بله | کانال لبخند قلم‌ها

۱۵ بهمن ۱۴۰۴

وقتی بارش برف، امید را می‌رویاند ...دل که زمستانی شود و بارش برف، سکوت و سنگینی را بر جهان‌مان بپاشد،یادآوری مالکیت مطلق الهی:«*لِلّهِ مُلکُ السَّماواتِ وَالأَرض*»چون ستون آرامش، روان‌مان را سرپا نگه می‌دارد. بسیاری از اضطراب‌ها و فرسودگی‌ها از توهم کنترل مطلق می‌آیند؛ ز این گمان ناپیدا که اگر چیزی در بیرون فرو بریزد ما هم از درون فرو ریخته‌ایم. فهم خدامالکی این توهم را اصلاح می‌کند: ما مسئول انجام درست وظیفه‌ایم، نه مالک نتیجه‌ها. همین تمایز، اضطراب را سبک می‌کند و به روان اجازه می‌دهد عاقلانه و آرام مسیر زندگی را ادامه دهد؛ همان‌گونه که زمین زیر برف، صبورانه برای بهار آماده می‌شود.
بارش برف و سکوت زمستان یادآوری می‌کند که امید خیال خام نیست، بلکه قانونی ریشه‌دار در هستی است:«*یُحیِی الأَرضَ بَعدَ مَوتِها*».وقتی قلب خسته با دعا و انقطاع به سرچشمه الهی بازمی‌گردد، رنج معنا پیدا می‌کند و تاب‌آوری افزایش می‌یابد. الهی هَب لی کمال الانقطاع إلیک…انقطاع، نه فرار از مسئولیت، بلکه سپردن نتیجه‌ها به خدا پس از تلاش آگاهانه است. شجاعتِ پذیرش نیازها و محدودیت‌ها، روان را بازسازی می‌کند و ایمان به ادامه مسیر الهی، امید را حتی در زمستان‌های زندگی روشن نگه می‌دارد. انتظارِ ظهور، در نگاه خدامالکی، امیدی منفعل نیست؛
اعتمادی عمیق به وعده‌های مالکی است که وعده‌اش تخلف‌پذیر نیست.همین ایمان، انسان را به ساختن، اصلاح و آماده‌سازی جهان در حد توان خود فرا می‌خواند؛چرا که بهار بزرگ، وعده‌ای استوار است، نه رؤیایی دور.

معصومه سالخورده ۱۵شعبان المعظم۱۴۴۷@nazrelabkhand