شعر نو، آوازی که دریده شد
پیام صوتی
او و من
۴۲۱بازارسال شده از
We Are Still Here.mp3
۰۳:۲۷-۸.۱۳ مگابایت
۲۱ببرهای خسیس
۲دریاچهٔ فیروزه ای
دوستت دارم های بی سبب به چه مانند؟
دلِ زمینِ داغدارِ تشنه را
ابر سیاه مانند
بوقت نیاز زرد بیابان به بارانِ نقره ای
کبک مست و مارمولک خسته را به آب زندگی
نمِ جان نوازِ کوچکی زند به صحرا
دانه
دانه های کوچک باران
ضرب موسیقای هستی بر لبِ چاک-چاک گیاه
تن ریگ سفید و سنگ سیاه
رقص پرواز قرمز کفشدوزک با خیزِ بلند ملخ
دست آبجویبار کوچک را تکانی می دهد آرام
باد هرزی سر می رسد ناغافل از غرب
سوار اسب خاک رنگ وحشی اش از دور
هو می کشد
های می کند ابرِ بارانی را تند
می راندش با خشم از مِهرریزی
سایه امیدش را دور می کند از سر سنگ و گیاه
نمِ کمِ خاک را می دزد
کبک تشنه می ماند
مارموک زیر سایه سیاه سنگ می لغزد
و اشک چشم کبک را بر می چیند به زبان ترک خورده اش.
می نشینند همرقصان از خیز و پَر
روی بوته اسپندِ صبور
او می مکد دانه های ریز نَم شن
به دهان خشک ریشه اش.
و راستی،
اگر آهی کشد از دل سوخته اش اسپند،
می رود تا گنبد آبی فیروزه ای آسمان دودش
همچو ققنوس؟
از دیدهٔ آسمان از آن آه و این دود فرو می چکد باران؟
و دشت هزاران چشم می شود دور دست ها را غرق تماشا،
ابری مهربان خواهد آمد؟
دوستت دارم هایش
جویبار را...
آیا می رساند به دریارچه فیروزه ای؟
تا به گوشِ ماهی بزرگ طلایی
برساند اخبار بیابان را!
دوم اردیبهشت ماه هزار و چهار صد و چهار شهربابک
دوستت دارم های بی سبب به چه مانند؟
دلِ زمینِ داغدارِ تشنه را
ابر سیاه مانند
بوقت نیاز زرد بیابان به بارانِ نقره ای
کبک مست و مارمولک خسته را به آب زندگی
نمِ جان نوازِ کوچکی زند به صحرا
دانه
دانه های کوچک باران
ضرب موسیقای هستی بر لبِ چاک-چاک گیاه
تن ریگ سفید و سنگ سیاه
رقص پرواز قرمز کفشدوزک با خیزِ بلند ملخ
دست آبجویبار کوچک را تکانی می دهد آرام
باد هرزی سر می رسد ناغافل از غرب
سوار اسب خاک رنگ وحشی اش از دور
هو می کشد
های می کند ابرِ بارانی را تند
می راندش با خشم از مِهرریزی
سایه امیدش را دور می کند از سر سنگ و گیاه
نمِ کمِ خاک را می دزد
کبک تشنه می ماند
مارموک زیر سایه سیاه سنگ می لغزد
و اشک چشم کبک را بر می چیند به زبان ترک خورده اش.
می نشینند همرقصان از خیز و پَر
روی بوته اسپندِ صبور
او می مکد دانه های ریز نَم شن
به دهان خشک ریشه اش.
و راستی،
اگر آهی کشد از دل سوخته اش اسپند،
می رود تا گنبد آبی فیروزه ای آسمان دودش
همچو ققنوس؟
از دیدهٔ آسمان از آن آه و این دود فرو می چکد باران؟
و دشت هزاران چشم می شود دور دست ها را غرق تماشا،
ابری مهربان خواهد آمد؟
دوستت دارم هایش
جویبار را...
آیا می رساند به دریارچه فیروزه ای؟
تا به گوشِ ماهی بزرگ طلایی
برساند اخبار بیابان را!
دوم اردیبهشت ماه هزار و چهار صد و چهار شهربابک
۳۲