۲
۲
۲
خیلی وقتها فکر میکنیم فرزندمان «بدرفتاری» میکند یا میخواهد ما را کلافه کند؛ اما حقیقت این است که: او فقط «دیده شدن» را میخواهد. 🫂
وقتی کودک احساس میکند نادیده گرفته شده، با تنها زبانی که بلد است — یعنی منفیکاری — فریاد میزند: «من اینجام! به من نگاه کنید!»جلوی تلویزیون میایستد، وسط حرف ما داد میزند، یا سفره را بهم میریزد... و ما؟ ما با بحثهای طولانی، خواهش یا حتی تنبیه، دقیقاً همان چیزی را به او میدهیم که میخواست: توجه ما را! و اینگونه، کودک یاد میگیرد که برای دیده شدن، باید راه سخت «رفتار منفی» را انتخاب کند.
اما بشنوید از یک تحقیق تکاندهنده که نگاه ما را به دنیای بچهها تغییر میدهد:
«الن گالینسکی» از هزاران کودک پرسید: «اگر یک آرزو داشتی که پدر و مادرت برآورده کنند، چه بود؟»ما فکر میکردیم بچهها میگویند: «وقت بیشتری با ما بگذرون!»اما جواب شماره یک آنها این بود:«ای کاش پدر و مادرم کمتر خسته و استرسآلود بودن...»
این یعنی بچهها قبل از هر چیز، «آرامش» ما را میخواهند. آنها نیاز ندارند که ما مدام با آنها بازی کنیم، بلکه نیاز دارند که ما در کنارشان، حضور امن و بدون تنش داشته باشیم.
مراقب خودمان باشیم، که مراقبت از فرزندانمان، از دلِ آرامِ ما میگذرد.🩹
برای تو چطور؟سختترین لحظهای که متوجه شدی کودکت فقط به خاطر «جلب توجه» لجبازی میکنه، کی بود؟ @KoodakEmrooz
وقتی کودک احساس میکند نادیده گرفته شده، با تنها زبانی که بلد است — یعنی منفیکاری — فریاد میزند: «من اینجام! به من نگاه کنید!»جلوی تلویزیون میایستد، وسط حرف ما داد میزند، یا سفره را بهم میریزد... و ما؟ ما با بحثهای طولانی، خواهش یا حتی تنبیه، دقیقاً همان چیزی را به او میدهیم که میخواست: توجه ما را!
و اینگونه، کودک یاد میگیرد که برای دیده شدن، باید راه سخت «رفتار منفی» را انتخاب کند. اما بشنوید از یک تحقیق تکاندهنده که نگاه ما را به دنیای بچهها تغییر میدهد:
«الن گالینسکی» از هزاران کودک پرسید: «اگر یک آرزو داشتی که پدر و مادرت برآورده کنند، چه بود؟»ما فکر میکردیم بچهها میگویند: «وقت بیشتری با ما بگذرون!»اما جواب شماره یک آنها این بود:«ای کاش پدر و مادرم کمتر خسته و استرسآلود بودن...»
این یعنی بچهها قبل از هر چیز، «آرامش» ما را میخواهند. آنها نیاز ندارند که ما مدام با آنها بازی کنیم، بلکه نیاز دارند که ما در کنارشان، حضور امن و بدون تنش داشته باشیم.
مراقب خودمان باشیم، که مراقبت از فرزندانمان، از دلِ آرامِ ما میگذرد.
🩹 برای تو چطور؟سختترین لحظهای که متوجه شدی کودکت فقط به خاطر «جلب توجه» لجبازی میکنه، کی بود؟ @KoodakEmrooz۲۱
«باز هم با هم دعوا کردن! یعنی من در تربیتشون شکست خوردم؟»
اگر هر بار که میبینید خواهر و برادرها با هم بحث میکنند یا سر یک اسباببازی با هم کلکل میکنند، قلبتان میریزد و فکر میکنید فرزندپروریتان اشتباه است... این متن را تا آخر بخوانید.
بگذارید یک حقیقت را به شما بگویم: *دعوا کردنِ کودکان، نشانه ضعف تربیتی نیست؛ بلکه نشانه «زندگی» است!
کودکانی که ساعتها در کنار هم هستند، در یک دنیای کوچکِ پر از تفاوتها، قدرتها و نیازها زندگی میکنند. دعوا کردنِ آنها در واقع نوعی «تمرینِ اجتماعی» است؛ آنها دارند یاد میگیرند که:
مرزهایشان را پیدا کنند.
با اختلاف نظرها روبرو شوند.
و از همه مهمتر، چطور دوباره با هم کنار بیایند.
در روانشناسی، به جای اینکه نگرانِ «لحظهی دعوا» باشید، به «لحظهی آشتی»* نگاه کنید.بزرگترین مهارتِ زندگی، نه در این است که هرگز با کسی دعوا نکنیم، بلکه در این است که بدانیم چطور بعد از یک اختلاف، دوباره به هم نزدیک شویم و صلح کنیم.
پس دفعه بعد که صدای بحثشان را شنیدید، به جای اینکه خودتان را مقصر بدانید، آرام بمانید و اجازه دهید آنها فرآیندِ حلِ مسئله و آشتی کردن را طی کنند. آنها دارند یاد میگیرند که چطور «انسان» باشند.🩹
در خانه شما، دعواهای بچهها معمولاً بر سر چیست؟ اسباببازی، توجه یا چیزهای دیگر؟ @KoodakEmrooz
اگر هر بار که میبینید خواهر و برادرها با هم بحث میکنند یا سر یک اسباببازی با هم کلکل میکنند، قلبتان میریزد و فکر میکنید فرزندپروریتان اشتباه است... این متن را تا آخر بخوانید.
بگذارید یک حقیقت را به شما بگویم: *دعوا کردنِ کودکان، نشانه ضعف تربیتی نیست؛ بلکه نشانه «زندگی» است!
کودکانی که ساعتها در کنار هم هستند، در یک دنیای کوچکِ پر از تفاوتها، قدرتها و نیازها زندگی میکنند. دعوا کردنِ آنها در واقع نوعی «تمرینِ اجتماعی» است؛ آنها دارند یاد میگیرند که:
مرزهایشان را پیدا کنند. با اختلاف نظرها روبرو شوند. و از همه مهمتر، چطور دوباره با هم کنار بیایند. در روانشناسی، به جای اینکه نگرانِ «لحظهی دعوا» باشید، به «لحظهی آشتی»* نگاه کنید.
بزرگترین مهارتِ زندگی، نه در این است که هرگز با کسی دعوا نکنیم، بلکه در این است که بدانیم چطور بعد از یک اختلاف، دوباره به هم نزدیک شویم و صلح کنیم.پس دفعه بعد که صدای بحثشان را شنیدید، به جای اینکه خودتان را مقصر بدانید، آرام بمانید و اجازه دهید آنها فرآیندِ حلِ مسئله و آشتی کردن را طی کنند. آنها دارند یاد میگیرند که چطور «انسان» باشند.
🩹در خانه شما، دعواهای بچهها معمولاً بر سر چیست؟ اسباببازی، توجه یا چیزهای دیگر؟ @KoodakEmrooz۳۲
«چطور یک کودکِ صبور داشته باشیم؟»
خیلی از مامانها از من میپرسند: « چکار کنم کودکم انقدر بیقرار و کمطاقت نباشه؟» حقیقت این است که صبر، یک «عضله» است؛ باید تمرین شود تا قوی شود!
اگر میخواهید «صبر» را به فرزندتان یاد بدهید، این نقشه راهِ کوچک و ساده برای شماست:
۱. آینهی کودک باشید: 🪞 بچهها با دیدنِ ما یاد میگیرند. اگر خودمان در ترافیک یا برخورد با مشکلاتِ زندگی، مدام گلایه و بیقراری کنیم، آنها هم همین را یاد میگیرند. اولین قدم، تمرینِ «آرامشِ ما» است.
۲. قانونِ «گامهای ۲۰ ثانیهای»: بعد از دوسالگی، وقتی درخواستی دارد، بلافاصله پاسخ ندهید. از ۲۰ ثانیه صبر شروع کنید و کمکم این زمان را بیشتر کنید. این تمرین طلایی برای تقویتِ همان عضلهی صبر است!
۳. اجازه دهید خودش «قهرمانِ» کارهایش باشد: 🧩 وقتی اتاقش را مرتب میکند یا اسباببازیها را جمع میکند، صبور باشید و مداخله نکنید. بگذارید خودش با سرعت خودش پیش برود؛ این یعنی اعتماد به تواناییهای او.
۴. اجازه دهید کمی «طعمِ سختی» را بچشد:🩹 اگر زمین خورد یا دستش خراش کوچکی برداشت، وحشتزده نشوید! خونسردیِ شما به او یاد میدهد که برای هر اتفاق کوچکی نباید دنیا را بهم ریخت. اجازه دهید دردِ کوچک را تحمل کند تا قوی شود.
۵. انتظار را «شیرین» کنید: در مطب دکتر یا صفِ انتظار، همیشه یک سرگرمی (کتاب یا پازل) همراه داشته باشید. هدف این است که یاد بگیرد «انتظار» لزوماً زمانِ کسلکنندهای نیست.
۶. به «قولهایتان» وفادار بمانید: این مهمترین بخش است! اگر به او گفتید «کمی صبر کن تا کارم تمام شود»، حتماً به قولی که بعد از صبر کردنش دادید عمل کنید. این اعتماد، ریشهی اصلیِ صبور شدن است.
کدامیک از این تمرینها برای تو و فرزندت چالشبرانگیزتر است؟@KoodakEmrooz
خیلی از مامانها از من میپرسند: « چکار کنم کودکم انقدر بیقرار و کمطاقت نباشه؟» حقیقت این است که صبر، یک «عضله» است؛ باید تمرین شود تا قوی شود!
اگر میخواهید «صبر» را به فرزندتان یاد بدهید، این نقشه راهِ کوچک و ساده برای شماست:
۱. آینهی کودک باشید: 🪞 بچهها با دیدنِ ما یاد میگیرند. اگر خودمان در ترافیک یا برخورد با مشکلاتِ زندگی، مدام گلایه و بیقراری کنیم، آنها هم همین را یاد میگیرند. اولین قدم، تمرینِ «آرامشِ ما» است.
۲. قانونِ «گامهای ۲۰ ثانیهای»:
بعد از دوسالگی، وقتی درخواستی دارد، بلافاصله پاسخ ندهید. از ۲۰ ثانیه صبر شروع کنید و کمکم این زمان را بیشتر کنید. این تمرین طلایی برای تقویتِ همان عضلهی صبر است! ۳. اجازه دهید خودش «قهرمانِ» کارهایش باشد: 🧩 وقتی اتاقش را مرتب میکند یا اسباببازیها را جمع میکند، صبور باشید و مداخله نکنید. بگذارید خودش با سرعت خودش پیش برود؛ این یعنی اعتماد به تواناییهای او.
۴. اجازه دهید کمی «طعمِ سختی» را بچشد:🩹 اگر زمین خورد یا دستش خراش کوچکی برداشت، وحشتزده نشوید! خونسردیِ شما به او یاد میدهد که برای هر اتفاق کوچکی نباید دنیا را بهم ریخت. اجازه دهید دردِ کوچک را تحمل کند تا قوی شود.
۵. انتظار را «شیرین» کنید:
در مطب دکتر یا صفِ انتظار، همیشه یک سرگرمی (کتاب یا پازل) همراه داشته باشید. هدف این است که یاد بگیرد «انتظار» لزوماً زمانِ کسلکنندهای نیست. ۶. به «قولهایتان» وفادار بمانید:
این مهمترین بخش است! اگر به او گفتید «کمی صبر کن تا کارم تمام شود»، حتماً به قولی که بعد از صبر کردنش دادید عمل کنید. این اعتماد، ریشهی اصلیِ صبور شدن است. کدامیک از این تمرینها برای تو و فرزندت چالشبرانگیزتر است؟@KoodakEmroozبازارسال شده از
کنترل ۳
کنترلگری گاهی برخی افراد گمان میکنند که میتونند رفتار دیگران رو کنترل کنند. مثلا والدینی که فرزند خودشون رو میزنند، این تصور رو دارند که با کتک زدن، میشه رفتار او رو تغییر داد. در مورد کنترلگری دو تا نکته مهم وجود داره:
نکته اول اینه که این کنترلگری دو حالت سخت و نرم داره. کنترل سخت مثل تهدید، سرزنش، کتک زدن و ... . کنترل نرم مثل مقایسه، غُر زدن، قهر کردن و ... . شما اگر کنترلگر هستید از کدوم روشها استفاده میکنید؟ نکته دوم اینه که کنترلگری هرگز در تغییر رفتار دیگران موثر نیست. بلکه کسی که احساس کنه دیگران دارند اون رو کنترل میکنند یا مخالفت میکنه (اگر احساس کنه که قدرت این کار رو داره)، یا دست به مخفی کاری میزنه (اگر احساس کنه که قدرت این کار رو نداره).
صفحه اینستاگرامی ما:
@psyouth1
کانال روانشناسی نوجوان:
@psyouth
کانال کلینیک مددکاری آتیه در بله:
@atiyeble#کنترل #کنترلگری #روانشناسی_نوجوان #مخالفت #مخفیکاری
کنترلگری
گاهی برخی افراد گمان میکنند که میتونند رفتار دیگران رو کنترل کنند. مثلا والدینی که فرزند خودشون رو میزنند، این تصور رو دارند که با کتک زدن، میشه رفتار او رو تغییر داد. در مورد کنترلگری دو تا نکته مهم وجود داره: نکته اول اینه که این کنترلگری دو حالت سخت و نرم داره. کنترل سخت مثل تهدید، سرزنش، کتک زدن و ... . کنترل نرم مثل مقایسه، غُر زدن، قهر کردن و ... . شما اگر کنترلگر هستید از کدوم روشها استفاده میکنید؟ نکته دوم اینه که کنترلگری هرگز در تغییر رفتار دیگران موثر نیست. بلکه کسی که احساس کنه دیگران دارند اون رو کنترل میکنند یا مخالفت میکنه (اگر احساس کنه که قدرت این کار رو داره)، یا دست به مخفی کاری میزنه (اگر احساس کنه که قدرت این کار رو نداره).صفحه اینستاگرامی ما:
@psyouth1
کانال روانشناسی نوجوان:
@psyouth
کانال کلینیک مددکاری آتیه در بله:
@atiyeble#کنترل #کنترلگری #روانشناسی_نوجوان #مخالفت #مخفیکاری
«دست نگه دار مامان! داری با این کار، اعتماد به نفسش رو میدزدی...»
شاید عجیب به نظر برسه، اما خیلی وقتها «کمک کردن» ما، بزرگترین مانعِ رشدِ کودکمونه. وقتی میبینیم فرزندمون در حال حل کردن یک پازله و داره قطعات رو اشتباه میچینه، دلمون میخواد سریع دست به کار بشیم و راه درست رو نشونش بدیم. 🧩
وقتی ما بلافاصله مداخله میکنیم، در واقع داریم پیام میدیم: «تو نمیتونی، بذار من انجامش بدم.»در صورتی که: لذتِ «فهمیدنِ اشتباه» متعلق به کودکه. لذتِ «اصلاح کردن» حقِ کودکه.
اجازه بده پازل رو اشتباه بچینه، حتی اگر طول بکشه، حتی اگر کلافه بشه. این «کلافگیِ سازنده»، همونجاییه که مغزِ کودک داره قویتر میشه و مهارت حل مسئله رو یاد میگیره.
وقتی خودش، با تلاش خودش، قطعهی درست رو پیدا میکنه و پازل رو کامل میکنه، اون لبخندی که روی لبش میشینه... میدونی چیه؟ اون «اعتماد به نفس»ِ که در وجودش ریشه میدونه.
یادمون باشه:فرزندپروری یعنی صبوری در کنارِ اشتباهاتِ کوچکِ کودک، برای ساختنِ یک انسانِ بزرگ و توانا.🩹
برای تو چطور؟سختترین لحظهای که تونستی جلوی خودت رو بگیری و مداخله نکنی کی بود؟ @KoodakEmrooz
شاید عجیب به نظر برسه، اما خیلی وقتها «کمک کردن» ما، بزرگترین مانعِ رشدِ کودکمونه. وقتی میبینیم فرزندمون در حال حل کردن یک پازله و داره قطعات رو اشتباه میچینه، دلمون میخواد سریع دست به کار بشیم و راه درست رو نشونش بدیم. 🧩
وقتی ما بلافاصله مداخله میکنیم، در واقع داریم پیام میدیم: «تو نمیتونی، بذار من انجامش بدم.»
در صورتی که: لذتِ «فهمیدنِ اشتباه» متعلق به کودکه. لذتِ «اصلاح کردن» حقِ کودکه.اجازه بده پازل رو اشتباه بچینه، حتی اگر طول بکشه، حتی اگر کلافه بشه. این «کلافگیِ سازنده»، همونجاییه که مغزِ کودک داره قویتر میشه و مهارت حل مسئله رو یاد میگیره.
وقتی خودش، با تلاش خودش، قطعهی درست رو پیدا میکنه و پازل رو کامل میکنه، اون لبخندی که روی لبش میشینه... میدونی چیه؟ اون «اعتماد به نفس»ِ که در وجودش ریشه میدونه.
یادمون باشه:فرزندپروری یعنی صبوری در کنارِ اشتباهاتِ کوچکِ کودک، برای ساختنِ یک انسانِ بزرگ و توانا.
🩹 برای تو چطور؟سختترین لحظهای که تونستی جلوی خودت رو بگیری و مداخله نکنی کی بود؟ @KoodakEmrooz