شعرزیبایی از ابراهیم بیدار مغز
بی کاریت مِی دادَن ، دائم نَخون یاسین تو گوش کَر ایچه کار داری که میخوُی راه بیاری قلبِ کافر ایگمون کِردِی حَکیمَن ای، وا تیغ مِزلِنگِ خون ریزِشآدم صاف ساده ، نَی لی ماده ی دل زیر نیشتر ایخُدات بِد اِی عامو روزیت، نَه اینجان اَی گَدُوی عِشقیچه فُیدِی دارِه وُیسیدَن، نَشُو ماطل د دَم دَر ایهِرفتی کوفتت وا دَسِّ جُورش ، باشه ، دندِت نَرمنه هم اوّل اِشِت صَد دَفعه گُفتُم نَر تو دَم پَر ای؟شقایق خون مُخ رِخته ، اُواره دشتِ مُخ کردهاَ چیش سُوزِ چِِویلت بوگ اَ جون مُ چِم خوا بیشتر ای؟میگم: جونم گدات رفت ، دِ دَس وردار اَ ایمونُممیگه: مِی خون مُ رنگین ترن آخُ ، او هم سَر ایمیگُم: آدم باهاندهِ بی بالَن ، اَی وَرکِشُم پاشنهمیرُم رفتُن زکی خانی ، میگه: یالا چِه بِختَر ایخدایا خونِ ناحق خیلی گردَنشَن ، اِشِش نَگذرنه مُ تَنام که مینالُم اَ زخمِ نیشتِ خنجر ایتو بَندِش هِی تقلّا میکنی هی تنگ تر میشهخودت خسّه میکنی مُحسِین، وا در نَم یُی اَچَمبَرا ی
شعر از : مرحوم محسن پزشكيان
@masroor1355 لینک کانال اشعار کازرونی (سیاتشک )حسین مسرور
شعر از : مرحوم محسن پزشكيان
@masroor1355 لینک کانال اشعار کازرونی (سیاتشک )حسین مسرور
۳