بله | کانال مرتقب

۱۷ مهر

گفتگوی حمیده هاشمیه با حضرت زینب علیها السلام در شام به نقل از وسیلة الفردوس

متن کتاب
روي عن حميدة الهاشمية قالتْ: كنتُ كثيراً عند سيّدتي زينب في المدينة و الكوفة؛ یعنی از حمیدۀ هاشمیه روایت شده است که می‌گوید: من زمانی بسیاری در مدینه و کوفه در نزد خواتون خود زینب به سر برده بودم.
فلمّا سبَونا بأمر ابن معاوية من المدينة كنتُ لم يزل في البكاء و الحزن مِن فراقها و انقطاعي عنها؛ پس چون‌که ما را به امر یزید بن معاویه از مدینۀ طیبه اسیر نمودند و به شام شوم درآوردند، پس من همیشه از فراق خواتونم زینب و بریده‌شدن من از آن مخدرۀ مکرمه در حزن و گریه بودم.(۱)
فلمّا شاهدتُها في خربة الشام ما عرفتُها؛ لأنّها ما بقيتْ في جسدها لحمة و بدتْ فيها آثار الموت؛ پس روزی آن مکرمه را در خرابۀ شامِ محنت‌انجام مشاهده نمودم و او را نشناختم؛ از برای آنکه در جسد شریف او گوشتی باقی نمانده بود و آثار مرگ در بشرۀ آن مخدره ظاهر بود.
فقلتُ: «أيّها المحزونة، من أنتَ»؛ پس من عرض کردم: «ای حزینه و ای مظلومه، تو کیستی»؟
قالت: «يا حميدة المحمودة، أما تعرفيني؟ أنا زينب الكبری»؛ فرمود: «ای حمیدۀ محموده، آیا مرا نمی‌شناسی؟ منم دختر شاهِ لافتی، زینب کبری».
فألقيتُ نفسي بين يديها و قلتُ: «يا سيّدتي، بدا عليك هذا من شدّة المصائب من قتل الأخوان و ذبح الصبيان»؛ پس حمیده گوید: همین‌که آن کلام را از آن سرشتۀ آلام شنودم، پس بی‌اختیار خود را در میانۀ هر دو دست آن مظلومه …(۲) افکندم و عرض کردم: «ای سیدۀ من، این نقاهت و ضعف از شدت مصائب کشته‌شدن برادران و ذبح‌شدن طفلان بر تو عارض گردیده است»؟
قالتْ: «يا حميدة، ربّما كانوا ينسوننا من الطعام و الشراب و ربّما يسقوننا من الماء المشمّس و الرغيف الزَرِيفة(۳) و مع ذلك لا يكفوننا و كنتُ جعلت حصّتي حافظةً لهذه الأيتام»؛ پس آن مظلومه فرمود: «یا حمیده، بسا می‌شد که ما را این گروه بی‌دین از خاطر فراموش می‌کردند و آب و طعام به ما نمی‌دادند و بسا می‌شد که ما را از آبی که در پیش آفتاب تفیده می‌شد سیراب می‌کردند و نان گرده و زیادی سفره را به ما می‌دادند و باوجوداین ما را کفایت نمی‌کرد و من حصّه و قسمت خود را از برای این یتیمان نگه می‌داشتم.
يا حميدة، يغلب الجوعُ علی هذه الأيتام حيث يأخُذْنَ من المتصدّقين فنأخذها منهنّ و نردّها علی مالكيهم؛ ای حمیده، گرسنگی بر این یتیمان دل‌فکار و طفلان …(۴) غالب می‌شد، چنان‌که از تصدق‌کنندگان چیزی می‌گرفتند، پس ما آنچه گرفته بودند از دست ایشان می‌گرفتیم و بر مالک آن‌ها رد می‌نمودیم.
يا حميدة، قد انسجوا لباس الجوع و الخوف و الذل و تشجّبوا(۵) علينا صوافح الطغيان و النفاق و صرفوا عنّا عوائد الاحسان و مع ذلك يزعمون أنّهم مِن أمّة جدّي محمّد صلی الله عليه و آله و يرجون أن ينالهم الله شفاعتَه؛ ای حمیده، به تحقیق لباس گرسنگی و خوف و ذلت را بر ما پوشیدند و می‌کشیدند بر ما تیغ‌های طغیان و نفاق را و برگردانیدند از ما فواید احسان را و باوجوداین، گمان می‌کنند ایشان خودشان را از امت جدم محمّد صلی‌الله‌علیه‌وآله و امید آن دارند به اینکه خداوند شفاعت او را به ایشان می‌رساند.
فوالله لا يصيبهم في الدنيا إلّا ظماء و مخمصة و ذلّاً ذليلاً و في الآخرة إلّا عذاباً أليماً؛ پس به خدا سوگند نمی‌رسد ایشان را در دنیا مگر تشنگی و گرسنگی و ذلت عظیم و در آخرت مگر عذاب الیم»!

منبعکتاب وسیلة الفردوس (نسخۀ کتابخانۀ آیت‌الله مرعشی به شمارۀ ۸۲۸)، برگ ۴۰۴ سمت راست.
(۱) معنای این جمله واضح نیست و دارای اشکالاتی است. (۲) کلمه ناخوانا.(۳)كذا.(۴)کلمه ناخوانا.(۵) كذا.

جهت بهتر دیده‌شدن مطلب، از طریق سایت اقدام کنید:https://maghtal.mortagheb.ir/4137