دوست خوبم سلام
امروز تغییر ناگهانی وخلاف برنامه همیشگیت حرکتی انجام دادی؟؟؟
پاشو پاشو خواهش میکنم پاشو یه کار کوچکی انجام بده
1-یه آهنگ بزار کمی برقص و پایین و بالا بپر
2-بادست چپت یه نامه به همسر یا مادر یا پدر یا فرزندت بنویس
3-اگه مدتهاست پیاده روی نرفتی پاشو برو کمی پیاده روی
4-پاشو بی موقع برو دوش بگیر
5-پاشو کمی آرایش کن موهاتو شانه بزن اگه آقایی ناخن های همسر یا دخترتون رو لاک بزنی
6-یه بالش بردار وبا همسر یا فرزند یا خواهر وبرادرت کمی بالش بازی کن مثل بچگی هات
میتونم باز هم بنویسم همون طور که گفتم کمی دیوانگی کن ورها باش عزیزم پاشو
لینک کانال مهروماه«مهری محمدی خانواده ی مهروماه »
شناسه:https://ble.ir/mehromahgroh
امروز تغییر ناگهانی وخلاف برنامه همیشگیت حرکتی انجام دادی؟؟؟
پاشو پاشو خواهش میکنم پاشو یه کار کوچکی انجام بده
1-یه آهنگ بزار کمی برقص و پایین و بالا بپر
2-بادست چپت یه نامه به همسر یا مادر یا پدر یا فرزندت بنویس
3-اگه مدتهاست پیاده روی نرفتی پاشو برو کمی پیاده روی
4-پاشو بی موقع برو دوش بگیر
5-پاشو کمی آرایش کن موهاتو شانه بزن اگه آقایی ناخن های همسر یا دخترتون رو لاک بزنی
6-یه بالش بردار وبا همسر یا فرزند یا خواهر وبرادرت کمی بالش بازی کن مثل بچگی هات
میتونم باز هم بنویسم همون طور که گفتم کمی دیوانگی کن ورها باش عزیزم پاشو
لینک کانال مهروماه«مهری محمدی خانواده ی مهروماه » شناسه:https://ble.ir/mehromahgroh۱۰مولوی میگه تو یکی نه ای هزاری توچراغ خود برافروزتو خانواده درمانی سیستمی ما یک تعریف بزرگ ومهم داریم که همین شعر مولوی رو بیان میکنه
میگه خانواده مثل یک سیستم کامپیوتر هست که اگه هر عضو درست عمل نکنه نمایشگر که بچه ها هستند یا یک عضو دیگه که نشانه داره هست خراب میشه و درست کار نمیکنه
یعنی اگه هر فرد خانواده خودش به تنهایی خودش رو درست کنه و مسیر درست رو پیدا کنه ممکنه کل سیستم کامپیوتر درست بشه
حالا من مهری محمدی در این گروه میخواهم یک سری از تمرینات
کارگاه انسان پر جرات و مستقل که باقیمت بالا روانشناسان تهران و اصفهان برگزار میکننددر کانال برگزار کنم خودم دوره هاشو دیدم و اینجا قسمت مهمی از کارگاه رو برگزار میکنمپس اگه فکر میکنی حالت بده
اگه فکر میکنی کسی دوستت نداره
اگه فکر میکنی نمیتونی حرفت رو درست بزنی
اگه وقتی میخوای حرف بزنی یا دعوا میشه یا گریه ات میگیره و پرخاشگری میکنی
اگه رابطه ات با همسر و فرزند یا پدر و مادرت خوب نیس دوکلمه حرف نمیتونید باهم بزنید بیایید اینجا
دوستانتون را هم دعوت کنید از هفته ی دیگه برنامه ی دوشنبه های ما ساختن
شخصیت پر جرات و مستقل خوشحاللینک کانال مهر و ماه
@mehromahgroh۷زارع زاده:چرا در سالهای اخیر صمیمیت عاطفی و جنسی در بسیاری از زندگیهای مشترک کاهش پیدا کرده و چه عواملی باعث میشود بعضی افراد به سمت فاصله عاطفی، طلاق عاطفی یا رابطههای پنهان بروند؟وقتی کسی درباره سردی عاطفی، فاصله جنسی، خیانت، یا رابطههای پنهان حرف میزند، معمولاً اولین چیزی که به سمتش پرتاب میشود قضاوت است، نه فهم. هنوز هم در فضای عمومی ما، خیلیها ترجیح میدهند صورت مسئله را پاک کنند تا اینکه با آن روبهرو شوند. انگار اگر درباره یک واقعیت حرف نزنیم، آن واقعیت هم از بین میرود. در حالیکه دقیقاً برعکس است؛ مسئلههایی که دیده و فهمیده نمیشوند، معمولاً در تاریکی رشد میکنند و وقتی خودشان را نشان میدهند که آسیب عمیقتر شده.
یکی از همین واقعیتها، کمرنگشدن صمیمیت در زندگی مشترک است؛ همان جایی که زن و مرد از بیرون شاید کنار هم دیده شوند، اما از درون مدتیست از هم دور شدهاند. این فاصله گاهی خودش را با سردی عاطفی نشان میدهد، گاهی با بیمیلی جنسی، گاهی با سکوتهای طولانی، گاهی با دعواهای تکراری، و گاهی هم با رفتن به سمت رابطههای پنهان. اما مسئله اینجاست که ما اغلب فقط نتیجه را میبینیم، نه فرایندی را که آدمها را به این نقطه رسانده.
رابطهها معمولاً ناگهانی فرو نمیریزند. پیش از آن، یک فرسایش آرام شکل گرفته. حرفهایی که زده نشده، دلخوریهایی که جمع شده، نیازهایی که جدی گرفته نشده، خستگیهایی که دیده نشده، و تنهاییای که حتی در دل زندگی مشترک جا خوش کرده. زن ممکن است از نظر جنسی سرد شده باشد، اما پشت این سردی فقط «بیمیلی» نیست؛ شاید رنجی هست که سالها شنیده نشده، شاید احساس بیمهری هست، شاید خستگی مزمنی هست که کسی آن را نفهمیده. مرد هم ممکن است فاصله گرفته باشد، اما پشت این فاصله همیشه بیتعهدی نیست؛ گاهی اضطراب، فشار معیشت، احساس شکست، افسردگی پنهان، یا ناتوانی در بیان نیازهای عاطفی خوابیده.
اینجا لازم است یک سوءتفاهم قدیمی را کنار بگذاریم: هر سردیای نشانه بیعلاقگی نیست، هر فاصلهای نشانه تمامشدن رابطه نیست، و هر بحران عاطفی یا جنسی هم صرفاً یک مشکل اخلاقی نیست. خیلی وقتها ما با یک «نشانه» روبهرو هستیم، نه با اصل بیماری. نشانهای که میگوید در این رابطه چیزی درست کار نمیکند و اگر جدی گرفته نشود، مسئله از درون به شکلهای پیچیدهتری خودش را نشان میدهد.
مشکل اینجاست که در فرهنگ ما هنوز حرفزدن درباره کیفیت رابطه، نیازهای عاطفی، نیاز جنسی، نارضایتی زناشویی و کمکگرفتن تخصصی، برای خیلیها راحت نیست. خانوادهها درباره همهچیز حرف میزنند؛ از درس و شغل و درآمد گرفته تا ازدواج و فرزندآوری. اما همینکه پای رابطه واقعی وسط میآید، سکوت شروع میشود. سکوتی که از حیا و نجابت نیست؛ از ترس، شرم، ناآگاهی و قضاوت میآید. نتیجهاش هم این میشود که خیلی از زنها و مردها سالها با مسئله زندگی میکنند، بدون اینکه زبان بیانش را داشته باشند.
وقتی نیازهای عاطفی و جنسی در یک رابطه طولانیمدت نادیده گرفته میشود، نمیشود فقط از آدمها خواست «تحمل کنند». تحمل، اگر با آگاهی، گفتوگو و تلاش برای ترمیم همراه باشد، میتواند نشانه بلوغ باشد. اما اگر به معنای خاموشکردن خود، ندیدن درد، و ادامهدادن یک فرسودگی مزمن باشد، دیگر فضیلت نیست؛ فقط تعویق بحران است. جامعه ما سالهاست از زن و مرد خواسته دوام بیاورند، اما کمتر یادشان داده چطور با هم حرف بزنند، چطور نیازشان را بدون تحقیر بیان کنند، چطور دلخوری را به قهر مزمن تبدیل نکنند، و چطور وقتی رابطه زخمی شده، بهموقع کمک بگیرند.
باید صادقانه گفت که بخشی از آنچه امروز در روابط میبینیم، به تغییرات سبک زندگی هم برمیگردد. خانواده امروز با خانواده دهههای قبل فرق دارد. فشار اقتصادی، فرسودگی شغلی، ناامنی روانی، حضور دائمی شبکههای اجتماعی، مقایسهگری مداوم، کاهش زمان باکیفیت، و خستگی ذهنی، همه بر صمیمیت زوجها اثر میگذارند. خیلی از آدمها دیگر نهفقط از شریک زندگیشان، بلکه از خودشان هم فاصله گرفتهاند. در چنین شرایطی، وقتی رابطه از تغذیه عاطفی خالی میشود، هر توجه بیرونی میتواند وسوسهبرانگیز شود؛ چه در فضای مجازی، چه در محیط کار، چه در یک ارتباط سادهای که از دل یک گفتوگوی همدلانه شروع شده.
اینجا دقیقاً همان نقطهایست که باید بین «فهمیدن» و «توجیهکردن» فرق گذاشت. فهمیدن اینکه چرا بعضی آدمها در روابط فرسوده دچار لغزش میشوند، به معنای تأیید آن رفتار نیست. اما اگر نخواهیم زمینهها را بفهمیم، فقط صورت مسئله را اخلاقی میکنیم و در نهایت هم چیزی حل نمیشود. نه انکار واقعیت کمک میکند، نه عادیسازی بیمرز. راه درست، تابوشکنی مسئولانه است؛ یعنی بتوانیم بدون فریاد، بدون شرمسازی و بدون تحقیر، درباره واقعیتهای انسانی حرف بزنیم و در عین حال مسئولیتپذیری را هم از یاد نبریم.
زن و مرد در ا
یکی از همین واقعیتها، کمرنگشدن صمیمیت در زندگی مشترک است؛ همان جایی که زن و مرد از بیرون شاید کنار هم دیده شوند، اما از درون مدتیست از هم دور شدهاند. این فاصله گاهی خودش را با سردی عاطفی نشان میدهد، گاهی با بیمیلی جنسی، گاهی با سکوتهای طولانی، گاهی با دعواهای تکراری، و گاهی هم با رفتن به سمت رابطههای پنهان. اما مسئله اینجاست که ما اغلب فقط نتیجه را میبینیم، نه فرایندی را که آدمها را به این نقطه رسانده.
رابطهها معمولاً ناگهانی فرو نمیریزند. پیش از آن، یک فرسایش آرام شکل گرفته. حرفهایی که زده نشده، دلخوریهایی که جمع شده، نیازهایی که جدی گرفته نشده، خستگیهایی که دیده نشده، و تنهاییای که حتی در دل زندگی مشترک جا خوش کرده. زن ممکن است از نظر جنسی سرد شده باشد، اما پشت این سردی فقط «بیمیلی» نیست؛ شاید رنجی هست که سالها شنیده نشده، شاید احساس بیمهری هست، شاید خستگی مزمنی هست که کسی آن را نفهمیده. مرد هم ممکن است فاصله گرفته باشد، اما پشت این فاصله همیشه بیتعهدی نیست؛ گاهی اضطراب، فشار معیشت، احساس شکست، افسردگی پنهان، یا ناتوانی در بیان نیازهای عاطفی خوابیده.
اینجا لازم است یک سوءتفاهم قدیمی را کنار بگذاریم: هر سردیای نشانه بیعلاقگی نیست، هر فاصلهای نشانه تمامشدن رابطه نیست، و هر بحران عاطفی یا جنسی هم صرفاً یک مشکل اخلاقی نیست. خیلی وقتها ما با یک «نشانه» روبهرو هستیم، نه با اصل بیماری. نشانهای که میگوید در این رابطه چیزی درست کار نمیکند و اگر جدی گرفته نشود، مسئله از درون به شکلهای پیچیدهتری خودش را نشان میدهد.
مشکل اینجاست که در فرهنگ ما هنوز حرفزدن درباره کیفیت رابطه، نیازهای عاطفی، نیاز جنسی، نارضایتی زناشویی و کمکگرفتن تخصصی، برای خیلیها راحت نیست. خانوادهها درباره همهچیز حرف میزنند؛ از درس و شغل و درآمد گرفته تا ازدواج و فرزندآوری. اما همینکه پای رابطه واقعی وسط میآید، سکوت شروع میشود. سکوتی که از حیا و نجابت نیست؛ از ترس، شرم، ناآگاهی و قضاوت میآید. نتیجهاش هم این میشود که خیلی از زنها و مردها سالها با مسئله زندگی میکنند، بدون اینکه زبان بیانش را داشته باشند.
وقتی نیازهای عاطفی و جنسی در یک رابطه طولانیمدت نادیده گرفته میشود، نمیشود فقط از آدمها خواست «تحمل کنند». تحمل، اگر با آگاهی، گفتوگو و تلاش برای ترمیم همراه باشد، میتواند نشانه بلوغ باشد. اما اگر به معنای خاموشکردن خود، ندیدن درد، و ادامهدادن یک فرسودگی مزمن باشد، دیگر فضیلت نیست؛ فقط تعویق بحران است. جامعه ما سالهاست از زن و مرد خواسته دوام بیاورند، اما کمتر یادشان داده چطور با هم حرف بزنند، چطور نیازشان را بدون تحقیر بیان کنند، چطور دلخوری را به قهر مزمن تبدیل نکنند، و چطور وقتی رابطه زخمی شده، بهموقع کمک بگیرند.
باید صادقانه گفت که بخشی از آنچه امروز در روابط میبینیم، به تغییرات سبک زندگی هم برمیگردد. خانواده امروز با خانواده دهههای قبل فرق دارد. فشار اقتصادی، فرسودگی شغلی، ناامنی روانی، حضور دائمی شبکههای اجتماعی، مقایسهگری مداوم، کاهش زمان باکیفیت، و خستگی ذهنی، همه بر صمیمیت زوجها اثر میگذارند. خیلی از آدمها دیگر نهفقط از شریک زندگیشان، بلکه از خودشان هم فاصله گرفتهاند. در چنین شرایطی، وقتی رابطه از تغذیه عاطفی خالی میشود، هر توجه بیرونی میتواند وسوسهبرانگیز شود؛ چه در فضای مجازی، چه در محیط کار، چه در یک ارتباط سادهای که از دل یک گفتوگوی همدلانه شروع شده.
اینجا دقیقاً همان نقطهایست که باید بین «فهمیدن» و «توجیهکردن» فرق گذاشت. فهمیدن اینکه چرا بعضی آدمها در روابط فرسوده دچار لغزش میشوند، به معنای تأیید آن رفتار نیست. اما اگر نخواهیم زمینهها را بفهمیم، فقط صورت مسئله را اخلاقی میکنیم و در نهایت هم چیزی حل نمیشود. نه انکار واقعیت کمک میکند، نه عادیسازی بیمرز. راه درست، تابوشکنی مسئولانه است؛ یعنی بتوانیم بدون فریاد، بدون شرمسازی و بدون تحقیر، درباره واقعیتهای انسانی حرف بزنیم و در عین حال مسئولیتپذیری را هم از یاد نبریم.
زن و مرد در ا
۱