حالا روایت امروز خودش روضه ایست اما اون چه که این سفر پراز داغ و درد و سخت رو قابل تحمل می کرد وجود همسفرهای خوب و صبور بود ممنون از بابای مهربونم ان شاالله سالیان سال سایش بالای سرم باشه و خداحظفش کنه و بعدی شوهرخاله گرامی بود که مسئول کاروان هم بود موقع برگشت از مصلی از غم و داغ واقعا درد کسی رو داشتم که کمرش شکسته بود و جسمم نمی کشید که راه بیام اما این دو بزرگوار صبورانه من رو تحمل کردن تا برسیم به اتوبوس ها ممنون ازشون و خدا هردوتاشون رو حفظ کنه و سایشون بالای سر خانواده هاشون باشه و ان شاالله خداوند شهادت قسمتشون کنه اما بعداز ۱۰۰سال نه حالا
