بازارسال شده از
️️️ بسم الله الرحمن الرحیم یک خرده ملاحظۀ خدا و اهل بیت آیتالله حاجآقا مرتضی تهرانی رحمتاللهعلیه: اگر انسانی به یک دلیلی خدای متعال این را در یک مسیری انداخت که در آن مسیر راحت میتوانست نگاه کند و نظر بدهد و چیز گیرش بیاید، این باید از دو جهت قدر این حال را بداند: یکی نسبت به خودش و یکی به دیگران بگوید: بابا، من خارقالعاده نیستم؛ شما هم مثل من هستید؛ یک خرده ملاحظۀ خدا را بکنید؛ یک خرده ملاحظۀ اهل بیت صلواتاللهعلیهماجمعین را بکنید. مرحوم حاجآقا [آیتالله میرزاعبدالعلی تهرانی] میفرمود: شصت سال، هفتاد سال پیش، بعضی از محلههای تهران از پیش از محرم سیاهیها را به دور و بر منزلشان میبستند و شاید پرچم مشکی هم میگذاشتند، میرفتند یک غسل هم میکردند، تا آخر ماه صفر. اینها معلوم میشود که آنقدر فطرت توحیدیشان قوی بوده که این یازده ماه، ده ماه، ابتلای به این کارهای بد و خلاف، روحشان را پوستکلفت نمیکرده که نفهمند. این کاری بوده که همین کار اینها را از عذاب خدا نجات میدهد. اگر خدا بگوید برای من چه کردی؟ جواب میدهد که یک ملاحظهای میتوانستم بکنم، به خاطر بندگان خوب تو مثل امام حسین صلواتاللهعلیه این ملاحظه را کردم؛ از درآمد آن هم گذشتم. عکس آن را هم انسان میبیند. میبیند این ماه مبارک رمضان که شد، دو برابر آن مقداری که در غیر ماه مبارک رمضان حرف شیطان را عمل میکرد، حالا دو برابر آن عمل میکند. این را خدا نمیآمرزد. این با خدا جنگ دارد. خدا کسی را میآمرزد که با او جنگ نداشته باشد. مرحوم حاجآقا میفرمود: آمرزش کار سختی نیست. شرطش این است که جنس انسان، جنسِ مصالحه باشد؛ جنس منازعه و جنگ نباشد. لاالهلاالله.سخنرانی۳۱ مرداد۹۲پینوشت: ۱۲ ماه مبارک رمضان سالروز وفات آیتالله حاج میرزا عبدالعلی تهرانی است. نثار روح ایشان و همه دوستان امیرالمؤمنین صلواتاللهعلیه فاتحه قرائت بفرمائید.
۱۷ اردیبهشت ۹۹۱۲ رمضان المبارک@mortezatehrani️️️بازارسال شده از
بسم الله الرحمن الرحیم زیارت خدای متعال در قرآن میفرماید: «لَا يَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ».(۱) اگر دل پاکیزه نباشد، اگر دل از آلودگی به دنیا و محبتهای دنیا پاکیزه نباشد، نمیتواند قرآن بخواند و لذت ببرد. زیارت هم همینطور است. انسانی که دلش پر از آلودگیها است، این چگونه تشرفی میتواند داشته باشد؟ چنانچه ما در این اذن دخول هم اعتراف میکنیم: «و انِّكَ حَجَبْتَ عَنْ سَمْعى كَلامَهُمْ»؛(۲) من چون آلودهام جواب سلام حضرت را نمیشنوم. الان وسائل و امکانات برای تشرف زیاد شده است، اما دیگر آن روحانیت و نورانیت نیست. (۱) و جز پاکان نمیتوانند به آن دست زنند (و دست یابند). سوره واقعه، آیه ۷۹(۲) و بهیقین تو مرا از شنیدن سخن آنان باز داشتهای (و باب فهم مرا برای شیرینی مناجات آنان به رویم گشودی). کتاب معرفت در زیارت علیبنموسیالرضا صلواتاللهعلیه، ویراست دوم، در دست چاپ۱۶ اردیبهشت ۹۹@mortezatehraniبازارسال شده از
️️️️️️️️️ بسم الله الرحمن الرحیم میخواهم خدا را درحالی ملاقات کنم که معدهام از غذا پر نباشد آیتالله حاجآقا مرتضی تهرانی رحمتاللهعلیه: آن ماه مبارکی که حضرت به ضربت ابنملجم مبتلا شد، مرحوم آَقاشیخعباس نوشته که شب سیزدهم بود، بالای منبر بود و دو تا فرزندانش هم دست راست و دست چپ منبر نشسته بودند. رویش را سمت امام مجتبی صلواتاللهعلیه کرد و فرمود: یا ابامحمد، چند روز از ماه رمضان گذشته است؟ عرض کرد: سیزده روز. رویش را به این طرف، به طرف امام حسین صلواتاللهعلیه کرد و گفت: چقدر دیگر باقی است؟ به پدر عرض کرد: هفده روز. فکری کرد و گفت: این همان ماه رمضانی است که به من خبر دادهاند. آن ماه رمضان، برای افطار، هر شب منزل یکی از فرزندانش میرفت. شب نوزدهم منزل امّکلثوم بود. امّکلثوم خودش میفرماید: پدرم آمد و به نماز ایستاد. تصریح نکرده که غروب آمده یا مغرب آمده، ولی این عبارت دلالت دارد. دیگر به نشستن نرسید، آمد و وضو هم داشت دیگر، شروع کرد به نماز خواندن. میگوید: من هم یک سفره برای پدرم حاضر کردم و در این سفره نان گذاشتم و یک ظرف شیر گذاشتم و یک ظرف نمک. پدرم نمازش تمام شد. تعارف کردم گفتم: بفرمایید افطار کنید. آمد و همین که چشم او به این سفره افتاد، فرمود: دخترم، تو تا به حال کی دیده بودی من سر سفرهای بنشینم که سه تا خوراکی در آن باشد؟ نان و شیر و نمک. امکلثوم میگوید: من چیزی نگفتم و رفتم نمک را بردارم، گفت: نه! نمک را برندار، شیر را بردار. دست برد، یک دست به نمک زد و زد به زبانش و دست برد نان را یک تکه برداشت و در دهانش گذاشت. دو تا یا سه تا تکه برداشت و خورد، رفت کنار. دوباره به نماز مشغول شد. گفتم: پدرجان، آخر با سه تا تکه نان افطار میکنید؟ شما روزه بودهاید. فرمود: میخواهم خدا را ملاقات کنم در حالی که معدۀ من از غذا پر نباشد. نالۀ امکلثوم بلند شد. عرض کرد: بابا این چه فرمایشی بود کردی؟ فرمود: دیگر از دهانم خارج شده، کار تمام است. دو رکعت نماز میخواند و میرفت از اتاق بیرون، به ستارهها نگاه میکرد، میفرمود امشب همان شبی است که به من وعده دادهاند. دروغ نمیگویم و دروغ نگفته آن کسی که به من گفته. ببینید این امکلثوم چه حالی پیدا میکند وقتی این فرمایشات را از پدر میشنود. روضه ۲۵ تیر ۹۳
️️️️️️️️️بازارسال شده از
بسم الله الرحمن الرحیم عذاب ما؛ نتیجه اعمال ما آیتالله حاجآقا مرتضی تهرانی رحمتاللهعلیه: ممکن است شما بگویید پس مشکل چیست که ما هر سال به خدا در ماه مبارک (رمضان) یا شبهای قدر التماس میکنیم که خدایا ما را بیامرز، ما را جهنم نبر؟ یک مرتبه که خدای متعال خواستۀ ما را عطا کرده باشد، دیگر برای همیشه خیال ما راحت است. عرض میکنم از آیات شریفۀ قرآنی، بنده سه صورت درآوردم: یک صورت اینکه انسان اعمال صالح و کارهای خوبی انجام میدهد که اشتباهات او را صاف میکند و پاک میکند. «إنَّ الحَسَنَات یُذهِبنَ السَّیِّئَات» (هود ۱۱۴)؛ (حسنات، سیئات را از بین میبرند). صورت دوم این است که انسان خیلی کار خوب کرده است؛ طبق آیاتی که در قرآن هست این کارهای بعدی میآید و این خوبها را محو میکند و از بین میبرد و هیچ (چیز) برای او نمیماند. روایت برای این هم زیاد است. لاالهالاالله. صورت سوم این است که اشتباهاتی که در این دنیا کرده به صورتی بوده که هیچ کار خوبی نمیتواند آن کار بد و اشتباه را از بین ببرد؛ این میماند و او را زجر میدهد. آنچه مسلم است خدای متعال نیازی به عِقاب و زجر دادن ما ندارد. اینها آثار و اعمال خود ما است، اگر باشد. امام چهارم صلواتاللهعلیه میفرماید: «إِن عَذَّبتَنی فَفِی ذَلِکَ سُرورُ عَدُوِّک»؛ اگر بخواهی پرونده من را باز کنی و مو را از ماست بکشی و گوش من را بمالی، دشمنهایت خوشحال میشوند؛ دشمنهای خدا که در جهنم هستند، خوشحال میشوند. «وَ إِن عَفَوتَنِی فَفِی ذَلِکَ سُرورُ نَبِیِّک»؛ اگر مرا ببخشی، اشتباهات مرا نادیده بگیری، من را گوشمالی ندهی، پیامبرت خوشحال میشود. حضرت در دعای ابیحمزه میفرماید: واللهِ -به خودت قسم- من میدانم ارزشِ خوشحالیِ پیامبرت برای تو بیشتر از خوشحالیِ دشمنهایت است. خوشحالی دشمنهای تو در صورتی است که منِ اشتباهکار را بخواهی عقاب کنی و خوشحالیِ آن بزرگوار وقتی است که مرا عقاب نکنی. سخنرانی ۲۹ تیر ۹۳@mortezatehraniبازارسال شده از
بسم الله الرحمن الرحیم لا مُؤثِّرَ فِی الوُجُود اِلّا الله آیتالله حاجآقا مرتضی تهرانی رحمتاللهعلیه: شیطان میآید در گوش من میگوید شانس آوردیها، جلوی پایت یک چاله بود، اگر نگاه نمیکردی در آن میافتادی؛ شانس آوردیها، فلان چیز اینطوری بود. شانس چیست؟! یک مؤثر در عالم بیشتر نیست و آن هم خدا است؛ در جهان هستی، مؤثر خدا است؛ «لا مُؤثِرَ فِی الوُجُود اِلا الله». ما رابطۀ تکوینی خود را قطع نکنیم، یک مرتبه هم پای ما پیچ نمیخورد؛ یک مرتبه هم راه را اشتباه نمیرویم. ممکن است بفرمایید پس این یکصدوبیستوچهارهزار پیامبر ضرورتی نداشته بیایند؟ عرض میکنم که انسان دو بُعد دارد: بُعد مادی و حیوانیاش خواستههایی دارد که آن خواستهها را شیطان برای انسان آراسته کرده است. آن بُعد است که انسان را منحرف میکند. اگر یک کسی از اول زندگیاش سالم و پاکیزه باشد، میشود آقاشیخعباس قمی؛ محدث قمی؛ صاحب مفاتیحالجنان. انسانی که توحید و تقوا و خداپرستی در دلش جا افتاده است، امکان ندارد که هوس معصیت کند. کسی هوس معصیت میکند که آن پاکیزگیِ خودش را از دست داده است. سخنرانی اول خرداد ۹۳۳۱ اردیبهشت ۹۹@mortezatehraniبازارسال شده از
بسم الله الرحمن الرحیم زیارت واقعی آیتالله حاجآقا مرتضی تهرانی رحمتاللهعلیه: زیارت وقتی زیارت واقعی است که انسان پس از خروج از حرم مطهر به روح و حال خود مراجعه کند و تفاوت آن را با قبل از تشرف احساس کند. این نوع تفکر که هم تفرجی کردیم و هم زیارت آمدیم، ایمان و ولایت را کمرنگ میکند. اگر انسان بتواند، مناسب است که یک ماه یا چهل روز قبل از تشرف روی خود کار کند، بعد مشرف بشود. کتاب معرفت در زیارت علیبنموسیالرضا صلواتاللهعلیه، ویراست دوم، در دست چاپ.۵ خرداد ۹۹@mortezatehrani