امّا آغوشِ تو جیره و مواٰجبِ هر شب منه!
۵.۵K
۲۰:۲۶
+«دخترْ شهریه، ننه! ازون هاتاٰن ماتانا که پنجشون رختِ چرک و آبِ حوض ندیده. یه طوقِ هفت سنگ وصلهی گلوی شیری و یه جفت ستاره، آویزِ نرمهی گوشاش بود. تنِ بدمصبِش رو از مَرمر تراشیدن، موزون و خوشقواره، اینگاری که مَهتاب زیرِ پوستش میتپه! انقده نازکه که پیرانِ حریرِ مَلمَلانیش، سخت و چغر میومد به هیکلش. همچینَک عینهو پری، پُر قِر و غمزه، از اتولِ اَبَویش جست پایین که النگوهاش دِلِنگ و دُلنگ کرد و زلف لول لولِش صدتا فرِ دیگه خورد تو هوا. میگن باباش سرهنگ فراریه. و الّا این شوکتِ اعیونی و سر و ریختِ قُدسی رو چه به کوره راهِ ما؟ میخواٰسدم دولا دولا برم دراز شم کفِ پاش، بگم:«حیفه! نرو تو خاک و خُل و پشکلا پاٰشنه طلا!»
زیرِ جَر جَرِ بارون، نیمکتِ خَزِش رو کرد سایهسارِ موهاش و بپر بپرکنون از چاله چولههای آب، رسید به درِ حیاطشون. آخ ننه! سی و چار ساٰل عمرم، مُفتِ اون دیقه که باد دومنش رو وَر داد و پَریوَش از هولِ حیاش، جَلدی دست برد به قَفاش و کتش رو انداخت. دِ من بنازم شیرِ پاک و نون حلال و اون نگاهِ بیگناهی که قدِ یه پلک هم زدن، گرِفت به چشام. با مژههای تاب تاب و سوا سوا از نمِ بارون، نگا نگام کرد و بعدم شرمش شد! یوخده لرزید. گوشهٔ لبای گُلیش پَرید. خواسدم بگم: «از هیبتم نترسی دخترْ شهری! واسه شوما، من تا ابدِ خدا، دیواٰرِ عریض و خالیام. توم خبری نی..» نگفدم ولی. واسادم به تماشای خرامان خرامان رفتنش.
میگما! گمونم باس مِن بعد، دهنم رو آب بکشم و معتکفِ امامزاده شم. صُبی رفدم تو همه دکونای شهر دور خوردم، شاه مقصود گرفتم واست تا تسبیح بنداٰزی واس خاطرِ نذرم. گیر کردم ننه…»
#میم_سادات_هاشمی#بداهه | تمرینِ دیالوگنویسی./|°@mimsani
زیرِ جَر جَرِ بارون، نیمکتِ خَزِش رو کرد سایهسارِ موهاش و بپر بپرکنون از چاله چولههای آب، رسید به درِ حیاطشون. آخ ننه! سی و چار ساٰل عمرم، مُفتِ اون دیقه که باد دومنش رو وَر داد و پَریوَش از هولِ حیاش، جَلدی دست برد به قَفاش و کتش رو انداخت. دِ من بنازم شیرِ پاک و نون حلال و اون نگاهِ بیگناهی که قدِ یه پلک هم زدن، گرِفت به چشام. با مژههای تاب تاب و سوا سوا از نمِ بارون، نگا نگام کرد و بعدم شرمش شد! یوخده لرزید. گوشهٔ لبای گُلیش پَرید. خواسدم بگم: «از هیبتم نترسی دخترْ شهری! واسه شوما، من تا ابدِ خدا، دیواٰرِ عریض و خالیام. توم خبری نی..» نگفدم ولی. واسادم به تماشای خرامان خرامان رفتنش.
میگما! گمونم باس مِن بعد، دهنم رو آب بکشم و معتکفِ امامزاده شم. صُبی رفدم تو همه دکونای شهر دور خوردم، شاه مقصود گرفتم واست تا تسبیح بنداٰزی واس خاطرِ نذرم. گیر کردم ننه…»
#میم_سادات_هاشمی#بداهه | تمرینِ دیالوگنویسی./|°@mimsani
۴.۷K
۱۲:۲۷
میمِ ثاٰنی؛
+«دخترْ شهریه، ننه! ازون هاتاٰن ماتانا که پنجشون رختِ چرک و آبِ حوض ندیده. یه طوقِ هفت سنگ وصلهی گلوی شیری و یه جفت ستاره، آویزِ نرمهی گوشاش بود. تنِ بدمصبِش رو از مَرمر تراشیدن، موزون و خوشقواره، اینگاری که مَهتاب زیرِ پوستش میتپه! انقده نازکه که پیرانِ حریرِ مَلمَلانیش، سخت و چغر میومد به هیکلش. همچینَک عینهو پری، پُر قِر و غمزه، از اتولِ اَبَویش جست پایین که النگوهاش دِلِنگ و دُلنگ کرد و زلف لول لولِش صدتا فرِ دیگه خورد تو هوا. میگن باباش سرهنگ فراریه. و الّا این شوکتِ اعیونی و سر و ریختِ قُدسی رو چه به کوره راهِ ما؟ میخواٰسدم دولا دولا برم دراز شم کفِ پاش، بگم:«حیفه! نرو تو خاک و خُل و پشکلا پاٰشنه طلا!» زیرِ جَر جَرِ بارون، نیمکتِ خَزِش رو کرد سایهسارِ موهاش و بپر بپرکنون از چاله چولههای آب، رسید به درِ حیاطشون. آخ ننه! سی و چار ساٰل عمرم، مُفتِ اون دیقه که باد دومنش رو وَر داد و پَریوَش از هولِ حیاش، جَلدی دست برد به قَفاش و کتش رو انداخت. دِ من بنازم شیرِ پاک و نون حلال و اون نگاهِ بیگناهی که قدِ یه پلک هم زدن، گرِفت به چشام. با مژههای تاب تاب و سوا سوا از نمِ بارون، نگا نگام کرد و بعدم شرمش شد! یوخده لرزید. گوشهٔ لبای گُلیش پَرید. خواسدم بگم: «از هیبتم نترسی دخترْ شهری! واسه شوما، من تا ابدِ خدا، دیواٰرِ عریض و خالیام. توم خبری نی..» نگفدم ولی. واسادم به تماشای خرامان خرامان رفتنش. میگما! گمونم باس مِن بعد، دهنم رو آب بکشم و معتکفِ امامزاده شم. صُبی رفدم تو همه دکونای شهر دور خوردم، شاه مقصود گرفتم واست تا تسبیح بنداٰزی واس خاطرِ نذرم. گیر کردم ننه…» #میم_سادات_هاشمی #بداهه | تمرینِ دیالوگنویسی./ |°@mimsani 
[
: دیروز سرِ کارگاٰه «دیالوگنِویسی» با رویکردِ «زباٰن عامیانهٔ تهرانِ قدیم»، بلافاصله بعد از تدریس، برای مرور و یادگیریِ بهترِ مطالب، تمرینِ بداههنویسی به هنرجوها دادم. عزیزاٰنمم با غایتِ مهر و زیرکی، خفتم کردن و گفتن الا و لِلّا که بایسد شما هم بنویسی. منم نوشتم… ]
۴.۹K
۱۲:۳۸
گُفت:«همه چیز مشمولِ گذر زماٰن میشود بجز تو، زیباییِ مثالزدنیات و شاٰدیِ بزرگی که دمادم در قلب کوچکِ غمگینم میکاری. زورِ زمان به هر آنچه که به تو مربوط میشود، نمیرسَد! تو تماٰم نمیشوی. در مَن نمیمیری. تو، در متنِ زندگیِ من، یک سرودِ جاودانهای.»
#میم_سادات_هاشمی|°@mimsani
#میم_سادات_هاشمی|°@mimsani
۴.۴K
۱۰:۰۹
دُخترِزیباٰ | ویگِن؛.mp3
۰۴:۳۳-۲.۸ مگابایت
۴.۷K
۱۰:۴۳
ای خالقِ نجیب نوازشگر، اِی حاضرِ ناظرِ همیشه به موقع! ما دُرست توی روزِ مبادا ایستادهایم. هر روز، همهٔ امّیدمان را یککاسه میکنیم و باز به وعدهی «ان مَعَ العُسر یُسرا»یِ تو، نمیرسیم! حالا موقعِ ما رسیده! وقتش شده پیامبری بفرِستی که با ماٰ، برای ما گریه کند و اقیانوسهاٰ را بشکافد و ببرتمان به سرزمینی که در آن «پدرهاٰ دستِ پر به خانه برمیگردند.». ما قبیلهی مردُمانِ متظاهریم. متظاٰهر به خوشبختی. شِکمسیری! که اخیراً در ایفایِ نقشمان هم شکست خوردهایم. در حقیقت مُردهایم و در رؤیاهای موازیِ فرضی و زندگیِ قرضی زندهایم. پولِ نرسیدهی فردا را برای قسطِ نان و رب و شکر کنار میگُذاریم، دمبِ آرزوهامان را میچینیم و به تو که مدّتیست علیالظاٰهر اجابتمان نمیکُنی، هنوز و همیشه، امیدواریم؛
ای امّیدِ یونس در شبهاٰی لاینتهیِ شکمِ ماهی، ای گلستانِ ابراهیم، نجاٰتِ یوسف، ای نجوای «إقرأ بسمِ ربّک الذی» در گوشِ یتیمی اُمّی، ای برهَم زنندهی قواعدِ هَستی، مستجابکنندهی حاجاٰتِ ناشدنی.. به دادِ تنهاییِ قبیلهات برس./
#میم_سادات_هاشمی|°@mimsani
ای امّیدِ یونس در شبهاٰی لاینتهیِ شکمِ ماهی، ای گلستانِ ابراهیم، نجاٰتِ یوسف، ای نجوای «إقرأ بسمِ ربّک الذی» در گوشِ یتیمی اُمّی، ای برهَم زنندهی قواعدِ هَستی، مستجابکنندهی حاجاٰتِ ناشدنی.. به دادِ تنهاییِ قبیلهات برس./
#میم_سادات_هاشمی|°@mimsani
۴.۸K
۱۲:۰۱
طیِ شبانگاٰه گذشته؛ در خلالِ ثبتنام دوره نویسندگی، تورُقِ پیامهای محترمانه و خوش عطر و لعاٰبتون و همچنین شوری که در لحن و صداتون بعد از نامنِویسی بود، موجب شد که مرتب این آیه در سَرم تکراٰر بشه:
وَتُعِزُّ مَنْ تَشَاءُ وَتُذِلُّ مَنْ تَشَاءُ
بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ./
وَتُعِزُّ مَنْ تَشَاءُ وَتُذِلُّ مَنْ تَشَاءُ
بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ./
۳.۶K
۱۲:۱۸
گفت:«تو صومِعهی مَنی! پَناهی. تنهاٰ آدمی که به آن سجده میکنم.» بَعد شمعدانیهای ایوان را نایلون پیچید. پرسیدم:«حتیٰ اگر دستم تنگ باشد؟!» خندید. لا به لای نگاهم چرخی به تنش داد و روی پنجه، خودش را رساند و چسباند به سینهام. گفت:«تنگ؟! برای تنِ من که جا دارد..» نخندیدم. به خیالم مردِ بازندهای بودم که حتیٰ شکستِ باشکوهی نداشتم. صُبحِ یک روز بیدار شدم، خبرِ دلار دویست تومانی را چک کردم و دیدم چِقَدَر برای وعدهی «خوشبختت میکنم.» کمام! به انحنای ابروی راستش دست کشیدم. پرسیدم:«حتی با خانهای کُلنگی و اجارهای؟» و بلافاصلهی نرمهی کرکهای طلایی، روی سرشانهی لُختش را بوسیدم.
گفت:«پشت بام را که تازگیها ایزوگام کردیم. دلواپسِ لولههای پوسیدهای؟ نباش! طوری نمیشود! سگ جانند..» بعد با ظرافتی که مخصوصِ خودش بود، از لای دستهام بیرون خزید و حواسش را به باقیِ گلدانها داد. خداوارهای دلرحم در پیکرِ غمگین یک زن بود که بیگلایه دوستم داٰشت و همین صبر و افراطَش در مهربانی، از عمرم کم میکرد. مُلتهب از نحسیِ خودم، گفتم:«بله خب! سگجانند! مثل منِ پفیوز! مثلِ همهٔ این بیپدرمادرهای آواره و لَنگ!» بعد با دست، عابرهای کوچه را نشانش دادم. نشنید! نخواست بشنود. اقلاً برای یک بار و یک شب! تا مجبور نباشد بنشیند و برای (ایران) گریه کند.
برگهای زرد و مُردهای که چیده بود را یک کیسه کرد و از روشنیِ ایوان به دخمهی کوچکمان برگشت. دنبالش به آشپزخانه رفتم. کیسه سیاهِ کثافتگرفته را تِپاند توی سطلِ زیرِ سینک و بلافاصله دستِ شکنندهٔ رنگپریدهاش را آب کشید. گفتم:«روز اوّلی که این کابینتهای فکستنی، توالتِ چرکمور و نقشهی کذاییِ خانه را دیدی، لبت جمع شد! چانهات لرزید. امّا خندیدی و تک پنجرهی کوچکِ آشپزخانه را نشان دادی و گفتی:(همیشه خانهٔ نورگیر میخواستی!)» باز نشنید، نخواٰست بشنود. در عوض چند پَر هِل و چوب دارچین را کوبید و ریخت توی خورشتِ کم گوشتی که میغُلید.
از عَجزِ خودم و سکوت و تابآوریِ معصومانهی او به ستوه آمدم. اینکه محترماٰنه و پنهانی رنج میکشید و پای حسرتهای پاکَش، یواشکی اشک میریخت؛ درماندهترم میکرد. به دلش سوزن میزدم تا غصهاش نشت کند، بریزد توی قلبِ واماندهی من. هِی خاطراتمان را ناخن میکشیدم تا شاید اقلاً یکبار، زهرِ نشدنها، نرسیدنهاٰ و نداشتههایش را تف کند توی صورتم. گفتم:«حق تو فرو رفتن و سگلرز خوردن در صندلیِ خشکِ پرایدِ اقساطی با بخاریِ خراب نبود! اینکه لباس عروسیات را با گردنکجی از ناهید قرض بگیری و پای سجادهی ترمه که سفرهی عقدت بود بنشینی و بله بگویی، حقِ تو نبود! قول داده بودم غمگین نمیماٰنی. ماندی! ببخش..»
نشنید امّا دهاٰن کوچکش لرزید. مثلِ شب عروسی که جاٰی جواهر، دور گردنِ باریکش نقره بستم و گفتم:«عوَضش کار میکنم و برات، خُرد خُرد، طلا میگیرم.» نگرفتم! نشد. نتوانستم… از آن شب، چهار سال و هزار شب گذشت و دم نزد. مثل حالاٰ که خیار را در ماستِ چکیده رنده میکرد و با تکانِ دست، زنجیرِ کدرِ نقره، روی گلوی شیریاش تاب میخورد. با چند قدمِ پُر و بلند، خودم را سمتش کشیدم، از چانهی گرد و بچگانهاش گرفتم تا باز نگاهش را ندزدد. عاصی و کلافه گفتم:«دِ یک چیزی بگو اقلاً! گله کُن! بدبخت بودنت را هوار بزن! گریه کن. چه میدانم! مثلا بگو که یکی از همین روزهاٰ ترکم میکُنی!..» بلافاصله چشمهای درشت و اشکیاش را توی صورتم دَراند، دستم را پس زد و درحاٰلیکه کلماتش لا به لای گریه گُنگ و محو میشد، گفت:«بله! همهٔ و همهی اینها یادم هست. بعضی روزهاٰ دوبار حمام میکنم تا بتوانم مفصل زیرِ دوش گریه کنم. بله! اینها حقِ من نبود! امّا حق تو هم نبود.. بود؟» بعد در حاٰلیکه قلبش مثل خرگوش میزد، دستهایی که خُردههای سیر و خیار بهشان چسبیده بود را پیچید دور گردنم…
#میم_سادات_هاشمی|°@mimsani
گفت:«پشت بام را که تازگیها ایزوگام کردیم. دلواپسِ لولههای پوسیدهای؟ نباش! طوری نمیشود! سگ جانند..» بعد با ظرافتی که مخصوصِ خودش بود، از لای دستهام بیرون خزید و حواسش را به باقیِ گلدانها داد. خداوارهای دلرحم در پیکرِ غمگین یک زن بود که بیگلایه دوستم داٰشت و همین صبر و افراطَش در مهربانی، از عمرم کم میکرد. مُلتهب از نحسیِ خودم، گفتم:«بله خب! سگجانند! مثل منِ پفیوز! مثلِ همهٔ این بیپدرمادرهای آواره و لَنگ!» بعد با دست، عابرهای کوچه را نشانش دادم. نشنید! نخواست بشنود. اقلاً برای یک بار و یک شب! تا مجبور نباشد بنشیند و برای (ایران) گریه کند.
برگهای زرد و مُردهای که چیده بود را یک کیسه کرد و از روشنیِ ایوان به دخمهی کوچکمان برگشت. دنبالش به آشپزخانه رفتم. کیسه سیاهِ کثافتگرفته را تِپاند توی سطلِ زیرِ سینک و بلافاصله دستِ شکنندهٔ رنگپریدهاش را آب کشید. گفتم:«روز اوّلی که این کابینتهای فکستنی، توالتِ چرکمور و نقشهی کذاییِ خانه را دیدی، لبت جمع شد! چانهات لرزید. امّا خندیدی و تک پنجرهی کوچکِ آشپزخانه را نشان دادی و گفتی:(همیشه خانهٔ نورگیر میخواستی!)» باز نشنید، نخواٰست بشنود. در عوض چند پَر هِل و چوب دارچین را کوبید و ریخت توی خورشتِ کم گوشتی که میغُلید.
از عَجزِ خودم و سکوت و تابآوریِ معصومانهی او به ستوه آمدم. اینکه محترماٰنه و پنهانی رنج میکشید و پای حسرتهای پاکَش، یواشکی اشک میریخت؛ درماندهترم میکرد. به دلش سوزن میزدم تا غصهاش نشت کند، بریزد توی قلبِ واماندهی من. هِی خاطراتمان را ناخن میکشیدم تا شاید اقلاً یکبار، زهرِ نشدنها، نرسیدنهاٰ و نداشتههایش را تف کند توی صورتم. گفتم:«حق تو فرو رفتن و سگلرز خوردن در صندلیِ خشکِ پرایدِ اقساطی با بخاریِ خراب نبود! اینکه لباس عروسیات را با گردنکجی از ناهید قرض بگیری و پای سجادهی ترمه که سفرهی عقدت بود بنشینی و بله بگویی، حقِ تو نبود! قول داده بودم غمگین نمیماٰنی. ماندی! ببخش..»
نشنید امّا دهاٰن کوچکش لرزید. مثلِ شب عروسی که جاٰی جواهر، دور گردنِ باریکش نقره بستم و گفتم:«عوَضش کار میکنم و برات، خُرد خُرد، طلا میگیرم.» نگرفتم! نشد. نتوانستم… از آن شب، چهار سال و هزار شب گذشت و دم نزد. مثل حالاٰ که خیار را در ماستِ چکیده رنده میکرد و با تکانِ دست، زنجیرِ کدرِ نقره، روی گلوی شیریاش تاب میخورد. با چند قدمِ پُر و بلند، خودم را سمتش کشیدم، از چانهی گرد و بچگانهاش گرفتم تا باز نگاهش را ندزدد. عاصی و کلافه گفتم:«دِ یک چیزی بگو اقلاً! گله کُن! بدبخت بودنت را هوار بزن! گریه کن. چه میدانم! مثلا بگو که یکی از همین روزهاٰ ترکم میکُنی!..» بلافاصله چشمهای درشت و اشکیاش را توی صورتم دَراند، دستم را پس زد و درحاٰلیکه کلماتش لا به لای گریه گُنگ و محو میشد، گفت:«بله! همهٔ و همهی اینها یادم هست. بعضی روزهاٰ دوبار حمام میکنم تا بتوانم مفصل زیرِ دوش گریه کنم. بله! اینها حقِ من نبود! امّا حق تو هم نبود.. بود؟» بعد در حاٰلیکه قلبش مثل خرگوش میزد، دستهایی که خُردههای سیر و خیار بهشان چسبیده بود را پیچید دور گردنم…
#میم_سادات_هاشمی|°@mimsani
۳.۷K
۱۹:۱۴
گفتم:«بختِ سیاٰه را نمیشود شُست.» و منتظر ماندم خُدا، قهوهٔ دمی را قاطیِ شیرِ چرب کند و بدهد دستم. پرسیدم:«چطور میدانی که قهوه را خامهای میخورم امّا نمیدانی، نمیبینی که دیگر رشته آرزویی نَمانده که ببافم. همهاش پمبه شده! که کلاهم به پسِ معرکه رسیده و آبِ امیدی نمانده که از کفِ دستم بچکد! چطور نمیبینی جوانِ خیرندیدهی درونم که هی در انتظارِ فردای روشن، صبور بود و نجیب، مُرده! که سالخورده و دست به عصاٰ و ترسو شدهام. چندرغاٰز، پولِ حلالم را نمیتوانم خوش خوشان با فکرِ راحت، خرجِ اَتینا کنم. همهاش را میچپانم توی بالشتم، میگذارم زیرِ سرم، تا فردا که فقیرترم آذوقه داشته باشم! بیدل و دماغ و تلخم. هیچ چیز مرگبارتر ازین نیست که دیگر نمیتوانم مادرم را بخندانم و آنقدر بامزه نیستم که او با دوربین پاناسونیک دنبالم بیوفتد تا از شیرینکاریهام فیلم بگیرد!» لیوان را روی میزِ بینمان کوبیدم و بیتوجه به شُره کردنِ شیرداغ روی دستم، بُراق شدم که:«چطور اینهاٰ را نمیبینی؟!» و بعد عاصی و شاکی زُل زُل نگاهش کردم امّا..
امّا دیدم نشسته پای تلویزیون، نوار ویدئوی فیلمهای بچگیام را میبیند و درحالیکه پیپ میکشد، جایِ من، برای من، گریه یواشکی میکند. دستی به پلکهای خشکم کشیدم! اشکهایِ من بود که از چشمهای او بیرون میریخت..
#میم_سادات_هاشمی|°@mimsani
امّا دیدم نشسته پای تلویزیون، نوار ویدئوی فیلمهای بچگیام را میبیند و درحالیکه پیپ میکشد، جایِ من، برای من، گریه یواشکی میکند. دستی به پلکهای خشکم کشیدم! اشکهایِ من بود که از چشمهای او بیرون میریخت..
#میم_سادات_هاشمی|°@mimsani
۳.۳K
۹:۴۳
اومدی و نشَستی وسطِ خواٰبم، سجاده فیروزهت رو پهن کردی تو اتاقِ من. امّا اِقامه نبستی. هنوز وسطِ گریههات بودی و از خاطرِت رفته بود که مرد مویه نمیکنه. مرغِ سَحر پسزمینهی اشکات میخوند و هواٰ ارغوانی بود. گُفتم:«اگه برا خاطرِ منه، بدون که هنوزْ سنگ به سنگ و درخت به درخت دنباٰلت میگردم.» گفتی:«از سَرمه! زِق زِق میکنه. وسطِ مُخچهم سوز میزنه. تو یه بند داری تو سرم برام میرقصی و آذری میخونی! موهاٰت میشن یه دسته پرستوی وحشی. میچَرخی و اونام دورِت پر میزَنن! هِی میبینم تو با موهاٰت کوچ میکنید از من. بعدَم مدلِ کشدارِ خودت بلند بلند میخندی و دستم رو میگیری و میکشی و میگی:”دِ پاشو برقص. فکر کن عروسیمونه!”منم یادت میندازَم که:”رقصیدن حالیم نمیشه. تو برقص من سرت شاباٰش بریزم”»
گُفتم:«حالا که دیگه مُردم. مُردهها هم که نمیرقصن.. فقط میخوابن.» پرسیدی:«کِی؟!» گفتم:«*فردای رفتنت!* حالاٰ ناچاری بیای سرِ قبرم، برا یبارم که شده برقصی تا شادروان شم.» دندونی خَندیدی و فهمیدم هنوز به کارِ غمهات میام. اون لاٰماها هنوز گریهت بند نیومده بود که گُفتی:«ولی سُر و مُر و گندهای که. خیال کردم حتی غمت نیست! انگار نه انگار که از پیشِ هم رفتیم.» گفتم:«ما خوابیم دیوونه! تو خواب آدمهاٰ شادن! مُردهها زندهان! یادت رفته؟» عُنق شدی. ابروهات پیچید تو هم و جواب ندادی. هیچوقت خوش نداشتی از مُردن و نبودنم بگم. پاشدی اقامه بستی. پرده از باد جُنبید و عطرِت تو اتاق چرخید. بوی صابون میدادی. بویِ نعنا و اُکالیپتوس. بوی تمیزیِ دوشِ نصفه شبی از فرطِ بیچارگی. دراز کشیدم و سَر گذاشتم رو گلدستههای مسجدِ سجادهت تا بتونی عوضِ مُهر، به چشمهاٰی من نگاه کنی و بفهمی که هنوزم نگرانتن. نگاهِت رو گرفتی و پلکهات مچاله شدن و باٰز ابر شدی و گریه کردی… من ولی چشم نبستم. ترسیدم چشمهاٰم رو ببندم و بیدار شم و ببینم تو قبرم و تو برام گُل نیووردی./
#میم_سادات_هاشمی#بداهه | ازهذیاننویسیهام./|°@mimsani
گُفتم:«حالا که دیگه مُردم. مُردهها هم که نمیرقصن.. فقط میخوابن.» پرسیدی:«کِی؟!» گفتم:«*فردای رفتنت!* حالاٰ ناچاری بیای سرِ قبرم، برا یبارم که شده برقصی تا شادروان شم.» دندونی خَندیدی و فهمیدم هنوز به کارِ غمهات میام. اون لاٰماها هنوز گریهت بند نیومده بود که گُفتی:«ولی سُر و مُر و گندهای که. خیال کردم حتی غمت نیست! انگار نه انگار که از پیشِ هم رفتیم.» گفتم:«ما خوابیم دیوونه! تو خواب آدمهاٰ شادن! مُردهها زندهان! یادت رفته؟» عُنق شدی. ابروهات پیچید تو هم و جواب ندادی. هیچوقت خوش نداشتی از مُردن و نبودنم بگم. پاشدی اقامه بستی. پرده از باد جُنبید و عطرِت تو اتاق چرخید. بوی صابون میدادی. بویِ نعنا و اُکالیپتوس. بوی تمیزیِ دوشِ نصفه شبی از فرطِ بیچارگی. دراز کشیدم و سَر گذاشتم رو گلدستههای مسجدِ سجادهت تا بتونی عوضِ مُهر، به چشمهاٰی من نگاه کنی و بفهمی که هنوزم نگرانتن. نگاهِت رو گرفتی و پلکهات مچاله شدن و باٰز ابر شدی و گریه کردی… من ولی چشم نبستم. ترسیدم چشمهاٰم رو ببندم و بیدار شم و ببینم تو قبرم و تو برام گُل نیووردی./
#میم_سادات_هاشمی#بداهه | ازهذیاننویسیهام./|°@mimsani
۱.۹K
۱۷:۱۶