•
مرگ بر آمریکامن خواب بودم. شنبه صبح، نهم اسفند و دهم رمضان. یادم نیست شب قبلش چرا دیر خوابیده بودم که صبح ساعت از ده گذشته، بیدار شدم. هزار تا کار سرم ریخته بود که باید یکی یکی انجام میدادم، باید ظهر که دختر کوچکم با سرویس مدرسه میرسید در را برایش باز میکردم و بعد خودم ماشین را برمیداشتم که بروم دنبال آن دو تای دیگر. سرم سنگین بود، داشتم فکر میکردم زبان روزه، بدون قرص و چای و قهوه چطور سَرم را علاج کنم که اتفاق افتاد. از آپارتمان روبرو طبقه دوم پنجرهای باز شد و صدایی زنانه که شاد بود، خیلی شاد، فریاد زد: «مرگ بر حکومت بچهکش!» و تکرار کرد و خندید.من گیج و بیخبر بودم. بعد از دی ماه دیگر از این صداها نشنیده بودم، رفتم کنار پنجره و کوچهٔ ساکت و خلوت را نگاه کردم. دوست داشتم بدانم کیست و کجاست و اصلا چرا؟!دخترم که رسید، از مدرسه خبرهایی آورد. و گوشی را که چک کردم دیدم از مدرسهٔ پسرم اعلام کرده بودند زودتر بیایید بچههایتان را ببرید.و بعدتر که تلویزیون را روشن کردم، دیدم از مدرسهای فقط یکنیمه دیوار مخروبه باقی مانده، مردمی که هراسان توی خاکها میگردند و دانشآموزهایی که مرتب به تعدادشان اضافه میشد. دیدم همان حوالی بوده. همان ساعتی که آن پنجره باز شد و آن صدا آمد. به دیوارهای فروریخته و دستهای دخترانهٔ خاکی با النگو و کفشهای پسرانهٔ خونی فکر میکنم و همسایهای که همین نزدیکیست و نمیدانم این ها را او هم دیده یا نه.توی دلم میگویم: «مرگ بر حکومت بچهکُش» و توی میدان فریاد میزنم: «مرگ بر آمریکا»!#زهرا_روانبد#روایت
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ• مـــــارِد •رسانهٔ هنری اداره کل حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس و مقاومت استان بوشهرــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ| @mared_bu |
۵
شربتچند روزی بود که گوشه و کنار میدان میدیدمش. هر شب میآمد.با مانتویی کوتاه و شالی قهوهای رنگ، در میدان میچرخید و با دوربین عکاسیاش که حال با آویز پرچم ایران مزین شده بود، از مردم عکاسی میکرد.در آن جمع متفاوت دیده میشد، نمیدانست چطور قرار است با او برخورد کنند. همانگونه که در ذهنش احتمالات را مرور میکرد، از دیگران عکس میگرفت.چند ساعتی گذشت، گرما طاقتش را بریده بود. اما دلش نمیخواست به این زودی تسلیم شود. سرش را که بالا آورد، خانمی چادری داشت به سمتش میآمد. هول و ولا برش داشت. شاید در این فکر بود که چه اشتباهی کرده است و کاش نمیآمد.زن روبه رویش ایستاد. لبخندی مهربانانه زد. خسته نباشیدی گفت و شربتی به او تعارف کرد. با چهرهای بهتزده شربت را از دست زن گرفت.آن شب، شربت خنک خیلی به دلش نشست، شاید هم رفتار آن خانم اینگونه او را مجذوب خودش کرده بود.دیشب دوباره در میدان دیدمش. چقدر چادر به او می آمد...#یسنا_زندهبودی#روایت
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ• مـــــارِد •رسانهٔ هنری اداره کل حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس و مقاومت استان بوشهرــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ| @mared_bu |
۴
میآید…
بیهیچ حرفی...
فقط چند دقیقه پرچم را میچرخاند
و دوباره برمیگردد به کارش...
انگار بعضی عشقها
نه در ماندن،
که در همین رفتوآمدهای سریع و بیادعا معنی میشوند...
کاری از بچه های بسیجی مسجد شهدای باغ زهرا
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ• مـــــارِد •رسانهٔ هنری اداره کل حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس و مقاومت استان بوشهرــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ| @mared_bu |
بیهیچ حرفی...
فقط چند دقیقه پرچم را میچرخاند
و دوباره برمیگردد به کارش...
انگار بعضی عشقها
نه در ماندن،
که در همین رفتوآمدهای سریع و بیادعا معنی میشوند...
کاری از بچه های بسیجی مسجد شهدای باغ زهرا
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ• مـــــارِد •رسانهٔ هنری اداره کل حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس و مقاومت استان بوشهرــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ| @mared_bu |
۵
میدان نفسنفس میزد؛ نه از خستگی، بلکه از آن همه شادی که انگار از دلِ هر کس بیرون میریخت. در میان آنهمه چهرهٔ خندان، آن جیپ نظامی تزیینشده با گلهای تازه و بادکنکهای رنگارنگ، مثل یک ستارهٔ درخشان میدرخشید. سالها بود که چنین عروسیِ باشکوهی، با این همه شور و صمیمیت برگزار نشده بود.
این جشن، تنها یک مراسم نبود؛ بلکه پیوندی عمیق و مقدس بود میان دلهای ۶۰ دانشجو با نورِ اهلبیت(ع). انگار که عروس و داماد، نه فقط همسرِ یکدیگر، بلکه بازماندهٔ راهِ علی(ع) و فاطمه(س) بودند. زنان با هلهلههایشان فضا را بهشتی کرده بودند و رنگهای سبز، سفید و قرمز پرچم، مثل یک آغوشِ گرم، تمام دلها را در بر گرفته بود.
ناگهان، صدای گرم مجری بلند شد و شعر «ما محله عروسیم، صد و پنجاه سواریم» را خواند. این کلمات، مثل یک جادو، زمان را به عقب برد و مرا به آن روزهای کودکی برد؛ مینیبوسی که ما را به عروسیهای محله میبرد و در مسیر، همهٔ ما با هم و با چشمانی اشکبار از شادی، این شعر را زمزمه میکردیم. آنوقتها، مینیبوس فقط یک وسیلهٔ نقلیه نبود؛ خانهٔ دومِ ما بود که بوی نان و شادی میداد.
در اوج این هیجان، خانمی که کنارم نشسته بود، با لبخندی که تمام وجودش را روشن کرده بود، یک نان شیرمالِ داغ و خوشمزه به من داد. همزمان، نقل عروسی مثل برفِ شیرین، بین جمعیت پخش میشد و بوی محبت، در فضا پیچیده بود. این شب، فقط یک جشن نبود؛ یک قصهٔ عاشقانه از امید، همبستگی و عشقی بود که در دلهای همه جا ماند و هرگز فراموش نخواهد شد.#حمیده_بارونی#روایت
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ• مـــــارِد •رسانهٔ هنری اداره کل حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس و مقاومت استان بوشهرـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ| @mared_bu |
این جشن، تنها یک مراسم نبود؛ بلکه پیوندی عمیق و مقدس بود میان دلهای ۶۰ دانشجو با نورِ اهلبیت(ع). انگار که عروس و داماد، نه فقط همسرِ یکدیگر، بلکه بازماندهٔ راهِ علی(ع) و فاطمه(س) بودند. زنان با هلهلههایشان فضا را بهشتی کرده بودند و رنگهای سبز، سفید و قرمز پرچم، مثل یک آغوشِ گرم، تمام دلها را در بر گرفته بود.
ناگهان، صدای گرم مجری بلند شد و شعر «ما محله عروسیم، صد و پنجاه سواریم» را خواند. این کلمات، مثل یک جادو، زمان را به عقب برد و مرا به آن روزهای کودکی برد؛ مینیبوسی که ما را به عروسیهای محله میبرد و در مسیر، همهٔ ما با هم و با چشمانی اشکبار از شادی، این شعر را زمزمه میکردیم. آنوقتها، مینیبوس فقط یک وسیلهٔ نقلیه نبود؛ خانهٔ دومِ ما بود که بوی نان و شادی میداد.
در اوج این هیجان، خانمی که کنارم نشسته بود، با لبخندی که تمام وجودش را روشن کرده بود، یک نان شیرمالِ داغ و خوشمزه به من داد. همزمان، نقل عروسی مثل برفِ شیرین، بین جمعیت پخش میشد و بوی محبت، در فضا پیچیده بود. این شب، فقط یک جشن نبود؛ یک قصهٔ عاشقانه از امید، همبستگی و عشقی بود که در دلهای همه جا ماند و هرگز فراموش نخواهد شد.#حمیده_بارونی#روایت
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ• مـــــارِد •رسانهٔ هنری اداره کل حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس و مقاومت استان بوشهرـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ| @mared_bu |
۱۲
مدرسهی میناب: 168 داستان کوتاه ناتمام...
همینگوی با شش کلمه یک عمر حسرت را روایت کرد: «برای فروش: کفش کودک، هرگز پوشیدهنشده.» اما این قصه برای ما، در نیمکتهای سوختهی مدرسهی میناب، ۱۶۸ بار تکرار شد. ۱۶۸ جفت کفشی که دیگر دویدن را ندیدند و ۱۶۸ لبخندی که در هیاهوی بمباران، برای همیشه در تاریخ قاب شدند.«جایزه بینالمللی داستان ششکلمهای میناب»، فراتر از یک رقابت، قراری است برای بغضهای کوتاهی که در گلو ماندهاند. دریافت آثار:@Minab168prizeبنویسید تا صدای کسانی باشیم که مجالِ گفتنِ قصههایشان را پیدا نکردند...
@168untoldstory
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ• مـــــارِد •رسانهٔ هنری اداره کل حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس و مقاومت استان بوشهرـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ| @mared_bu |
همینگوی با شش کلمه یک عمر حسرت را روایت کرد: «برای فروش: کفش کودک، هرگز پوشیدهنشده.» اما این قصه برای ما، در نیمکتهای سوختهی مدرسهی میناب، ۱۶۸ بار تکرار شد. ۱۶۸ جفت کفشی که دیگر دویدن را ندیدند و ۱۶۸ لبخندی که در هیاهوی بمباران، برای همیشه در تاریخ قاب شدند.«جایزه بینالمللی داستان ششکلمهای میناب»، فراتر از یک رقابت، قراری است برای بغضهای کوتاهی که در گلو ماندهاند. دریافت آثار:@Minab168prizeبنویسید تا صدای کسانی باشیم که مجالِ گفتنِ قصههایشان را پیدا نکردند...
@168untoldstoryــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ• مـــــارِد •رسانهٔ هنری اداره کل حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس و مقاومت استان بوشهرـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ| @mared_bu |
۴
ما اهل اینجاییمما اهل اینجاییم، خلیج فارس خانهی ما است، شما بیگانهاید. آن که باید پایش قطع بشود از منطقهی غرب آسیا، آمریکا است، نه جمهوری اسلامی. آن دوران گذشت که کسانی بخواهند بیایند سرنوشت این منطقه را با حضور نظامی خودشان تأمین کنند.#رهبر_شهید#پوستر
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ• مـــــارِد •رسانهٔ هنری اداره کل حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس و مقاومت استان بوشهرــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ| @mared_bu |
۱
سکی، دیحسنبهش میآید اسمش سکینه باشد و سِکی، دیحسن صدایش بزنند. یا مثلاً معصومه باشد و بهش بگویند زِیره مِصی، دی ممد! هر چه هست یقین دارم که دی° است.سکی، دیحسن، به غایت فوتوژنیک است. اینقدر نقلی و جمع و جور است که پشت پرچم قایم میشود. هر شب هم همینجا مینشنید و حسنِ فرضی چند متر آنطرفتر پرچم میگرداند. نمیدانم من چندمین آدم فضولی بودم که رفتم سراغش و لنز دوربینم را روی چروکهای صورتش زوم کردم و او با لبخند، قدمرنجه کرد توی حافظه گوشیام. هر شب با پسرش از بندرگاه میآیند. پسرش دور میدان پرچم میگرداند و مادر را روی سکویی مینشاند و پرچمی هم توی دستش میگذارد. وقتی ازش پرسیدم «زمان جنگ جمع نکردید برید از بوشهر؟!» یک نهِ جاندار گفت که دیگر پیاش را نگرفتم.گفتم: «صدای انفجار نیروگاه رو شنیدی؟». گفت: «ها؛ شنیدم. چند بار صداش اومد که زدن. خدا نیست و نابودشون کنه به حق پنجتن».از پرچم توی دستش پرسیدم. این پرچم کجاست مادر؟ میدونی؟! با همان لبخند و البته قدری خجالت گفت: «نه. مال پسرمه...».
گفتم: «مال کشور ما نیستا. پرچم حزبالله لبنانه».
یکهو صورتش درهم رفت. آهسته و با نگرانی پرسید:
راسیته؟ چی خوبیه یا نه؟! گفتم: «خیلی خوبه. خیالت راحت. خیلی کمکمون کردن توی جنگ». نفس راحتی کشید و دوباره همان لبخند نشست روی لبش:_ خیر ببینن مردم لُبلان°°دلم میخواست گوشهٔ مینارش را بگیرم و ببوسم. سکی، دیحسن، بهش میآید مادر همه آدمهای توی میدان باشد. چقدر دوستش دارم. یادم باشد فرداشب که رفتم حتماً اسمش را بپرسم!°دی: مادر°°لبلان: لبنان#زینب_عمرانی #روایت
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ• مـــــارِد •رسانهٔ هنری اداره کل حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس و مقاومت استان بوشهرــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ| @mared_bu |
۶
غرفه کودکانچند شبی بود که هرگاه احساس خستگی میکردم، کنار غرفه کودکان می نشستم و جانی تازه می گرفتم.برنامهای مشخص داشتند. شعر خوانی، مسابقه و بعد هم عروسک ها.اما بچه ها بدون ذرهای خستگی می آمدند و تا آخر برنامه می ماندند. یکی از همین شب ها کودکی کنارم نشسته بود.به عروسک ها اشاره کرد و با همان لحن کودکانهاش گفت: میدونی اینا عروسک نیستن؟کنجکاو شدم بدانم نگاه کودکانه او این عروسک ها را چگونه میبیند. سعی کردم با لحن خودش صحبت کنم.-واقعا؟ پس اینا چیان؟ آدمن؟لبخندی از سر شیطنت زد و گفت: نه، اینا نه عروسکن نه آدم، همینن که اینجان.سری تکان دادم و لبخند زدم. در رویای کودکانهاش، عروسک ها را موجوداتی واقعی میدید.آخرای برنامه بود. مجری که خداحافظی کرد بلند شدم که بروم. اما گویا بچه ها قصد رفتن نداشتند.مجری با هیجان گفت: خب اگر گفتید الان وقت چیه؟هیجان بچه ها دو چندان شد، فریاد زدن: شعااارررصفی طولانی روبهروی مجری تشکیل شده بود. همه منتظر بودند تا نوبتشان شود. آهسته شعار ها را مرور می کردند تا ناگهان از ذهنشان پاک نشود.خبر های کذب را به یاد آوردم که می گفتند، کودکان را مجبور به شعار دادن می کنند.من در این (ملگ ملگ آمریکا) ها، که با شور و هیجان سر می دادند، هیچ اجباری نمیدیدم.#یسنا_زندهبودی#روایت
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ• مـــــارِد •رسانهٔ هنری اداره کل حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس و مقاومت استان بوشهر| @mared_bu |
۲
۲
از صبح هرکی میبینه میگه میدون میرین؟! اگه میرین منم با خودتون ببرین. اکثر شبها اگه مهمون به تورش نخوره، صدیقه خانم سوار ویلچرش میکنه و از سه راه باغزهرا تا میدون میبرش میدون و همین مسیر رو دوباره برمیگردن. برگشتنی هم میرن موکب بچههای باغزهرا و همه دور تا دورش جمع میشن و عشقش میخورن. اونم با دیدن بچههای فامیل و دوست و آشنا روحش زنده میشه و میشینه براشون تعریف میکنه. گاهی از محسن شهیدش میگه و گاهی بین تعریفاش یادش میره یه خاطراتی رو. عجیب هم نیست خیلی زمان گذشته...خیلی دلتنگی کشیده... هر شب میاد و حال همه رو با وجودش خوش میکنه و میره
کاری از:بچه های بسیجی مسجد شهدای باغ زهرا
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ• مـــــارِد •رسانهٔ هنری اداره کل حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس و مقاومت استان بوشهر| @mared_bu |
۴