فواید قصه گفتن برای کودک:
• تقویت زبان و واژگانکودک با شنیدن داستانها ساختار جمله، واژههای جدید و نحوه بیان احساسات را یاد میگیرد. این کار مستقیماً به رشد مهارتهای گفتاری و نوشتاری کمک میکند.
• پرورش تخیل و خلاقیتقصهها دنیایی تازه برای کودک میسازند و به او کمک میکنند قدرت تصویرسازی ذهنی و خلق ایدههای نو را تقویت کند.
• افزایش تمرکز و دقتگوش دادن به داستان نیازمند توجه، دنبال کردن روند قصه و به خاطر سپردن شخصیتهاست. این کار به بهبود تمرکز کمک زیادی میکند.
• رشد مهارت حل مسئلهدر داستانها همیشه چالش، مسئله و راهحل وجود دارد. کودک یاد میگیرد برای مشکلات مختلف راهحل پیدا کند و پیامهای قصه را در زندگیاش بهکار ببرد.
• تقویت مهارتهای احساسی و اجتماعیبچهها از طریق قصه احساساتی مثل ترس، خشم، شادی، همدلی و دوستی را بهتر میشناسند و یاد میگیرند رفتارهای اجتماعی درست چیست.
• تقویت پیوند عاطفی با والدینلحظههای قصهگویی زمان صمیمیت و نزدیکی است. این فعالیت احساس امنیت، عشق و رابطهی امن را در کودک تقویت میکند.
• افزایش اعتمادبهنفسوقتی کودک مشارکت میکند، سؤال میپرسد یا حتی قصه خودش را تعریف میکند، احساس ارزشمندی و توانمندی بیشتری به دست میآورد.
• کمک به خواب بهترقصه گفتن قبل از خواب میتواند به آرامش ذهنی کودک کمک کند، اضطراب شبانه را کاهش دهد و به شکلگیری یک روتین خوب برای خواب کمک نماید.@Kodakvabohran
• تقویت زبان و واژگانکودک با شنیدن داستانها ساختار جمله، واژههای جدید و نحوه بیان احساسات را یاد میگیرد. این کار مستقیماً به رشد مهارتهای گفتاری و نوشتاری کمک میکند.
• پرورش تخیل و خلاقیتقصهها دنیایی تازه برای کودک میسازند و به او کمک میکنند قدرت تصویرسازی ذهنی و خلق ایدههای نو را تقویت کند.
• افزایش تمرکز و دقتگوش دادن به داستان نیازمند توجه، دنبال کردن روند قصه و به خاطر سپردن شخصیتهاست. این کار به بهبود تمرکز کمک زیادی میکند.
• رشد مهارت حل مسئلهدر داستانها همیشه چالش، مسئله و راهحل وجود دارد. کودک یاد میگیرد برای مشکلات مختلف راهحل پیدا کند و پیامهای قصه را در زندگیاش بهکار ببرد.
• تقویت مهارتهای احساسی و اجتماعیبچهها از طریق قصه احساساتی مثل ترس، خشم، شادی، همدلی و دوستی را بهتر میشناسند و یاد میگیرند رفتارهای اجتماعی درست چیست.
• تقویت پیوند عاطفی با والدینلحظههای قصهگویی زمان صمیمیت و نزدیکی است. این فعالیت احساس امنیت، عشق و رابطهی امن را در کودک تقویت میکند.
• افزایش اعتمادبهنفسوقتی کودک مشارکت میکند، سؤال میپرسد یا حتی قصه خودش را تعریف میکند، احساس ارزشمندی و توانمندی بیشتری به دست میآورد.
• کمک به خواب بهترقصه گفتن قبل از خواب میتواند به آرامش ذهنی کودک کمک کند، اضطراب شبانه را کاهش دهد و به شکلگیری یک روتین خوب برای خواب کمک نماید.@Kodakvabohran
چگونه امید را در کودکتان پرورش دهید؟
یاد دادن امید به کودک بیشتر از طریق تجربه و الگو شکل میگیرد تا با نصیحت مستقیم. چند کار ساده اما اثرگذار:
1. خودتان الگوی امید باشید کودکها از رفتار والدین یاد میگیرند. وقتی مشکلی پیش میآید، بهجای ناامیدی جملههایی مثل این بگویید: «الان سخت است، ولی یک راهی پیدا میکنیم.» «بیایید امتحان کنیم ببینیم چه کار دیگری میشود کرد.»
2. تلاش را تحسین کنید، نه فقط نتیجه را اگر کودک فقط وقتی موفق میشود تشویق شود، امیدش به موفقیت کم میشود. بهتر است بگویید: «خیلی خوب تلاش کردی.» «دیدم چقدر صبر کردی تا حلش کنی.»
3. به او نشان دهید مشکلها قابل حل هستند وقتی کودک با مشکلی روبهرو میشود، سریع حلش نکنید. از او بپرسید: «به نظرت چه کارهایی میتوانیم امتحان کنیم؟» این کار حس توانایی و امید به تغییر را در او تقویت میکند.
4. داستانهای الهامبخش بگویید قصههایی درباره افرادی که با تلاش از سختی عبور کردهاند برای کودک بسیار اثرگذار است. حتی میتوانید از تجربههای واقعی خودتان بگویید.
5. هدفهای کوچک تعیین کنید هدفهای کوچک که کودک بتواند به آنها برسد، حس پیشرفت و امید میسازد. مثلاً:امروز فقط ۱۰ دقیقه تمرین کنیم. این هفته یک صفحه از کتاب را بخوانیم.
6. احساسات او را جدی بگیرید اگر ناراحت یا ناامید شد، اول احساسش را بپذیرید: «میفهمم ناراحت شدی.» بعد کمک کنید دوباره راهی ببیند: «فکر میکنی دفعه بعد چه کار دیگری میشود کرد؟»@Kodakvabohran
یاد دادن امید به کودک بیشتر از طریق تجربه و الگو شکل میگیرد تا با نصیحت مستقیم. چند کار ساده اما اثرگذار:
1. خودتان الگوی امید باشید کودکها از رفتار والدین یاد میگیرند. وقتی مشکلی پیش میآید، بهجای ناامیدی جملههایی مثل این بگویید: «الان سخت است، ولی یک راهی پیدا میکنیم.» «بیایید امتحان کنیم ببینیم چه کار دیگری میشود کرد.»
2. تلاش را تحسین کنید، نه فقط نتیجه را اگر کودک فقط وقتی موفق میشود تشویق شود، امیدش به موفقیت کم میشود. بهتر است بگویید: «خیلی خوب تلاش کردی.» «دیدم چقدر صبر کردی تا حلش کنی.»
3. به او نشان دهید مشکلها قابل حل هستند وقتی کودک با مشکلی روبهرو میشود، سریع حلش نکنید. از او بپرسید: «به نظرت چه کارهایی میتوانیم امتحان کنیم؟» این کار حس توانایی و امید به تغییر را در او تقویت میکند.
4. داستانهای الهامبخش بگویید قصههایی درباره افرادی که با تلاش از سختی عبور کردهاند برای کودک بسیار اثرگذار است. حتی میتوانید از تجربههای واقعی خودتان بگویید.
5. هدفهای کوچک تعیین کنید هدفهای کوچک که کودک بتواند به آنها برسد، حس پیشرفت و امید میسازد. مثلاً:امروز فقط ۱۰ دقیقه تمرین کنیم. این هفته یک صفحه از کتاب را بخوانیم.
6. احساسات او را جدی بگیرید اگر ناراحت یا ناامید شد، اول احساسش را بپذیرید: «میفهمم ناراحت شدی.» بعد کمک کنید دوباره راهی ببیند: «فکر میکنی دفعه بعد چه کار دیگری میشود کرد؟»@Kodakvabohran
۳ جمله ای که والدین ناخواسته امید کودک را کم میکنند
والدین معمولاً با نیت تربیتی میگویند، اما ناخواسته میتواند امید کودک را کم کند:
• «تو که نمیتونی این کارو انجام بدی.»
این جمله احساس ناتوانی ایجاد میکند. کودک کمکم باور میکند که تلاش فایدهای ندارد.
• «دیدی گفتم ازت برنمیاد.»
وقتی کودک شکست میخورد، این جمله حس شرم و ناامیدی را تقویت میکند و او را از تلاش دوباره میترساند.
• «چرا مثل فلانی نیستی؟»
مقایسه با دیگران باعث میشود کودک احساس کند همیشه عقبتر است و امیدش برای بهتر شدن کم شود.
جایگزینهای ساده میتواند اینها باشد:«بیاییم دوباره امتحان کنیم.»«الان سخت است، ولی میتوانی یاد بگیری.»«هر کسی با سرعت خودش پیشرفت میکند.»@Kodakvabohran
والدین معمولاً با نیت تربیتی میگویند، اما ناخواسته میتواند امید کودک را کم کند:
• «تو که نمیتونی این کارو انجام بدی.»
این جمله احساس ناتوانی ایجاد میکند. کودک کمکم باور میکند که تلاش فایدهای ندارد.
• «دیدی گفتم ازت برنمیاد.»
وقتی کودک شکست میخورد، این جمله حس شرم و ناامیدی را تقویت میکند و او را از تلاش دوباره میترساند.
• «چرا مثل فلانی نیستی؟»
مقایسه با دیگران باعث میشود کودک احساس کند همیشه عقبتر است و امیدش برای بهتر شدن کم شود.
جایگزینهای ساده میتواند اینها باشد:«بیاییم دوباره امتحان کنیم.»«الان سخت است، ولی میتوانی یاد بگیری.»«هر کسی با سرعت خودش پیشرفت میکند.»@Kodakvabohran
ترس از تنها ماندن در کودکان معمولاً از چه سنی شروع میشود؟
ترس از تنهایی در کودکان یک مرحله طبیعی رشدی است و معمولاً در چند سن مشخص به شکل پررنگتری بروز میکند. به طور خلاصه:
• حدود ۸ تا ۱۸ ماهگی:این سن اوج اضطراب جدایی است. کودک به مراقب اصلی دلبسته شده و وقتی او دور میشود، احساس ناامنی و ترس میکند. این اولین شکل «ترس از تنها ماندن» است.
• ۲ تا ۳ سالگی:در این دوره کودک تخیل فعالتری دارد؛ ممکن است از تنها ماندن در اتاق بترسد یا خیال کند موجوداتی خیالی وجود دارند.
• ۴ تا ۶ سالگی:ترس از تنهایی ممکن است با ترس از تاریکی، هیولاها، یا صداهای ناشناس ترکیب شود. این سن اوج ترسهای خیالی است.
• ۷ تا ۹ سالگی:در این دوره ترسها واقعیتر میشوند؛ ترس از دزد، گم شدن، یا آسیب دیدن. ترس از تنها ماندن همچنان ممکن است ادامه داشته باشد.
• بالای ۱۰ سالگی:اگر کودک همچنان از تنهایی میترسد، معمولاً به عوامل محیطی، اضطراب، یا تجربههای قبلی برمیگردد و بهتر است بررسی شود.
@Kodakvabohran
ترس از تنهایی در کودکان یک مرحله طبیعی رشدی است و معمولاً در چند سن مشخص به شکل پررنگتری بروز میکند. به طور خلاصه:
• حدود ۸ تا ۱۸ ماهگی:این سن اوج اضطراب جدایی است. کودک به مراقب اصلی دلبسته شده و وقتی او دور میشود، احساس ناامنی و ترس میکند. این اولین شکل «ترس از تنها ماندن» است.
• ۲ تا ۳ سالگی:در این دوره کودک تخیل فعالتری دارد؛ ممکن است از تنها ماندن در اتاق بترسد یا خیال کند موجوداتی خیالی وجود دارند.
• ۴ تا ۶ سالگی:ترس از تنهایی ممکن است با ترس از تاریکی، هیولاها، یا صداهای ناشناس ترکیب شود. این سن اوج ترسهای خیالی است.
• ۷ تا ۹ سالگی:در این دوره ترسها واقعیتر میشوند؛ ترس از دزد، گم شدن، یا آسیب دیدن. ترس از تنها ماندن همچنان ممکن است ادامه داشته باشد.
• بالای ۱۰ سالگی:اگر کودک همچنان از تنهایی میترسد، معمولاً به عوامل محیطی، اضطراب، یا تجربههای قبلی برمیگردد و بهتر است بررسی شود.
@Kodakvabohran
پرت کردن اشیاء در کودکان:
🟣 کودکان از حدود یک سالگی شروع به پرت کردن اشیاء می کنند و گاهاً تا سه سالگی ادامه پیدا می کند. 🟣 پرت کردن قسمتی از رشد مغز و ماهیچه های کودک است. 🟣 وسایل بی خطر را در مکانهای مناسب به فرزندانتان بدهید تا بازی کند.
🟣این مسئله را با ممانعت مداوم تبدیل به لجبازی نکنید وگرنه کودک می آموزد برای کنترل شما ونشان دادن خشم خود اشیاء را پرت کند.
@Kodakvabohran
🟣 کودکان از حدود یک سالگی شروع به پرت کردن اشیاء می کنند و گاهاً تا سه سالگی ادامه پیدا می کند. 🟣 پرت کردن قسمتی از رشد مغز و ماهیچه های کودک است. 🟣 وسایل بی خطر را در مکانهای مناسب به فرزندانتان بدهید تا بازی کند.
🟣این مسئله را با ممانعت مداوم تبدیل به لجبازی نکنید وگرنه کودک می آموزد برای کنترل شما ونشان دادن خشم خود اشیاء را پرت کند.
@Kodakvabohran
باورهای نامعقول در والدگری
باورهای نامعقول (Irrational beliefs) مجموعهای از انتظارات، بایدها، ترسها یا برداشتهای نادرست هستند که والدین دربارهٔ خود، فرزند یا فرایند تربیت دارند و باعث فشار روانی، ناکامی، تعارض و فرسودگی والدگری میشوند.این باورها معمولاً از فرهنگ، خانوادهٔ مبدأ، تجربههای دوران کودکی و الگوهای تربیتی گذشته به ما منتقل میشوند.
انواع رایج باورهای نامعقول والدین
۱- باید همیشه یک والد کامل باشماین باور که والد خوب، والد بدون اشتباه است. نشانهها:- احساس گناه شدید پس از هر خطا - تلاش بیش از حد برای کنترل همه چیز - مقایسهٔ دائمی با والدین دیگر
پیامد:فرسودگی شدید، اضطراب و رابطهٔ متشنج با کودک.
۲- فرزندم باید همیشه خوشحال باشدوالد فکر میکند ناراحتی، خشم، ناکامی یا گریهٔ کودک یعنی ضعف تربیتی.
پیامد:- جلوگیری از یادگیری مهارتهای تنظیم هیجان - ناتوانی کودک در تحمل سختیها - والد همیشه در حالت فداکاری افراطی
۳- رفتار بد کودک یعنی من والد بدی هستمناشی از برداشت شخصیسازی رفتار کودک.
واقعیت: بخش بزرگی از رفتار کودک حاصل رشد مغز، محیط، نیازهای برآورده نشده و تکامل هیجانی است.
۴- اگر سختگیری نکنم، کودک لوس میشودسفتوسختی افراطی به تصور پیشگیری از لوسی.
پیامد:- ترس، پنهانکاری، دروغگویی - ضعف رابطهٔ عاطفی
۵- اگر محبت زیادی کنم، نافرمان میشودباوری قدیمی ولی غلط. محبت راه افزایش همکاری است نه مانع آن.
۶- کودک باید بدون چونوچرا حرف گوش کند
پیامد:- فشار روانی شدید بر کودک - ایجاد رابطهٔ مبتنی بر ترس - کاهش تفکر انتقادی و استقلال
۷- کودک باید در همه چیز بهترین باشدکمالگرایی که میتواند به اضطراب شدید تحصیلی و کاهش عزتنفس منجر شود.
۸- اگر فرزندم اشتباه کند، نشاندهندهٔ ناکامی من استدر حالی که اشتباهکردن بخشی عادی از رشد و یادگیری است.
۹- دیگران نباید دربارهٔ تربیت من قضاوت کننداین باور باعث حساسیت شدید به نظر دیگران و تصمیمگیریهای غیرواقعبینانه میشود.
۱۰- تربیت کودک باید همیشه لذتبخش باشدتوقع غیرواقعی از تجربهٔ والدگری.
واقعگرایی: والدگری ترکیبی از لذت، سختی، خستگی و رشد است.
ریشههای شکلگیری باورهای نامعقول- مدل تربیتی والدین ما - فشارهای فرهنگی و اجتماعی - مقایسه در فضای مجازی - کمالگرایی شخصی - کمبود آموزشهای علمی تربیت کودک@Kodakvabohran
باورهای نامعقول (Irrational beliefs) مجموعهای از انتظارات، بایدها، ترسها یا برداشتهای نادرست هستند که والدین دربارهٔ خود، فرزند یا فرایند تربیت دارند و باعث فشار روانی، ناکامی، تعارض و فرسودگی والدگری میشوند.این باورها معمولاً از فرهنگ، خانوادهٔ مبدأ، تجربههای دوران کودکی و الگوهای تربیتی گذشته به ما منتقل میشوند.
انواع رایج باورهای نامعقول والدین
۱- باید همیشه یک والد کامل باشماین باور که والد خوب، والد بدون اشتباه است. نشانهها:- احساس گناه شدید پس از هر خطا - تلاش بیش از حد برای کنترل همه چیز - مقایسهٔ دائمی با والدین دیگر
پیامد:فرسودگی شدید، اضطراب و رابطهٔ متشنج با کودک.
۲- فرزندم باید همیشه خوشحال باشدوالد فکر میکند ناراحتی، خشم، ناکامی یا گریهٔ کودک یعنی ضعف تربیتی.
پیامد:- جلوگیری از یادگیری مهارتهای تنظیم هیجان - ناتوانی کودک در تحمل سختیها - والد همیشه در حالت فداکاری افراطی
۳- رفتار بد کودک یعنی من والد بدی هستمناشی از برداشت شخصیسازی رفتار کودک.
واقعیت: بخش بزرگی از رفتار کودک حاصل رشد مغز، محیط، نیازهای برآورده نشده و تکامل هیجانی است.
۴- اگر سختگیری نکنم، کودک لوس میشودسفتوسختی افراطی به تصور پیشگیری از لوسی.
پیامد:- ترس، پنهانکاری، دروغگویی - ضعف رابطهٔ عاطفی
۵- اگر محبت زیادی کنم، نافرمان میشودباوری قدیمی ولی غلط. محبت راه افزایش همکاری است نه مانع آن.
۶- کودک باید بدون چونوچرا حرف گوش کند
پیامد:- فشار روانی شدید بر کودک - ایجاد رابطهٔ مبتنی بر ترس - کاهش تفکر انتقادی و استقلال
۷- کودک باید در همه چیز بهترین باشدکمالگرایی که میتواند به اضطراب شدید تحصیلی و کاهش عزتنفس منجر شود.
۸- اگر فرزندم اشتباه کند، نشاندهندهٔ ناکامی من استدر حالی که اشتباهکردن بخشی عادی از رشد و یادگیری است.
۹- دیگران نباید دربارهٔ تربیت من قضاوت کننداین باور باعث حساسیت شدید به نظر دیگران و تصمیمگیریهای غیرواقعبینانه میشود.
۱۰- تربیت کودک باید همیشه لذتبخش باشدتوقع غیرواقعی از تجربهٔ والدگری.
واقعگرایی: والدگری ترکیبی از لذت، سختی، خستگی و رشد است.
ریشههای شکلگیری باورهای نامعقول- مدل تربیتی والدین ما - فشارهای فرهنگی و اجتماعی - مقایسه در فضای مجازی - کمالگرایی شخصی - کمبود آموزشهای علمی تربیت کودک@Kodakvabohran
۱
کودکانی که زیاد سؤال میپرسند معمولاً کنجکاو، باهوش و در حال رشد شناختی سالمی هستند. این رفتار یکی از نشانههای بارز تفکر انتقادی و جستجوگری ذهنی است، نه بیادبی یا مزاحمت (همانطور که بعضی والدین یا مربیان ممکن است اشتباه برداشت کنند).
در ادامه چند نکتهٔ کلیدی دربارهٔ این موضوع آوردهام:
۱. نشانهٔ رشد شناختی و ذهن فعال
وقتی کودک زیاد سؤال میکند، یعنی ذهنش درگیر کشف روابط بین پدیدههاست. او سعی دارد دنیا را معنا کند.مثلاً پرسیدن دائمی «چرا؟» یا «چطور؟» بیانگر رشد تفکر علت و معلولی در سنین ۳ تا ۷ سالگی است.
۲. تقویت هوش زبانی و تفکر انتزاعی
کودکانی که زیاد سؤال میکنند معمولاً توانایی بالایی در استفاده از زبان دارند و به تدریج یاد میگیرند افکار پیچیده را بیان کنند.
پژوهشها نشان دادهاند که ارتباط میان «تعداد سؤالات» و «دامنهی واژگان فعال» رابطهٔ مستقیم دارد.
۳. علاقه به یادگیری
این نوع کودکان معمولاً یادگیری را به عنوان بازی ذهنی تجربه میکنند. آنان دوست دارند بدانند «چطور چیزی کار میکند» یا «چرا رفتارها فرق دارند».اگر والدین و معلمان پاسخگو و همراه باشند، این روحیه منجر به پیشرفت تحصیلی و خلاقیت میشود.
۴. وقتی بیشازحد یا اضطرابی میشود
اگر سؤالها حالت تکراری، نگرانکننده یا همراه با ترس دارند (مثل «اگه مامان بری برنمیگردی؟» دهها بار در روز)، ممکن است نشانه اضطراب یا نیاز به اطمینان خاطر باشد. در این صورت باید با آرامش و ثبات به کودک کمک کرد.
چطور برخورد کنیم هیچوقت نگو «ساکت باش زیاد سؤال نپرس»؛ بهتر است بگویی: «سؤال خوبی پرسیدی، بیا با هم فکر کنیم.» اگر جواب دقیق را نمیدانی، میتوانی بگویی: «نمیدانم، ولی میتوانیم با هم پیدایش کنیم.» با نقاشی، آزمایش ساده و قصه به کنجکاوی او جهت بدهید.@Kodakvabohran
در ادامه چند نکتهٔ کلیدی دربارهٔ این موضوع آوردهام:
۱. نشانهٔ رشد شناختی و ذهن فعالوقتی کودک زیاد سؤال میکند، یعنی ذهنش درگیر کشف روابط بین پدیدههاست. او سعی دارد دنیا را معنا کند.مثلاً پرسیدن دائمی «چرا؟» یا «چطور؟» بیانگر رشد تفکر علت و معلولی در سنین ۳ تا ۷ سالگی است.
۲. تقویت هوش زبانی و تفکر انتزاعی کودکانی که زیاد سؤال میکنند معمولاً توانایی بالایی در استفاده از زبان دارند و به تدریج یاد میگیرند افکار پیچیده را بیان کنند.
پژوهشها نشان دادهاند که ارتباط میان «تعداد سؤالات» و «دامنهی واژگان فعال» رابطهٔ مستقیم دارد.
۳. علاقه به یادگیری این نوع کودکان معمولاً یادگیری را به عنوان بازی ذهنی تجربه میکنند. آنان دوست دارند بدانند «چطور چیزی کار میکند» یا «چرا رفتارها فرق دارند».اگر والدین و معلمان پاسخگو و همراه باشند، این روحیه منجر به پیشرفت تحصیلی و خلاقیت میشود.
۴. وقتی بیشازحد یا اضطرابی میشود اگر سؤالها حالت تکراری، نگرانکننده یا همراه با ترس دارند (مثل «اگه مامان بری برنمیگردی؟» دهها بار در روز)، ممکن است نشانه اضطراب یا نیاز به اطمینان خاطر باشد. در این صورت باید با آرامش و ثبات به کودک کمک کرد.
چطور برخورد کنیم هیچوقت نگو «ساکت باش زیاد سؤال نپرس»؛ بهتر است بگویی: «سؤال خوبی پرسیدی، بیا با هم فکر کنیم.» اگر جواب دقیق را نمیدانی، میتوانی بگویی: «نمیدانم، ولی میتوانیم با هم پیدایش کنیم.» با نقاشی، آزمایش ساده و قصه به کنجکاوی او جهت بدهید.@Kodakvabohran۴
استفاده از اصول اصلاح رفتار همراه با تشویق مناسب
استفاده از اصول اصلاح رفتار همراه با تشویق مناسب به این معناست که برای تغییر یا بهبود رفتار فرد، از روشهای تقویتی (پاداش) و تکنیکهای علمی رفتاردرمانی استفاده شود تا رفتارهای مطلوب افزایش و رفتارهای نامطلوب کاهش پیدا کنند.
اصول مهم در اصلاح رفتار با تشویق
1. تعیین رفتار هدف ابتدا باید دقیق مشخص شود کدام رفتار باید تغییر کند یا تقویت شود. رفتار باید قابل مشاهده و قابل اندازهگیری باشد.
2. تقویت مثبت (تشویق) وقتی فرد رفتار مطلوب را انجام میدهد، بلافاصله یک پاداش یا تشویق دریافت میکند تا احتمال تکرار آن رفتار بیشتر شود. نمونهها: - تقویت کننده های اجتماعی مانند تحسین کردن و نشان دادن علاقه - تقویت کننده های کالایی مانند شکلات، غذا یا اسباب بازی - تقویت کننده های فعالیتی مانند بازی کردن، کتاب قصه خواندن و یا انجام دادن کاری که کودک دوست دارد
3. پاداش فوری و متناسب پاداش باید بلافاصله بعد از رفتار مطلوب داده شود و با اهمیت رفتار تناسب داشته باشد.
4. ثبات و تداوم قوانین و پاداش ها باید همیشه و توسط همه افراد (مثلاً والدین یا معلمان) به شکل یکسان اجرا شوند.
5. نادیده گرفتن رفتار نامطلوب خفیف در برخی موارد، اگر به رفتار نامطلوب توجه نشود، احتمال تکرار آن کمتر میشود.
6. تقویت تدریجی رفتار مطلوب اگر رفتار مطلوب کامل انجام نمیشود، میتوان مراحل نزدیک به آن رفتار را نیز تشویق کرد تا فرد به تدریج به رفتار کامل برسد.
مثال سادهاگر کودکی تکالیف خود را به موقع انجام دهد:- والدین او را تحسین میکنند. - اجازه بازی بیشتر یا یک امتیاز کوچک میدهند. - دادن جایزه به کودک
در نتیجه کودک یاد میگیرد که انجام تکالیف باعث دریافت تشویق میشود و احتمال تکرار آن افزایش مییابد.@Kodakvabohran
استفاده از اصول اصلاح رفتار همراه با تشویق مناسب به این معناست که برای تغییر یا بهبود رفتار فرد، از روشهای تقویتی (پاداش) و تکنیکهای علمی رفتاردرمانی استفاده شود تا رفتارهای مطلوب افزایش و رفتارهای نامطلوب کاهش پیدا کنند.
اصول مهم در اصلاح رفتار با تشویق
1. تعیین رفتار هدف ابتدا باید دقیق مشخص شود کدام رفتار باید تغییر کند یا تقویت شود. رفتار باید قابل مشاهده و قابل اندازهگیری باشد.
2. تقویت مثبت (تشویق) وقتی فرد رفتار مطلوب را انجام میدهد، بلافاصله یک پاداش یا تشویق دریافت میکند تا احتمال تکرار آن رفتار بیشتر شود. نمونهها: - تقویت کننده های اجتماعی مانند تحسین کردن و نشان دادن علاقه - تقویت کننده های کالایی مانند شکلات، غذا یا اسباب بازی - تقویت کننده های فعالیتی مانند بازی کردن، کتاب قصه خواندن و یا انجام دادن کاری که کودک دوست دارد
3. پاداش فوری و متناسب پاداش باید بلافاصله بعد از رفتار مطلوب داده شود و با اهمیت رفتار تناسب داشته باشد.
4. ثبات و تداوم قوانین و پاداش ها باید همیشه و توسط همه افراد (مثلاً والدین یا معلمان) به شکل یکسان اجرا شوند.
5. نادیده گرفتن رفتار نامطلوب خفیف در برخی موارد، اگر به رفتار نامطلوب توجه نشود، احتمال تکرار آن کمتر میشود.
6. تقویت تدریجی رفتار مطلوب اگر رفتار مطلوب کامل انجام نمیشود، میتوان مراحل نزدیک به آن رفتار را نیز تشویق کرد تا فرد به تدریج به رفتار کامل برسد.
مثال سادهاگر کودکی تکالیف خود را به موقع انجام دهد:- والدین او را تحسین میکنند. - اجازه بازی بیشتر یا یک امتیاز کوچک میدهند. - دادن جایزه به کودک
در نتیجه کودک یاد میگیرد که انجام تکالیف باعث دریافت تشویق میشود و احتمال تکرار آن افزایش مییابد.@Kodakvabohran
🟣 پدرانی که از کودکی با دخترانشان رفیق هستند،دخترانی جسور،فوق العاده شاد و مستقل تربیت می کنند. 🟣احتمال انتخاب شریک زندگی اشتباه در این دختران نسبت به سایرین بسیار کمتر است.
🟣 سه چیز رابطه تو و فرزندت رو نابود میکنه️وقتی درد کتک رو حس میکنه ️وقتی داره صحبت میکنه و تو گوش نمیدی️وقتی با بچه فامیل مقایسهاش میکنی
🟣سه چیز بچه رو بد بار میاره️بیش از حد اسباب بازی خریدن️بیش از حد بله گفتن️یاد ندادن صبر به کودکان
🟣سه چیز عزتنفس بچه رو نابود میکنه️گفتن کلماتی مثل دست و پا چلفتی و بیعرضه(برچسب منفی زدن) وقتی سرش داد میزنی و تهدیدش میکنی️وقتی قدرت انتخاب رو ازش میگیری
#Kodakvabohran
🟣 سه چیز رابطه تو و فرزندت رو نابود میکنه
️وقتی درد کتک رو حس میکنه ️وقتی داره صحبت میکنه و تو گوش نمیدی️وقتی با بچه فامیل مقایسهاش میکنی🟣سه چیز بچه رو بد بار میاره
️بیش از حد اسباب بازی خریدن️بیش از حد بله گفتن️یاد ندادن صبر به کودکان🟣سه چیز عزتنفس بچه رو نابود میکنه
️گفتن کلماتی مثل دست و پا چلفتی و بیعرضه(برچسب منفی زدن) وقتی سرش داد میزنی و تهدیدش میکنی️وقتی قدرت انتخاب رو ازش میگیری#Kodakvabohran
بحران کودکان تنهاکودکانی که ساعات طولانی در خانه تنها می مانند در معرض آسیب های جدی روانشناختی قرار دارند .تحقیقات و پژوهش های نشان می دهد این کودکان از نظر جسمی و روانشناختی آسیب های فراوانی دیده اند.طبق تحقیقات انجام شده تنهایی طولانی مدت؛ علاوه بر اینکه ایمنی بدن فرد را کاهش می دهد سبب بی اعتمادی به اطرافیان نیز می شود.وقتی کودک ساعت های طولانی به بهانه های مختلف مانند کار کردن والدین در خانه تنها گذاشته می شود؛در ابتدا احساس امنیت خود را از دست می دهد و معمولا دچار استرس می شوند.@Kodakvabohran