بازارسال شده از
ولایت و امامت از جایگاه خاصی در اسلام برخوردار است ولی ؛ متأسفانه امت اسلامی به آن اهمیت لازم را ندادهاند و امروز ، تمام مشکلات جهان اسلام به واسطه همین امر است.🟢 امام حسن مجتبی (ع) در حدیثی شبیه به حدیث دعائم الإسلام فرمود :
إن الله إفترض خمسا و لم یفترض إلا حسنا جمیلا ، الصلاة و الزکاة و الحج و الصیام و ولایتنا اهل البیت فعمل الناس بأربع و استخفوا بالخامسة والله لا یستکملوا الأربع حتی یستکملوها بالخامسة خداوند پنج حکم را فرض دانسته و هرچه فرض کرده ، خوب و دوست داشتنی است : نماز ، زکات ، حج ، روزه و ولایت ما اهل بیت [ اما چنان شد ] که مردم به چهار مورد عمل کردند ولی پنجمی را خوار شمردند. سوگند به خدا که آن چهار مورد به نتیجهای نخواهد رسید مگر آن که ؛ با پنجمین [مورد] ، آن را تکمیل کنند. فرهنگ سخنان امام حسن مجتبی(ع)تألیف محمد دشتی ص ۵۵۸
هیأت رزمندگان غرب تهرانکانال های هیأت در ایتا و بله با مطالب متنوع و با بیش از ۱۰/۳۰۰ عضو و مخاطب https://eitaa.com/heiatrqt
-------------------
https://ble.ir/mohebbane_hazrate_zahra_213
ما با ولایت زنده ایمتا زنده ایم ، رزمنده ایم
بازارسال شده از
زندگی و شهادت کریم اهل بیت (علیه السلام)شهادت امام حسن مجتبی(ع) در روز هفتم و یا بیست و هشتم ماه صفر سال 50 هجری و در سن 47 سالگی رقم خورده است.امام پیش از شهادت چندبار مسموم شده بود، اما هر بار شفا مییافت. همسر بیوفای حضرت، یعنی جعده دختر اشعث بن قیس، زهری را که معاویه برایش فرستاده بود، با شیر مخلوط کرد و زمان افطار حضرت ایشان را مسموم کرد. معاویه به او وعده داده بود که صد هزار درهم پاداش او خواهد شد و او را به همسری یزید درخواهد آورد که البته به این وعده عمل نکرد.جناده بن ابیامیه میگوید: به محضر امام حسن علیهالسلام رفتم؛ در حالی که تشتی مقابل ایشان بود و پارههای جگر آن حضرت میان تشت میریخت. عرض کردم: چرا مداوا نمیکنید؟ فرمود: ای بنده خدا! مرگ را به چه چیز میتوان علاج کرد؟ گفتم:انا لله و انا الیه راجعون. پس فرمود:رسول خدا (ص) به ما خبر داد که بعد از اودوازده امام خواهند بود. یازده نفر از آنان از فرزندان علی و فاطمهاند وهمه باشمشیر یا زهر شهید میشوند. و بعد گریست.از ایشان موعظه خواستم و ایشان مشغول سخن شد تا اینکه نفسش به شماره افتاد و رنگش زرد شد. در این حال، امام حسین وارد شد و برادر را در آغوش گرفت و او را بوسید. ایشان گریه میکرد و میفرمود: گریهام از دو چیز است؛ فراق دوستان و هول زمان حساب.نقل است که امام حسن فرمود: گرچه فراق تو و دوستان و برادرانم بر من سخت است، اما خواهان رفتنم که جد خود رسول خدا و پدرم امیرالمومنین و مادرم زهرا و دو عموی خود حمزه و جعفر را ملاقات میکنم.
سپس برای برادر خود وصیت کرد و سفارش اهل بیت و فرزندانش را به ایشان فرمود که برای ایشان پدری مهربان باش و وصیت فرمود که مرا در کنار رسول خدا(ص) دفن کن که من نسبت به آنان که بیاجازه در آنجا دفن شدهاند اولیترم و اگر آن زن مانع شد، نگذاری خونی بر زمین ریخته شود تا از آن چه بعد پیامبر از مردم کشیدم به ایشان شکایت کنم و بعد از این وصایا جان به جان آفرین تسلیم کرد.امام حسین(ع)، بدن برادر را غسل داد و کفن کرد و به سمت حرم رسول خدا برد. مروان بن حکم سراغ آن زن رفت و اورا تحریک کرد که مانع ازدفن امام شود. سپس او راسوار براسب خود کرده به نزد قبر پیامبر آمد و در حالی که بنیامیه و آل ابوسفیان همراهیاش میکردند، مردم را تحریک بر جنگ میکرد و میگفت: اجازه نمیدهم کسی را که دوست ندارم در خانه من دفن کنید.بعد از این، خود را از اسب به زیر انداخت و فریاد زد: بخدا تا یک مو در سر من است، اجازه نمیدهم او را اینجا دفن کنید. ابن عباس گفت: یک روز بر شتر سوار میشوی، یک روز بر استر و میخواهی نور خدا را خاموش کنی و با دوستان خدا بجنگی و بین رسول خدا و حبیبش حایل شوی.ناگهان آن زن دستور داد جنازه امام(ع) را تیرباران کردند؛ به طوری که گفتهاند تا 70 تیر از جنازه ایشان بیرون کشیدند. بنیهاشم دست به شمشیر بردند که امام حسین(ع) با وجود وصیت برادر، مانع شد و فرمود: اگر وصیت برادرمم نبود، میدیدید چگونه بینی شما را بر خاک میمالیدم و او را نزد پیامبر دفن میکردم.سپس بدن مطهر را به بقیع بردند. امام حسین(ع)، بدن برادر را درقبر گذاشتندپیامبر اکرم فرمود: «وقتی فرزندم حسن را با زهر شهید کنند، ملائکه هفت آسمان بر او گریه میکنند و همه چیز حتی مرغان هوا و ماهیان دریا بر او میگریند. هرکه برای او گریه کند چشمش در روزی که همهء چشمها کور میشوند ـ روز محشر ـ نابینا نمیشود و هرکس بر مصیبت او غمگین شود، روزی که همه دلها اندوهگین است، غمناک نمیشود و هر که او را در بقیع زیارت کند، روزی که همه گامها بر صراط میلرزد، قدمش استوار میماند.»جلوههای مظلومیت حضرت بیشمار است. به عنوان نمونه در قضیه نبرد ایشان با معاویه، پس از اینکه برخی یاران ایشان و فرماندهان و سران قبایل به امام مجتبی(ع) خیانت کردند در ساباط مدائن لشکریان، در حالی که حضرت را متهم به مماشات با معاویه میکردند به خیمه ایشان حمله کردند، سجاده از زیر پایش و ردا از دوشش کشیدند و با عصایی که تیغ تیز مسموم داشت بر ران مبارکش زدند و ایشان را مجروح کردند. بعد از آن که راهی جز صلح برایش نماند، همانها زخم زبان میزدند که تو مسلمین را خوار و ذلیل کردهای.امام حسن (ع)بعد از صلح به مدینه رفت و در میان نکوهش اطرافیان، زخم زبان دوستان، عداوت دشمنان، از دست دادن بسیاری از یاران قدیم و شهادت ایشان به دست عمال معاویه، ناسزاگویی خطبا به امیرالمومنین(ع)، دوران سختی را سپری فرمودمنابع:ارشاد جلد 2/ شیخ مفیدمقاتل الطالبین/ ابوالفرج اصفهانی
منتهیالآمال جلد اول/ شیخ عباس قمی
کانالهای نشریه عبرتهای عاشورا @ebratha_ir ایتا @ebratha.org سروش
بازارسال شده از
شفای نابینا کرامتی از امام رضا (ع)در بیان علامه مصباح یزدی (ره) به نقل از امام خامنه ای شهید--------------------------------------------------------
در مشهد ، به خدمت مقام معظم رهبری شرفیاب شدم.صحبت از کرامات حضرت رضا (علیهالسلام) شد. آقا فرمودند :
من بچه بودم که ؛ به مسجد پدرم در بازار میرفتیم . در مسجد ، مُکَبِّری بود به نام کربلایی رضا که نابینا بود و حتی به او کربلایی رضای عاجز میگفتند.
آقا فرمودند که ؛ مشهدی ها به نابینا عاجز میگویند . کربلایی رضای عاجز به مسجد میآمد و تکبیر میگفت.
ما بچه بودیم و سالها بود که او را می شناختیم و کوری او را دیده بودیم . روزی من پیش پدرم بودم که این کربلایی رضا آمد ، اما بینا شده بود.
پدرم از او پرسید : کربلایی رضا ! من را می بینی ؟ گفت : بله آقا و سپس قیافه پدرم را شرح داد.
پدرم شنیده بودند که ؛ کربلایی شفا گرفته است و میخواستند خودشان ببینند.
من هم آن جا بودم و دیدم همان کربلایی رضایی که هر روز کور میآمد ،. امروز بینا شده بود . این کربلایی دختری داشت که در وقت کوری ، دست کربلایی را میگرفت و پدر نابینایش را به مسجد میآورد.
بعد از این که در مسجد مستقرّ میشد ، دیگر به کسی نیاز نداشت.
ما جستجو کردیم که چرا شفا دادهاند. گفتند : سالها بود که این دختر بچه دست کربلایی را میگرفت و به مسجد میآورد.
کمکم دختر بزرگ شد و به اصطلاح آب و رنگی پیدا کرده بود.
روزی بعضی از بچههای بازار ، متلکی گفته بودند و کربلایی هم شنیده بود.
او نتوانسته بود تحمل کند و به دخترش گفته بود : دست من را بگیر و مرا به حرم ببر . در حرم ، کربلایی به دخترش میگوید تو برو خانه ، من این جا میمانم.
او به امام رضا (علیهالسلام) عرض کرده بود : آقا ! من سال هاست که نابینا هستم و حتی یک بار هم گله نکردم ، زندگی من با فقر گذشته است ، اما یک بار هم گله نکردم و گفتم ؛ تقدیر خداست و من هم راضی هستم به رضای خدا ، اما تعرض به ناموسم را تحمل نمیکنم ؛ یا من را شفا بدهید ، یا همینجا مرگم را برسانید.من دیگر طاقت ندارم ، متلکهای مردم را به ناموس خودم تحمل کنم .کربلایی به حضرت متوسل میشود و بعد از مدتی خوابش میبرد . در خواب ، حضرت رضا (علیهالسلام) او را شفا میدهند.
مقام معظم رهبری خودشان این داستان را نقل کردند و فرمودند :من خودم این جریان را دیدهام.
هیأت رزمندگان غرب تهرانکانال های هیأت در ایتا و بله با مطالب متنوع و با بیش از ۱۰/۳۰۰ عضو و مخاطبhttps://eitaa.com/heiatrqt
-------------------
https://ble.ir/mohebbane_hazrate_zahra_213
🟢
چهارشنبه های امام رضایی 
بازارسال شده از
ماجرای فردوسی پورروایتی از دو دهه رانت در برنامه سازی و تولد پدیده ای به نام برنامه نود و عادل فردوسیپور .