غم را باید تکاند. غم نباید بیاید و بماند. باید بیاید و برود. غمهای سُکنیگزیده، آدم را رنجور و خسته میکنند. ما را غمگینِ همیشگی بار میآورند. باید غم را پذیرفت و بعد برایش راه باز کرد تا به امان خدا برود. بااینحال اما بعضی غمها تِکاندنی نیستند. اینها را باید تا به ابد پیشِ خود نگه داشت. غمهای عزیزیاند. غمهای محترم. غمهای خاصِ ما. غمهایی که باید آنها را بهجان پَروَرد و نگذاشت از خانهشان راه به جایی ببرند. غمهایی که رقیقاند، نابسامانی و آشوب به پا نمیکنند. آرام و بیبَلوا حضور دارند و گاهی، بیاینکه انتظارش را داشته باشی وسط شلوغی، کاروبار، گپوگفت، مواجهه با یک چیز آشنا و... یکهو از راه میرسند تا خودشان را بنشانند بیخِ گلو یا راه باز کنند پشت پلکها تا تو قوهٔ خویشتنداریات را به کار بگیری که نشان بدهی آب از آب تکان نخورده است. این غمها را نباید زُدود. باید نگهشان داشت. این غمها، همانهایی هستند که اعتبار میبخشند و کیفیت زندگیات را از روزمرگی و بیدردی هزار پله ارتقا میدهند. آدم به بعضی غمهاست که به خوشی زندگی میکند.
فاطمه بهروزفخر
البته بعضی دلتنگی ها به وصال نمیانجامند. مثل دلتنگ ایشون شدن.(:
