به خاک بمالد، انشاءالله.
و در این روزهای پرتهدید، صوت شهید آوینی میتواند برای دلهای مؤمن، کلید گشایشِ درهای رحمتِ ماه رمضان باشد.
@khiabanjomhori
بهنظر میرسد کلام آن مرجع عالیقدر و مبارز، که عظمت ملت ایران و شکوه مردمی آزادیخواه را به رخ جهان کشید، صرفاً یک استعاره لطیف و هیجانی در سالهای پرتبوتاب آغازین انقلاب نبود؛ آنجا که گفت آمریکا «شیطان بزرگ» است.
امروز بیش از هر زمان دیگری روشن شده که این تعبیر، توصیفی دقیق از یک واقعیت عمیق و مستمر بوده است.
آمریکا برای آنکه در نهایت تن تو را به بند بکشد، ابتدا دل و فکر تو را تسخیر میکند. در جنگی که تو در آن فریب نخوردهای، آنها طعم پیروزی را نچشیدهاند. با اینحال، همیشه کسانی هستند که میگویند: «اگر بخواهد، با یک بمب نابودت میکند؛ و اگر هنوز هستی، از سرِ خواستِ اوست.»
این حرفها، خود مقدمه تسلیم است.
سیاهی نفتی که از زمین ملتها بیرون کشیده میشود، فقط سیاهیِ ماده نیست؛ سیاهیِ شکستن عزت و اقتدار ملتهاست. نفت در اینجا یک نماد است؛ نماد وابستگی، نماد سرسپردگی، نماد تسلیم.
آنچه در جریان است، بیش از آنکه یک دعوای اقتصادی یا تجاری باشد، نزاعی عمیق بر سر کرامت و ویژگیهای اصیل انسانی است. گویی آمریکا نهتنها در استعاره «شیطان» خلاصه میشود، بلکه در شیوه رفتار، الگوی نفوذ و اعمال قدرت نیز، رفتاری شیطانی از خود نشان میدهد.
ماه رمضان، ماه ارتقاست، ارتقا سلاح عزت، ارتقا سلاح نپذیرفتنِ تسلیم، در برابر شیطان و نفس.
در ماه رمضان، قرار نیست صرفاً گرسنه بمانیم تا حال گرسنگان را بفهمیم؛ چرا که امید قطعی به افطار، چنین درکی را آنگونه که باید، کامل نمیکند. مسئله رمضان، «مسلح شدن» است. مسلح شدن به نیرویی که از صدها پرواز تسلیحاتی آمریکا به منطقه، کارآمدتر و ماندگارتر است. رمضان برای مؤمنان، نیرو و توان میآورد.
در این ماه، بناست نهتنها نفس را ـ هرچند سخت ـ در یدِ اختیار بگیری، بلکه همزمان درون و ارادهات نیز بزرگتر و تسلیمناپذیر شود. چنانکه هرچه شیطان کوشد تا قدرت ایستادگی ما را درهم بشکند، خدا ما را در کلاس استقامت نشاند تا شیطان را سنگ روی یخ کند و ماه رمضان مکرو و مکرالله خداوند است در برابر شیطان مکار!
رمضان، اعزام عظیمترین ناوگان تسلیحاتی الهی بهسوی مؤمنان است؛ تا در نبرد سخت و فرساینده با شیطان، دست بندگان خدا خالی نماند و توکل و استقامت، پوزه این جرثومه را به خاک بمالد، انشاءالله.
و در این روزهای پرتهدید، صوت شهید آوینی میتواند برای دلهای مؤمن، کلید گشایشِ درهای رحمتِ ماه رمضان باشد.
@khiabanjomhori
۱
پادزهر ایرانی
پس از شهادت رهبر عزیزمان، سیدعلی خامنهای، دیگر نه چیزی برای شگفتی باقی مانده است و نه از دست دادنی ما را میترساند. شاید همین تکیه ما به او ــ تکیهای که ترس از فقدانش را در دلهایمان مینشاند ــ سبب شد که خداوند او را از ما بگیرد؛ فِراقی شبیه فراق یعقوب و یوسف، آنگاه که یعقوب بیش از اندازه دل در گرو یوسف داشت.
اینک ملتی که بیاندازه به او تکیه کرده بودند، در برابر این فقدان ایستادهاند؛ البته که تکیهی خود او همواره به خدا بود. طمأنینهی کلامش، اقتدار واژههایش و افق بلند نگاهش، همه نشانهی همین اتکای الهی بود.
او را از ما گرفتند تا ملتِ دستپروردهی خامنهایِ شهید دیده شود و حتی خود این ملت متوجه وجود خود گردد؛ ملتی که اگر ده روز هم خبرگان برایش رهبری تعیین نکنند، خود میایستد، خود راه را پیدا میکند و به تعبیر رهبر شهیدش، خود مبعوث میشود.
خلاصه آنکه پس از خامنهای شهید، رفتن یاران ما را دلتنگ میکند، اما دلنگران نه.
اما با دشمنی که از فهم چنین حقیقتی عاجز است چه میتوان گفت؟ دشمنی که دختران عزیزمان در میناب را قربانی اندیشههای شیطانی خود میکند. او یک قابلیت ویژه دارد: ترور. قابلیتی که به گمان من هم در آن حرفهای است و هم برای بسیاری از حکومتهای شخصمحور خطری جدی به شمار میآید. از آن نیز کم نمیگذارد و بهخوبی استفاده میکند؛ اما در جای اشتباه: ایران. سرزمینی که هر قطره خون مردمش، آنان را جسورتر، متحدتر و استوارتر میکند.
قابلیتی که در ایران بر ضد خود عمل میکند؛ زخم میزند، اما زمینگیر نمیکند، بلکه برمیخیزاند. شاید هم حق داشته باشد؛ در دانشگاه طبِ او، زخم یا میکشد یا زمینگیر میکند، اما در دانشگاه طبِ ایرانیان، زخمها سبب رویش و خیزش میشوند.
القصه، آقای لاریجانی که بسیار دوستش داشتم، آقای موسوی که از روزگار سربازی در ارتش به او ارادت داشتم، و همهی شهدای دیگر این جنگها؛ هر یک تکلیفی داشتند و آن را به انجام رساندند. اکنون نیز کسانی هستند که به جای آنان، تکلیف خویش را ادا کنند.
حالا دلتنگ رفیقانیم، اما زمینگیرِ دلتنگی نه.
@khiabanjomhori
پس از شهادت رهبر عزیزمان، سیدعلی خامنهای، دیگر نه چیزی برای شگفتی باقی مانده است و نه از دست دادنی ما را میترساند. شاید همین تکیه ما به او ــ تکیهای که ترس از فقدانش را در دلهایمان مینشاند ــ سبب شد که خداوند او را از ما بگیرد؛ فِراقی شبیه فراق یعقوب و یوسف، آنگاه که یعقوب بیش از اندازه دل در گرو یوسف داشت.
اینک ملتی که بیاندازه به او تکیه کرده بودند، در برابر این فقدان ایستادهاند؛ البته که تکیهی خود او همواره به خدا بود. طمأنینهی کلامش، اقتدار واژههایش و افق بلند نگاهش، همه نشانهی همین اتکای الهی بود.
او را از ما گرفتند تا ملتِ دستپروردهی خامنهایِ شهید دیده شود و حتی خود این ملت متوجه وجود خود گردد؛ ملتی که اگر ده روز هم خبرگان برایش رهبری تعیین نکنند، خود میایستد، خود راه را پیدا میکند و به تعبیر رهبر شهیدش، خود مبعوث میشود.
خلاصه آنکه پس از خامنهای شهید، رفتن یاران ما را دلتنگ میکند، اما دلنگران نه.
اما با دشمنی که از فهم چنین حقیقتی عاجز است چه میتوان گفت؟ دشمنی که دختران عزیزمان در میناب را قربانی اندیشههای شیطانی خود میکند. او یک قابلیت ویژه دارد: ترور. قابلیتی که به گمان من هم در آن حرفهای است و هم برای بسیاری از حکومتهای شخصمحور خطری جدی به شمار میآید. از آن نیز کم نمیگذارد و بهخوبی استفاده میکند؛ اما در جای اشتباه: ایران. سرزمینی که هر قطره خون مردمش، آنان را جسورتر، متحدتر و استوارتر میکند.
قابلیتی که در ایران بر ضد خود عمل میکند؛ زخم میزند، اما زمینگیر نمیکند، بلکه برمیخیزاند. شاید هم حق داشته باشد؛ در دانشگاه طبِ او، زخم یا میکشد یا زمینگیر میکند، اما در دانشگاه طبِ ایرانیان، زخمها سبب رویش و خیزش میشوند.
القصه، آقای لاریجانی که بسیار دوستش داشتم، آقای موسوی که از روزگار سربازی در ارتش به او ارادت داشتم، و همهی شهدای دیگر این جنگها؛ هر یک تکلیفی داشتند و آن را به انجام رساندند. اکنون نیز کسانی هستند که به جای آنان، تکلیف خویش را ادا کنند.
حالا دلتنگ رفیقانیم، اما زمینگیرِ دلتنگی نه.
@khiabanjomhori
ما از یک گروهک سخن نمیگوییم؛ حتی از یک کشور عقبافتاده نیز صحبت نمیکنیم. نام او آمریکاست؛ ابرقدرتی که در برخی مقالات و کتابهای جهان نوشتهاند تا کنون قدرتی همسنگ قدرت او در طول تاریخ طلوع نکرده است. هژمونی که با ایدهی دلار، جهان را به زنجیر کشید؛ با بمب اتم، هیروشیما و ناکازاکی را به قهقرا برد؛ و با تهدید حرکت ناوگانهایش، حکومتها را تغییر میداد. او صاحب نظم فعلی جهان است؛ اوست که تعیین میکند چه کسی تروریست است و چه کسی ضدتروریست.
اکنون اما عقب بایستید و نگاه کنید؛ در نقطهای ایستادهاید که از او نمیترسید، با او میجنگید و او را به جایی میرسانید که به زبان مؤدبانهاش بگوید «غلط کردم»؛ آنقدر آشکار که حتی رسانهی کثیف اینترنشنال نیز نتواند بار معنایی آن را پنهان کند.
ملت ایران، این صحنه مختص شماست. هنوز در جهان از او حساب میبرند؛ هنوز با تهدیدهایش وحشت میکنند و از مواضع خود عقب مینشینند. اما در نبرد با تو، برخی تازه دارند یاد میگیرند به او «نه» بگویند.
او در برابر ایران سردرگم شده است؛ هر روز سخنانی متعارض بر زبان میآورد. مستأصل شده، به غلط کردن افتاده است. همان ابرقدرت است، همان هژمون… و تو ایستادهای.
@khiabanjomhori
اکنون اما عقب بایستید و نگاه کنید؛ در نقطهای ایستادهاید که از او نمیترسید، با او میجنگید و او را به جایی میرسانید که به زبان مؤدبانهاش بگوید «غلط کردم»؛ آنقدر آشکار که حتی رسانهی کثیف اینترنشنال نیز نتواند بار معنایی آن را پنهان کند.
ملت ایران، این صحنه مختص شماست. هنوز در جهان از او حساب میبرند؛ هنوز با تهدیدهایش وحشت میکنند و از مواضع خود عقب مینشینند. اما در نبرد با تو، برخی تازه دارند یاد میگیرند به او «نه» بگویند.
او در برابر ایران سردرگم شده است؛ هر روز سخنانی متعارض بر زبان میآورد. مستأصل شده، به غلط کردن افتاده است. همان ابرقدرت است، همان هژمون… و تو ایستادهای.
@khiabanjomhori
۲مذاکره برای ترامپ اسم رمز جنگ است و حالا برای غلط اضافه درباره جزایر ایران آماده میشود!این قمارباز تا همهی هست و نیستش را بر روی ایران نبازد دستبردار نیست.
@khiabanjomhori
@khiabanjomhori
۲