بازارسال شده از هیأت الزهرا (س) دانشگاه شریف
ویژهنامه گرامیداشت شهیده سیده بشری حسینی خامنهایماجرا همین است خانم حسینی! ما شما را ندیدهایم. با شما معاشرت نداشتهایم. وقتی که بودید، شاید به تعداد انگشتان دست نامتان را نشنیده باشیم. اما میگویند ادیب بودید. امر ولی را ر وی چشم میگذاشتید. مثل پدرتان ایراندوست بودید و مثل پدرتان هم شهید شدید. کاش حجاب معاصرت از
روی نام شما هم برداشته شود و بدانیم خانم حسینی محبوب مدرسه فرهنگ، چگونه بیآنکه برای کارهایش ویترینی بسازد، در خاموشی و اصالت زیست و درنهایت مزد این گمنامی را با شهادت گرفت.
🟢 مشاهده نسخه الکترونیکی ویژه نامه
#لهم_البشری
#طرح_جلد#جلد_ویژه_نامه
هیأت الزهرا(س) را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید.بازارسال شده از هیأت الزهرا (س) دانشگاه شریف
یادنامه گرامیداشت شهیده سیده بشری حسینی خامنهای.pdf
۷.۲۷ مگابایت
🟢 ویژهنامه گرامیداشت شهیده سیده بشری حسینی خامنهای
#لهم_البشری
هیأت الزهرا(س) را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید.
#لهم_البشری
هیأت الزهرا(س) را در شبکههای اجتماعی دنبال کنید.
لهم البشریسه هفته پیش، یک شب، در تجمع میدان سما بودیم که حاج عباس عسگری، مسئول هیئت الزهرای دانشگاه صنعتی شریف تماس گرفت. حاج عباس رکن رکین و ستون خیمه هیئت است. حال و احوال کردیم. گفت که میخواهند برای بشری خانم حسینی، دختر شهیده حضرت آقای شهید، برنامه بگیرند. توضیح داد که برنامه ویژهای تا الان برای بشری خانم گرفته نشده و هیئت الزهرا بانی برگزاری مراسمی برای یادبود ایشان شده. همسر بشری خانم و دفتر رهبری هم از این برنامه استقبال ویژه کردهاند.
حاج عباس و همسرش، سرکار خانم فاطمی، تصمیم گرفته بودند ویژهنامه سه چهار صفحهای برای مراسم بشری خانم منتشر کنند. حاج عباس زنگ زده بود تا کار را به من و همسرم، خانم حسینی واگذار کند.
پروژه کاملاً خانمانه بود؛ چه پژوهش آن و چه نگارشش. کار را کامل به همسرم سپردم و به ارائه مشاوره به او بر اساس تجربیات گذشتهام اکتفا کردم. از همان ابتدا میدانستم ملاحظات پروژه فراوان است.مهمترین راهنمایی من به همسرم، درباره روش انجام کار در این مدت کوتاه، این بود: به سراغ سادهترین و شدنیترین راهها برای گردآوری مطالب و نگارش آنها بروید:
پژوهشِ واکنش سریع
و نگارشِ خاطرات کوتاه، به اصطلاح مینیمال.
همین روشها هم جواب داد.
برای پژوهش از ۳ مسیر مطالب را گردآوری کردند:دو مصاحبه نیمه مفصل انجام دادند با دوستان و اقوام بشری خانم که حاضر به گفتگو بودند،از افرادی که با بشری خانم خاطره داشتند، خواستند که خاطراتشان را صوتی ارسال کنند،و بخشی از محتوای ویژهنامه هم بازنویسی مطالب منتشرشده در کانالهای مجازی بود که به شکل محدود و غیرعمومی منتشر شده بود.برای نگارش اما همسرم نیاز به نیروی کمکی داشت:سه نفر از بچههای پابهکارِ کارگاهم در دوره آموزش دامونِ روایت فتح را به خانم حسینی معرفی کردم. الحقوالانصاف هم خیلی خوب پای کار آمدند و کار را در کوتاهترین زمان از آب و گل درآوردند. الحمدلله ظهر روز دوشنبه هفتهای که گذشت، چند ساعت قبل از شروع مراسم، ویژهنامه «لهم البشری»
رسید، به همت بچههای روزنامه شریف که زحمت طراحی و صفحهآراییاش را کشیدند.مراسم ویژه خانمها بود و من پخش مستقیمش را از آپارات دنبال میکردم.همسرم میگفت: ۲۰۰۰ نسخه از ویژهنامه را در مراسم توزیع کردهاند و همه در طول مراسم مشتاقانه مشغول مطالعهاش بودهاند.
استقبال باشکوه مردمی از این مراسم نشان داد چقدر مخاطب ما تشنه آشنایی با زندگی آقای شهیدمان است و چقدر نگفتن از خانواده حضرت آقا، کمفروشیست در حق جامعه.
توصیه میکنم حتماً سخنرانی خاص حجتالاسلام محمدی گلپایگانی، همسر شهیده سیده بشری حسینی خامنهای و پدر زهرای دو ساله شهید، را در آپارات ببینید.شاهبیت سخنرانی حاج آقا در توصیف همسر شهیدهاش این جمله بود:همسرم به معنای واقعی ام ابیهای پدر بود.اما تجربه ماندگاری شد فرایند تولید این ویژهنامه که همه چیزش ویژه بود!شاید بهترین روایت از پشت صحنهها و سختیهای نگفتنی این پروژه، همین چند جمله مقدمه ویژهنامه به قلم همسرم خانم حسینی باشد:خیلی سخت است ...
خیلی سخت است دنبال نشانههای آدمی باشی که تمام زندگیاش تلاش کرده دیده نشود، تلاش کرده هیچ نمود خاص بیرونی نداشته باشد.
سخت است دنبال آدمی باشی که برای گمنامبودن زحمت کشیده و حتی وقتی که این گمنامی به ضررش تمام میشده، باز زیر بار هیچ شهرتی نرفته است.
خیلی سخت است سراغ راویانی بروی که شاهد تلاش او برای گمنام زیستن بودهاند و از آنها بخواهی برایت از او بگویند.
شاید اگر بشری حسینی تا این حد در همه ساحتهای زندگیاش پرتلاش و موثر نبود همین چند خط هم دربارهاش دستگیرمان نمیشد.
حیفمان میآید از سطرهایی که اینجا گفته نشدهاند، دلمان میسوزد از سکوت آدمهایی که حرف زیاد داشتند، اما به احترام گمنامی همیشگیاش ساکت ماندند.
این چند سطر حاصل تلاش ماست برای شناختن و شناساندن آدمی که در همه ساحتهای زندگیاش خاص و اثرگذار بود، ولی اراده کرده بود دیده نشود.
و میدانیم که این چند سطر کافی نیست برای بیان عظمت و بلندی کسی که درِ نیستی کوفته است. اما بضاعتمان همین بوده است:
جستجو در میان اندک حرفها، مصاحبهها، نوشتهها و تصویرهایی که به عمد ثبت نشدهاند.
#سیده_بشری_حسینی_خامنه#سیده_سمیه_حسینی#مرتضی_قاضی#هیأت_الزهرا#دانشگاه_صنعتی_شریف
لذت مستند@lezatemostanad
۳۰۳
لشکر تکنفره!در اوج روزهای انقلابِ ۵۷، سرودی محشر میافتد سر زبان انقلابیها. ولی کسی نمیداند منشأ این سرود از کجاست.تعجب همه از این است که در این وضعیت بگیروببندهای ساواک و عوامل رژیم پهلوی، یک گروه مخفیانه چطور توانسته در این فاصله کم از کشتار ۱۷ شهریورِ ۵۷، چنین سرود تأثیرگذاری بسازد و به این شکل وسیع بین مردم منتشر کند، طوری که همه آن را زمزمه کنند.
داستان این سرود و دیگر سرودهای ماندگار دوران انقلاب، شد بهانه گزارشِ هفتهی گذشتهی اخبارِ ساعتِ دهِ شبکهی سه، به مناسبت «۱۷ شهریور».خبر خوش گزارش این بود که:کتاب «برخیزید» که ثمره ساعتها مصاحبه من و دوستم محمدجواد کربلایی با استاد ارجمند سیدحمید شاهنگیان است و برادرم سیدروحالله رشیدی، آن را قلمی کرده، به چاپ چهارم رسیده.
استاد شاهنگیان اولین سرود خودجوش و مردمی برای کشتار ۱۷ شهریور را سرود و اجرا کرد، آن هم به طرزی مبتکرانه و خلاقانه!در روزهای ملتهب انقلاب ۵۷، هر که این سرود را میشنید، گمان میکرد گروهی از دانشجویان که در روزهای ابتدایی تبعید حضرت امام خمینی به نوفل لوشاتوی فرانسه در مهر ۱۳۵۷، کنار امام هستند و برنامههای محل اقامت ایشان را رفع و رجوع میکنند، این سرود را به شکل جمعی خواندهاند و ضبط کردهاند و به طریقی مخفیانه از فرانسه به دست انقلابیون ایران رساندهاند.اصلا در مخیله کسی هم نمیگنجید این سرود را در ایران ساخته باشند.
اما سرود ۱۷ شهریور کاری تکنفره بود! ترکیب صدای زنده حمید شاهنگیان و صدای ضبطشدهاش روی نوار!
روایت جذاب تولید این سرود را در کتاب برخیزید حتماً بخوانید.گزارش بالا را بهانه میکنم برای ذکر روایتی دستِ اول درباره سرود ۱۷ شهریورِ استاد شاهنگیان.#سید_حمید_شاهنگیان#کتاب_برخیزید#هفده_شهریور_۱۳۵۷#روح_الله_رشیدی#محمدجواد_کربلایی#مرتضی_قاضی
لذت مستند@lezatemostanad
۷
این فرهنگ از اول همین شکلی بوده!مدل ذهنی من این شکلیست که وقتی موضوعی و سوژهای درگیرم میکند، از پا نمینشینم تا هر ردی و نشانهای از آن موضوع وجود دارد، بیایم.
اینجور وقتها انگار کائنات هم دستبهدست هم میدهند و به قول بعضیها، انرژیهای درون عالم هم به نفع تو وارد صحنه میشوند و نشانههایی را که میخواهی، جلوی پایت میگذارند و گرههای ذهنیات را باز میکنند.ما اسمش را میگذاریم «روزی».
روزهایی در دهه ۹۰ که سخت درگیر تاریخ شفاهی سرودهای انقلاب بودم و شبانه روز مصاحبه و تحقیق میکردم، کتاب «لحظههای انقلابِ» مرحوم محمود گلابدرهای را به توصیه دوست دانشمندم، محسن صفایی، دست گرفتم و مشغول مطالعهاش شدم.کتاب گلابدرهای را هر تاریخشفاهیکاری باید بخواند. کتابی که سال ۱۳۵۸، انقلاب اسلامی یک ساله نشده، منتشر شده؛ در نزدیکترین زمان به روزهای ملتهب انقلاب.بینظیر است در روایت نزدیکِ پرنبضِ پرخونِ از انقلاب مردمی ملت ایران.
به صفحه ۶۲ کتاب که رسیدم، یک آن روایتش پیوند خورد به خاطراتی آشنا از استاد شاهنگیان؛ خاطره سرود ۱۷ شهریور.یکی از سوالات ما از استاد شاهنگیان این بود که سرود هفده شهریور چند وقت بعد از کشتار آن روز سر زبان مردم افتاد. اختلاف روایت وجود داشت.اتفاق هم اتفاقی نبود که در روزنامه یا مجلهای ثبت شده باشد و بشود رفت دنبال آن. اتفاقات مردمی و فرهنگی اینگونهاند، نشانیِ رسمی ندارند.
حالا گلابدرهای در یک صفحه از کتابش داشت برایم نزدیکترین و بیواسطهترین احساس خودش و مردم انقلابی از سرود شورانگیز ۱۷ شهریور را روایت میکرد:روایتی که هم تاریخ داشت، هم روز، هم ماه، هم تصویر، هم رنگ، هم جزئیات، هم شور، هم شعور و هم ... همه چیز.
سبک گلابدرهای در کتابش به این شکل است که گزارش یک اتفاق را بهانه میکند و آن رویداد را میبرد به عمق تاریخ و فرهنگ و سیاست و آنجاست که با واگویهها و تحلیلهایش هنرنمایی میکند.
روایت کتاب لحظههای انقلاب از سرود ۱۷ شهریور را نه استاد شاهنگیان دیده بود، نه روحالله رشیدی، نویسنده کتاب برخیزید، خاطرات استاد!روحالله اگر این روایت را دیده بود، حتما در پاورقی کتابش به آن اشاره میکرد.همه از دیدن این روایت شگفتزده شدیم.این کشف اَسنادی را به نام خودم ثبت کردم!گلابدرهای در این روایت، احساس و تعبیر و تفسیر خودش از این سرود را به عنوان اَحَدی از آحاد ملت انقلابی ایران، بیان میکند.حسی که بیشباهت به حالواحوال این روزهای امت مبعوثشده ایران نیست.
روایت گلابدرهای از سرود ۱۷ شهریور را بخوانید و با او همراه شوید و خود را در میان جمعیت مردمِ انقلابِ ۵۷ حس کنید:جوانهای ۱۷-۱۸ ساله در دستهای ۷۰-۸۰تایی سرود میخوانند و پا میکوبند و میروند. سرود سرود ۱۷ شهریور است. چه سرود زیبایی. سربازوار صف بستهاند و میخوانند و خشمنانک پا میکوبند و میروند. فرو میروم توی صف و همصدا میشوم. عباس آن طرف و من این طرف.
مشتها را بالا میآوریم:
«درود درود درود
درود به روان پاک شهدا - به جوانی که کشته شد به میدان شهدا
درود بر تمام شهیدان کرب و بلا - درود بر خمینی روح خدا
هر شهید ما به خاک و خون تپیده جاودانه باد.»
و دستهی عقب جواب میدهد «نام او نام او» و باز دستهی جلو میگوید «رهنمای هر مجاهدست و میرسد به گوش خلق ما» و باز عقب جواب میدهد «پیام او پیام او» و همه باهم پا میکوبیم و میغریم و عصبانی و توفنده میگوئیم:
«ای که پرپر کنی جوانهها
میزنی آتشی به خانهها
میکشی خلق مسلم خدا
تا که خود پُر کنی خزانهها»
و همه با هم باز بلند میخوانیم:
«هفده شهریور روز ننگ تو
هفده شهریور افتخار ما»
و پا میکوبیم و همچنان میرویم.
امروز ۱۹ آذر است. نزديك سه ماه است که از ۱۷ شهریور گذشته. چه سرودی! چه سرودی ساخته شده. چه کسی شعرش را گفته. چه کسی آهنگش را ساخته. از هر که میپرسم نمیداند.
این فرهنگ از اول همین شکلی بوده. هنوز هم هست.
این همه شعر، این همه آهنگ، این همه شعار. اینها را چه کسانی ساختهاند، کسی نمیداند و کسی هم نخواهد دانست. همیشه چنین بوده. تا بوده چنین بوده. چه کسی تخت جمشید و آن مجسمهها را ساخته. چه کسی آسیابهای شوشتر را ساخته. چه کسی اینجا و آنجا این منارهها، این گلدستهها، این کاشیکاریها و این آثار هنری را که حالا نان و آب شده برای شرق و غرب و يك مشت مفتخور روشنفکر، ساخته. چه کسی طرحهای این قالیچهها و قالیها را داده و همین جور بگیر و بیا و برس تا امروز تا همین حالا.
دسته دسته میگویند و میروند...
#سید_حمید_شاهنگیان#کتاب_برخیزید#محمود_گلاب_دره_ای#کتاب_لحظه_های_انقلاب#هفده_شهریور_۱۳۵۷#روح_الله_رشیدی#مرتضی_قاضی
لذت مستند@lezatemostanad
۱۹
تقابل و تعاملِ سیاست و جنگبعد از خستگیِ یک روزِ کاری، آمدم تا دقایقی استراحت کنم. درازکش، کتاب «کوهستان آتشِ» جناب گلعلی بابایی را اتفاقی از کتابخانه برداشتم و اتفاقی جایی از آن را باز کردم.برشی از کتاب پیش رویم آمد از گزارش جلسهای در میانه جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، که شهید صیاد شیرازی، فرمانده وقت نیروی زمینی ارتش و عزیز جعفری، فرمانده وقت قرارگاه نجف سپاه، در آن نظراتی ارائه میدهند درباره «سیاست» و «جنگ».
بیمناسبت ندانستم این حرفها را با وضعیت این روزهای خودمان در میانه جنگ رمضان، از «تقابل و تعامل میان سیاست و جنگ».این گزارش جلسه مربوط است به ایامی که دو دیدگاه مخالف و موافق با اجرای طرح عملیاتی والفجر-5 در محور بمو-دربندیخان در مهر 1362، با یکدیگر در تقابل هستند.
با هم بخوانیم این برش کوتاه از گزارش را:باید راهحلها را بسنجیم
فرماندهان قرارگاه مرکزی خاتمالانبیا و قرارگاه عملیاتی نجف پس از شنیدن گزارشهای مفصل عناصر مدیریتی و میدانی واحدهای اطلاعات-عملیات و طرح و شناسایی لشکر 27 محمد رسولالله، طی جلسهای در شامگاه روز دهم مهر 1362، ضمن اشاره به لزوم تاخیر در اجرای عملیات والفجر 5 در محور بمو-دربندی خان، در باب رابطه جنگ با سیاست به بحث و گفتگو پرداختند. سرهنگ صیاد شیرازی فرمانده نیروی زمینی ارتش که از منظری کاملاً اعتقادی به مقوله جنگ تحمیلی عراق علیه ایران مینگریست و آن را جهادی دفاعی تحت امر نائب عام امام زمان میدانست، با چنین نگاهی به مفهوم جنگ جاری میان ایران و عراق میگفت:«جنگ ما نباید تابع سیاست باشد و ما باید فارغ از تصمیمات مسئولین و بر اساس درک نظامی خودمان مجموعه عملیاتهای والفجر را ادامه بدهیم. چون مسئولین سیاسی اگر ما در عملیات توقف بکنیم، یک طور کار میکنند و اگر هم حمله بکنیم، یک طور دیگر کار میکنند و برداشتها و تحلیلهای سیاسی آنها یک طور دیگری خواهد شد. کار ما نظامی است، منتها این کار نظامی ما به سیاست و حکومت وابسته است. یعنی اگر حکومت ما امروز بگوید که دیگر نجنگید؟ آیا ما هم باید بگوییم: بجنگیم؟!»وی در ادامه با تاکید بر لزوم توجه به همه جوانب موقعیت سیاسی و نظامی کشور برای آمادهسازی و اجرای سلسله نبردهای والفجر افزود:«...برخی اوقات باید به آثار استراتژیکی اجرای عملیات بر نشستهای منطقهای یا بینالمللیِ پیشِ رو دقت کرد. البته باید بدانیم در حالی که آماده نیستیم، نباید عملیات را انجام بدهیم. به عبارتی نباید به خاطر رعایت جانبِ اهل سیاست در جنگمان عجله به خرج بدهیم.»
عزیز جعفری فرمانده قرارگاه عملیاتی نجف ضمن تایید دیدگاه سرهنگ صیاد شیرازی، بر ضرورت توجه به مسائل سیاسی و اقتصادی کشور در جریان برنامهریزی و اجرای سیاستهای راهبردی جنگ تاکید کرد و یادآور شد:«...در بُعد نظامی اقدام به انجام یک عملیات حتما باید تضمین موفقیت را هم در پی داشته باشد.»
صفحه 310از کتاب «کوهستان آتش»کارنامه عملیاتی لشکر27 محمد رسول الله(ص)در مأموریت شناسایی محور بمو-دربندیخانو نبردهای والفجر3 و والفجر4 (اردیبهشت تا آذر 1362)پژوهش و نگارش:گلعلی باباییکاری از:انتشارات 27 بعثت#گلعلی_بابایی#کتاب_کوهستان_آتش#صیاد_شیرازی#عزیز_جعفری#جنگ#سیاست#مرتضی_قاضی
لذت مستند@lezatemostanad
۴