و انگار قسمتِ رمضانداغِ «علی» دیدن اسـت…
التماس دعا؛
التماس دعا؛
تو شبِ تاریک...تویی تو ماهِ من...#ماه_دُت#ماه_رمضان _#شب_قدر
به کدامین گناه....پیراهنِ صورتی...#ماه_دت#کودک_کشی
پیراهنِ صورتی...#ماه_دت#کودک_کشی
کدوم ملت؟این ملت!
#ماه_دت
#ماه_دت
اجتماع دخترانه "دخترانِ ایران"با محوریت حفظ تمامیت ارضی کشور و بیعت با رهبری ️
_زمان: سه شنبه ۲۶ اسفند ماه همراه با نماز مغرب و عشا مکان:بلوار سردار سلیمانی روبروی جایگاه سوخت شرکت نفت،موکب رسانهای فجر(نرسیده به میدون استاندارد )افطار مهمان سفرهی صاحبالزمان هستید._
امروز صحنهی مبارزهی ما خیابان و سنگر ما مسجد است.
#اجتماعدخترانه#دخترانایران#جبههفرهنگی#موسسهمسیرحسنمآب #هیئتبناتالحیدر #هیئتدخترانه #هیئتاصیلا #فرشتگانسرزمینمن #هیئتبنتالهدی #بسیجدانشآموزیرضوان #اتحادیهانجمنهایاسلامی #واحدخواهرانخادمالشهدا #رستا #موکبرسانهایفجر#صراطمدیا@mah_dot
️_زمان: سه شنبه ۲۶ اسفند ماه همراه با نماز مغرب و عشا مکان:بلوار سردار سلیمانی روبروی جایگاه سوخت شرکت نفت،موکب رسانهای فجر(نرسیده به میدون استاندارد )افطار مهمان سفرهی صاحبالزمان هستید._
امروز صحنهی مبارزهی ما خیابان و سنگر ما مسجد است.
#اجتماعدخترانه#دخترانایران#جبههفرهنگی#موسسهمسیرحسنمآب #هیئتبناتالحیدر #هیئتدخترانه #هیئتاصیلا #فرشتگانسرزمینمن #هیئتبنتالهدی #بسیجدانشآموزیرضوان #اتحادیهانجمنهایاسلامی #واحدخواهرانخادمالشهدا #رستا #موکبرسانهایفجر#صراطمدیا@mah_dot
بازارسال شده از
---خطاب به مردی که تپشِ قلبِ تاریخ را نمیفهمد:
آقای ترامپ!در دفترِ خاطراتِ دنیایِ سردِ خود، ورق بزن؛ آنجا که همهچیز "قیمت" دارد و هیچچیز "ارزش" ندارد. اما اینجا، در سرزمینِ ما، معادلهها جورِ دیگری است. به این عکس نگاه کن... این «تابوت» نیست، این «کشتیِ نور» است که بر امواجِ شانههایِ مردمی میلغزد که دریا شدن را آموختهاند.
تو با عینکِ سیاهت، در این قاب، "مرگ" را دیدی و لبخند زدی. اما ای غافل! تو "رویش" را ندیدی. تو نمیدانی وقتی پیراهنِ خونیِ یک قهرمان به پرچمِ ما گره میخورد، چه طوفانی در جانِ این ملت برپا میشود. تو شمشیر کشیدی تا ریشه بزنی، اما نمیدانستی که ما درختانِ زیتونِ دشتهایِ مقاومتیم؛ هر چه بیشتر قطع کنی، سبزتر میشویم.
ببین... این پیکرِ آرام که در آغوشِ چوب و پارچه خفته، از هزاران لشکرِ زرهپوشِ تو، سهمگینتر است. این سکوت، بلندترین فریادِ تاریخِ ماست. تو از "خسارت" حرف میزنی، و ما از "حماسه". تو از "پایانِ یک نفر" میگویی، و ما از "تولدِ هزاران نفر" در رگهایِ غیرتِ این خاک.
ما "مرگ" را در چشمانِ تو میبینیم که از سایهیِ خودت میهراسی، و "زندگی" را در چشمانِ این شهید، که به افقهایِ ابدی چشم دوخته است.آقای تاجر!تو بازی را باختهای، آن لحظه که فکر کردی "جان" عزیزترین داراییِ ماست. عزیزترینِ ما، "آرمانِ" ماست.ما با این تابوتها، نه شکست را تشییع میکنیم، که بذرِ آزادی را در خاکِ حافظهیِ نسلها میکاریم.
اینجا ایران است؛ سرزمینی که تابوتِ قهرمانانش، بلندترین منبرِ تاریخ است. آنقدر بلند که صدایِ لرزشِ ستونهایِ کاخِ تو را به گوشِ تمامِ جهان میرساند.برو و در خلوتِ خود به این فکر کن:چگونه میخواهی با مردمی بجنگی که در سوگواری، "بزمِ عشق" میآرایند و در مرگ، "معراج" میجویند؟
این قاب، تنها یک عکس نیست؛ سندِ شکستِ مطلقِ توست.چرا که ما، با هر شهید، زندهتر میشویم... و تو، با هر خیالت، مردهتر.---#تا_پای_جان_برای_ایران#ایرانِ_مقاومت
آقای ترامپ!در دفترِ خاطراتِ دنیایِ سردِ خود، ورق بزن؛ آنجا که همهچیز "قیمت" دارد و هیچچیز "ارزش" ندارد. اما اینجا، در سرزمینِ ما، معادلهها جورِ دیگری است. به این عکس نگاه کن... این «تابوت» نیست، این «کشتیِ نور» است که بر امواجِ شانههایِ مردمی میلغزد که دریا شدن را آموختهاند.
تو با عینکِ سیاهت، در این قاب، "مرگ" را دیدی و لبخند زدی. اما ای غافل! تو "رویش" را ندیدی. تو نمیدانی وقتی پیراهنِ خونیِ یک قهرمان به پرچمِ ما گره میخورد، چه طوفانی در جانِ این ملت برپا میشود. تو شمشیر کشیدی تا ریشه بزنی، اما نمیدانستی که ما درختانِ زیتونِ دشتهایِ مقاومتیم؛ هر چه بیشتر قطع کنی، سبزتر میشویم.
ببین... این پیکرِ آرام که در آغوشِ چوب و پارچه خفته، از هزاران لشکرِ زرهپوشِ تو، سهمگینتر است. این سکوت، بلندترین فریادِ تاریخِ ماست. تو از "خسارت" حرف میزنی، و ما از "حماسه". تو از "پایانِ یک نفر" میگویی، و ما از "تولدِ هزاران نفر" در رگهایِ غیرتِ این خاک.
ما "مرگ" را در چشمانِ تو میبینیم که از سایهیِ خودت میهراسی، و "زندگی" را در چشمانِ این شهید، که به افقهایِ ابدی چشم دوخته است.آقای تاجر!تو بازی را باختهای، آن لحظه که فکر کردی "جان" عزیزترین داراییِ ماست. عزیزترینِ ما، "آرمانِ" ماست.ما با این تابوتها، نه شکست را تشییع میکنیم، که بذرِ آزادی را در خاکِ حافظهیِ نسلها میکاریم.
اینجا ایران است؛ سرزمینی که تابوتِ قهرمانانش، بلندترین منبرِ تاریخ است. آنقدر بلند که صدایِ لرزشِ ستونهایِ کاخِ تو را به گوشِ تمامِ جهان میرساند.برو و در خلوتِ خود به این فکر کن:چگونه میخواهی با مردمی بجنگی که در سوگواری، "بزمِ عشق" میآرایند و در مرگ، "معراج" میجویند؟
این قاب، تنها یک عکس نیست؛ سندِ شکستِ مطلقِ توست.چرا که ما، با هر شهید، زندهتر میشویم... و تو، با هر خیالت، مردهتر.---#تا_پای_جان_برای_ایران#ایرانِ_مقاومت
ولی ما دهه هشتادیا در این یک ماه به طرز عجیبی میدان داری کردیم و ما ایستاده ایم تا پیروزی...️
#ماه_دت#میدان_داری#ایستادگی
و ما ایستاده ایم تا پیروزی...️#ماه_دت#میدان_داری#ایستادگی
دلنوشتهای از اعماقِ قلبِ وطنجهان،گاه گهوارهی آسایش است و گاهمیدان نبرد...اما حتی در دلِ تاریکترین شبهانوری از عشق میتواند راه را روشن کند. شهرِ من، شاید امروزدرآرامش است.اما قلبِ من،با ترانهیِ غمگینِ آن سوی شهرها گاهی به تپش میافتد.و عشق همان واژهی آشناییست که در میان این همه ناآشنایی به دادِ دل میرسد.من،در شهری نفس میکشم که هنوز بویِ زندگی میدهد.اما یادِ آنانی که خانههایشان به خاکستر نشست یا آنهایی که درکورانِ حادثه عزیزی را ازدست دادند دلم را پُر از اندوه میکند.در این میان عشق،نه تنها میانِ دو دل که میانِ من و این خاکِ کهن...میانِ من و انسانیت شکلِ دیگری به خود میگیرد.عشق، قدرتیست که در چشمان کودکی که لبخندش راباز یافته تجلّی مییابد. عشق،استقامتیست که در قامتِ مادری جاریست که امید را در دلِ ویرانه میپروراند.عشق،همان زمزمهی پنهانیست که مرا وا میداردبرای صلح دعا کنم...برای جهانی که درآن،تنها صدای آوازِ پرندگان و نجوای آرامِ رودها شنیده شود.حتی اگرمن در خط مقدمِ جنگ نباشم...اما در قلبم،با هر خبرِ تلخ رنجِ هموطنانم را حس میکنم. و در این میان،عشق، به من یادآوری میکندکه ما قویتر ازهرآسیبی و زیباتر از هر زخمی روزی دوباره شکوفه خواهیم زد.این دلنوشتهاز زبانِ دختری از همین خاک،تقدیم به تمامِ قلبهایِ شجاع و عاشقِ ایران🫀به امیدِ فردایی که عشق،تنها زبانِ مشترکِ جهان باشد.و صلح،زیباترین ترانهیِ هر روز🤍
جهان،گاه گهوارهی آسایش است و گاهمیدان نبرد...اما حتی در دلِ تاریکترین شبهانوری از عشق میتواند راه را روشن کند. شهرِ من، شاید امروزدرآرامش است.اما قلبِ من،با ترانهیِ غمگینِ آن سوی شهرها گاهی به تپش میافتد.و عشق همان واژهی آشناییست که در میان این همه ناآشنایی به دادِ دل میرسد.من،در شهری نفس میکشم که هنوز بویِ زندگی میدهد.اما یادِ آنانی که خانههایشان به خاکستر نشست یا آنهایی که درکورانِ حادثه عزیزی را ازدست دادند دلم را پُر از اندوه میکند.در این میان عشق،نه تنها میانِ دو دل که میانِ من و این خاکِ کهن...میانِ من و انسانیت شکلِ دیگری به خود میگیرد.عشق، قدرتیست که در چشمان کودکی که لبخندش راباز یافته تجلّی مییابد. عشق،استقامتیست که در قامتِ مادری جاریست که امید را در دلِ ویرانه میپروراند.عشق،همان زمزمهی پنهانیست که مرا وا میداردبرای صلح دعا کنم...برای جهانی که درآن،تنها صدای آوازِ پرندگان و نجوای آرامِ رودها شنیده شود.حتی اگرمن در خط مقدمِ جنگ نباشم...اما در قلبم،با هر خبرِ تلخ رنجِ هموطنانم را حس میکنم. و در این میان،عشق، به من یادآوری میکندکه ما قویتر ازهرآسیبی و زیباتر از هر زخمی روزی دوباره شکوفه خواهیم زد.این دلنوشتهاز زبانِ دختری از همین خاک،تقدیم به تمامِ قلبهایِ شجاع و عاشقِ ایران🫀به امیدِ فردایی که عشق،تنها زبانِ مشترکِ جهان باشد.و صلح،زیباترین ترانهیِ هر روز🤍
پاسخ کوچولوی ایرانی به خوک زرد
#ماه_دُت
#ماه_دُت
بهترین تیتری که #شهید_جمهور برای دولت میپسندید...+به یاد همه شهدای خدمت، از بهشتی و باهنر تا امیرعبداللهیان و لاریجانی.
@mah_dot