۳خدایا، تو قطب نمایِ منیو من بدونِ تویقیناً گم میشم... :)
۳چقدر مظلوم است ایران!تقویمش پر از درد، تاریخش پر از خون...عجیب نیست مردمش با هر زخم شیرتر، و بیشتر تشنهٔ شهادت در راهش می شوند...عجیب نیست ایرانِ مظلومم، اینقدر فدایی داشته باشد :))))#کرمانِ_عزیز
۳دریا تجسم واقعی هرج و مرجه. امواج مدام درحال جزر و مدن. هیچ نظمی توی اقیانوس نیست. توی یه لحظه میتونه مثل یه آینه آروم و مهمان نواز باشه، تو رو به سمت خودش فرا بخونه و در آغوشت بگیره؛ و توی لحظه بعدی میتونه مثل یه هیولای ترسناک وحشی و خشن باشه، تو رو از خودش برونه و عظمت خودشو کابوس هر شبت کنه.از جهاتی... بیشتر و بهتر از زمین میتونه طبیعت انسانارو نشون بده.
۳روشناییِ تاریکی هایِ خانهٔ دلش بودم. مسکنِ دردِ سرِ اغلب ناآرامم بود.
۳گذر کردم ز هر در، تو بودی و نه جز توخدا خواسته شاید، که انتهای مسیرم تو باشی؟
۳و در آغوششگوشه ای شومینه یافتم، گوشه ای مبل راحتی، گوشه ای یک میز با ظرف شیرینی.نشستم پشت میز و به او گوش دادم؛ صدایش مانند رادیو دل انگیز بود. همانجا خانه را یافتم...
۴عقلمو از دست دادمفقط دور خودم میچرخم به شدت تو خودممو از درون توی اشکهای قلبم غرق میشم.
۲گاهی دلم میخواد فقط روی یه تاب بشینم، چشمامو ببندم و بالا برم. بالا، بالا و بالاتر...پامو از زمین بردارم و توی آسمون رهاش کنم. باد خنک به صورتم بخوره و احساس پرواز کنم.گاهی دلم میخواد آسمونی باشم، نه زمینی.بجای آدمهای ناشنوا، با پرنده ها همصحبت شم. از دهن اونا هیچوقت حرف تند بیرون نمیاد. فقط آواز، آواز و آواز. گاهی دوست دارم روی چمنِ ابرها قدم بزنم... به جایی برم که همه چیز آبیه، نه سیاه و سفید. بالا، بالا و بالاتر...کاش هیچوقت از روی تاب نیفتم زمین.گاهی دلم آسمون میخواد...
۲