ع
اصول حاکم بر کنش دیپلماتیک ایران
" /> مهدی محمدی - ۴ خرداد ۱۴۰۵
آنچه در ادامه میآید، نه متن یک توافق نهایی، که تحلیلی مقدماتی از اصول حاکم بر کنش سیاسی و میدان مذاکرات است. تأکید میکنم این ارزیابی شخصی و غیررسمی است. هنوز توافق مدونی وجود ندارد و اختلافات کلیدی باقی است. شش اصل تحلیلی:
فقدان توافق و اصل عدم عقبنشینیبرخلاف شایعات، توافقی امضا نشده و مذاکرات ادامه دارد. در هندسۀ فعلی، این آمریکاست که باید کوتاه بیاید. بهتعبیر دبیر شورای عالی امنیت ملی، «عقبنشینی» در قاموس ایران جایی ندارد. متون ردوبدلشده غیرمتعهدآور است. اگر اصول ایران تأمین نشود، توافقی شکل نمیگیرد و اعلام رسمی منوط به نهاییشدن همۀ جزئیات است.
مذاکره به مثابه تاکتیک در میدان جنگتوهم صلح نکنید. فضای جنگی تمامعیار و وضعیت «آستانهای» ادامه دارد. حتی در صورت توافق، حداکثر شاهد یک «آتشبس تاکتیکی» چندماهه خواهیم بود، نه پایان خصومت. رویکرد تصمیمسازان، نگاه به توافق بهعنوان «ابزاری جنگی» برای خرید زمان، کسب منابع مالی و ترمیم آسیبهای داخلی است. هدف، تقویت موضع برای رویاروییهای آتی و کاهش بسترهای اغتشاش و ضربۀ نظامی دشمن است. صلحی در کار نیست؛ این صرفاً مانوری در دل جنگ مستمر است.
اجماع سیاسی و اشراف کامل حاکمیتیکشور دچار ازهمگسیختگی یا تصمیمسازی پنهانی نیست. تحلیل معاملۀ زیرزمینی بر سر تنگۀ هرمز یا مسائل راهبردی، از اساس بیاطلاعی است. سازوکار نظام بهگونهای است که پس از مباحثات کارشناسی، تصمیم نهایی در عالیترین سطح گرفته و برای همه فصلالخطاب میشود. این اشراف راهبردی، بهویژه در مسائل نظامی-امنیتی، تضمینکنندۀ وحدت رویه است.
عدم تکرار تجربۀ برجاماین تحلیل که برجام تکرار میشود، به دو دلیل مردود است:نخست آنکه تیم امروز از جنس مدیران میدان نبرد است، نه معتقدان به صلح با آمریکا. اینان آمریکا را «دشمنی شیطانصفت» و بدعهد میدانند و در پی عادیسازی روابط نیستند، بلکه آمادۀ شهادتاند.دوم آنکه بیاعتمادی به آمریکا، فرمت مذاکرات را تغییر داده است. برخلاف گذشته، این ایران نیست که اقدام اعتمادساز انجام دهد؛ این آمریکاست که باید نخست گامهای اعتمادساز بردارد. پیش از آن، دهان ایران در پروندۀ هستهای بسته است.
بحران اجرا و تداوم چالشهاتوافق نقطۀ پایان نیست، که تازه ابتدای چالش اجراست. دشمن از ساعات اولیه به دنبال نقض خواهد بود، اما سناریوهای مقابل طراحی شده. رژیم صهیونیستی با آگاهی از ضرر راهبردی، در لبنان به دنبال معادلات جدید است. آنچه تغییر کرده، فهم قدرت ایران است؛ ایرانی که دو بار جنگیده، طرحهای نظامی را خنثی کرده و تنگۀ هرمز را در مشت دارد. امروز ترامپ التماس مذاکره میکند، اما جرأت تهدید نظامی ندارد.
هستهای؛ خط قرمز به تأخیر افتادهمذاکرات فعلی غیرهستهای است. تا واشنگتن تعهدات یکجانبۀ اعتمادساز را اجرا نکند، ایران وارد فاز هستهای نخواهد شد. خروجی مراحل بعدی نیز باز و منوط به حفظ خطوط قرمز و مصالح نظام است. اگر اقدام اعتمادساز انجام نشود، پروندۀ هستهای بسته میماند.
اصول حاکم بر هر توافق احتمالی(چارچوب اعتمادساز معکوس)
اگر توافق شود، مبنا الزام دشمن به عقبنشینی است. ایران سند پیروزی در جنگ را با این اصول تخلفناپذیر تنظیم کرده:
توقف عملیات نظامی در همه جبههها با ضمانت آمریکا؛ هر حملۀ اسرائیل به مقاومت، نقض توافق از سوی کاخ سفید است.تنگۀ هرمز به روش سابق باز نمیگردد؛ تردد منوط به پروتکل ایران (مسیر ورود و خروج، هزینه خدمات و منع حمل تهدیدات) است.رفع کامل محاصره و بازگشت عبورومرور بنادر به وضع پیش از جنگ.آزادسازی همزمان داراییهای بلوکهشده در حسابهای مورد تأیید تهران.تعلیق تحریمهای نفتی و صادرات آزاد نفت.
تنها با اجرای این پنج گام، ایران ممکن است وارد مذاکرۀ هستهای شود و تا آن زمان هیچ محدودیتی اعمال نشده و نخواهد شد. این چرخش تاریخی قدرت است؛ امروز ماییم که برای دشمن «اقدامات اعتمادساز» تعیین میکنیم. اگر دشمن تمکین کرد، پیروزی تاریخی ملت ایران رقم خورده، و اگر نکرد، بر مواضع قدرت استواریم و جنگ برای تقویت بنیۀ نبرد قهرمانانه ادامه مییابد.
@mohammadi61
" /> مهدی محمدی - ۴ خرداد ۱۴۰۵آنچه در ادامه میآید، نه متن یک توافق نهایی، که تحلیلی مقدماتی از اصول حاکم بر کنش سیاسی و میدان مذاکرات است. تأکید میکنم این ارزیابی شخصی و غیررسمی است. هنوز توافق مدونی وجود ندارد و اختلافات کلیدی باقی است. شش اصل تحلیلی:
فقدان توافق و اصل عدم عقبنشینیبرخلاف شایعات، توافقی امضا نشده و مذاکرات ادامه دارد. در هندسۀ فعلی، این آمریکاست که باید کوتاه بیاید. بهتعبیر دبیر شورای عالی امنیت ملی، «عقبنشینی» در قاموس ایران جایی ندارد. متون ردوبدلشده غیرمتعهدآور است. اگر اصول ایران تأمین نشود، توافقی شکل نمیگیرد و اعلام رسمی منوط به نهاییشدن همۀ جزئیات است. مذاکره به مثابه تاکتیک در میدان جنگتوهم صلح نکنید. فضای جنگی تمامعیار و وضعیت «آستانهای» ادامه دارد. حتی در صورت توافق، حداکثر شاهد یک «آتشبس تاکتیکی» چندماهه خواهیم بود، نه پایان خصومت. رویکرد تصمیمسازان، نگاه به توافق بهعنوان «ابزاری جنگی» برای خرید زمان، کسب منابع مالی و ترمیم آسیبهای داخلی است. هدف، تقویت موضع برای رویاروییهای آتی و کاهش بسترهای اغتشاش و ضربۀ نظامی دشمن است. صلحی در کار نیست؛ این صرفاً مانوری در دل جنگ مستمر است. اجماع سیاسی و اشراف کامل حاکمیتیکشور دچار ازهمگسیختگی یا تصمیمسازی پنهانی نیست. تحلیل معاملۀ زیرزمینی بر سر تنگۀ هرمز یا مسائل راهبردی، از اساس بیاطلاعی است. سازوکار نظام بهگونهای است که پس از مباحثات کارشناسی، تصمیم نهایی در عالیترین سطح گرفته و برای همه فصلالخطاب میشود. این اشراف راهبردی، بهویژه در مسائل نظامی-امنیتی، تضمینکنندۀ وحدت رویه است. عدم تکرار تجربۀ برجاماین تحلیل که برجام تکرار میشود، به دو دلیل مردود است:نخست آنکه تیم امروز از جنس مدیران میدان نبرد است، نه معتقدان به صلح با آمریکا. اینان آمریکا را «دشمنی شیطانصفت» و بدعهد میدانند و در پی عادیسازی روابط نیستند، بلکه آمادۀ شهادتاند.دوم آنکه بیاعتمادی به آمریکا، فرمت مذاکرات را تغییر داده است. برخلاف گذشته، این ایران نیست که اقدام اعتمادساز انجام دهد؛ این آمریکاست که باید نخست گامهای اعتمادساز بردارد. پیش از آن، دهان ایران در پروندۀ هستهای بسته است. بحران اجرا و تداوم چالشهاتوافق نقطۀ پایان نیست، که تازه ابتدای چالش اجراست. دشمن از ساعات اولیه به دنبال نقض خواهد بود، اما سناریوهای مقابل طراحی شده. رژیم صهیونیستی با آگاهی از ضرر راهبردی، در لبنان به دنبال معادلات جدید است. آنچه تغییر کرده، فهم قدرت ایران است؛ ایرانی که دو بار جنگیده، طرحهای نظامی را خنثی کرده و تنگۀ هرمز را در مشت دارد. امروز ترامپ التماس مذاکره میکند، اما جرأت تهدید نظامی ندارد. هستهای؛ خط قرمز به تأخیر افتادهمذاکرات فعلی غیرهستهای است. تا واشنگتن تعهدات یکجانبۀ اعتمادساز را اجرا نکند، ایران وارد فاز هستهای نخواهد شد. خروجی مراحل بعدی نیز باز و منوط به حفظ خطوط قرمز و مصالح نظام است. اگر اقدام اعتمادساز انجام نشود، پروندۀ هستهای بسته میماند. اصول حاکم بر هر توافق احتمالی(چارچوب اعتمادساز معکوس)اگر توافق شود، مبنا الزام دشمن به عقبنشینی است. ایران سند پیروزی در جنگ را با این اصول تخلفناپذیر تنظیم کرده:
توقف عملیات نظامی در همه جبههها با ضمانت آمریکا؛ هر حملۀ اسرائیل به مقاومت، نقض توافق از سوی کاخ سفید است.تنگۀ هرمز به روش سابق باز نمیگردد؛ تردد منوط به پروتکل ایران (مسیر ورود و خروج، هزینه خدمات و منع حمل تهدیدات) است.رفع کامل محاصره و بازگشت عبورومرور بنادر به وضع پیش از جنگ.آزادسازی همزمان داراییهای بلوکهشده در حسابهای مورد تأیید تهران.تعلیق تحریمهای نفتی و صادرات آزاد نفت.تنها با اجرای این پنج گام، ایران ممکن است وارد مذاکرۀ هستهای شود و تا آن زمان هیچ محدودیتی اعمال نشده و نخواهد شد. این چرخش تاریخی قدرت است؛ امروز ماییم که برای دشمن «اقدامات اعتمادساز» تعیین میکنیم. اگر دشمن تمکین کرد، پیروزی تاریخی ملت ایران رقم خورده، و اگر نکرد، بر مواضع قدرت استواریم و جنگ برای تقویت بنیۀ نبرد قهرمانانه ادامه مییابد.
@mohammadi61
پایان آتشبس؛ آغاز راهبرد عملیاتی نوین ایران
" /> مهدی محمدی - ۸ خرداد ۱۴۰۵
تحولات میدانی در هفتههای اخیر شتابی گرفته که دیگر نمیشود با مفاهیم قدیمی تحلیلش کرد. جمعبندی قطعی این است: دوران «آتشبس» تمام شده. اگر نخواهیم از «شکست کامل» آتشبس حرف بزنیم، باید بپذیریم خروج از آن کاملاً آغاز شده و عملاً آتشبس به محاق رفته.
واقعیت میدان برخلاف شایعههاست
برخلاف تحلیلهای سطحی که میگویند ایران «ضربه میخورد و پاسخ نمیدهد»، میدان دقیقاً برعکس را نشان میدهد. طی یک هفته، سه رویارویی نظامی مشخص با نیروهای آمریکایی در بندرعباس و جزایر جنوبی ثبت شده.
قاعده تازه ایران روشن است: هر حمله، یک پاسخ نامتناسب دریافت میکند.
یعنی قدرت ضربه متقابل به هیچ وجه با حمله اولیه دشمن قابل مقایسه نیست. دو نمونه روشن:● در حمله به فرودگاه بندرعباس، ایران پایگاه «علی السالم» کویت را با چند موشک قدرتمند هدف گرفت.● شلیک موشک کروز به سمت اهداف آمریکایی در خلیج فارس و تنگه هرمز.
سپاه رسماً اعلام کرده پاسخ داده شده، اما ملاحظات عملیاتی مانع برجستهسازی کامل رسانهای شده.
️ ابتکار عمل با ایران است
نکته راهبردی: این ایران بوده که در موارد اخیر جرقه درگیری را زده؛ چه با ساقط کردن پهپاد فوقپیشرفته MQ-9، چه با کنترل مسیرهای تنگه هرمز.
هنوز وارد جنگ گسترده نشدهایم
با وجود نقض آتشبس، هنوز در فاز جنگ گسترده نیستیم. اما سکوت اسرائیل و تحرکات آمریکا از یک «دوره آمادهسازی» جدی خبر میدهد. تجربه تاریخ میگوید: سکوت اسرائیل نشانه صلح نیست، یعنی طرحریزی برای رویارویی جدید. ما خود را برای درگیری محتمل در ماههای آینده آماده میکنیم. توافق احتمالی هم فقط ابزاری برای خریدن زمان و آمادگی برای «جنگ بعدی» است. هیچ توهمی درباره صلح نداریم.
راهبرد عملیاتی جدید سپاه از ۱۰ روز پیش:
۱. افزایش نرخ ساقط کردن پهپادها: سامانههای پدافندی جدید به بلوغ رسیدهاند. دوران جولان پهپادهای دشمن بر فراز ایران تمام شده.
۲. حمله مستقیم به شناورهای تهاجمی: هر شناوری که تعرض کند یا در محاصره دریایی مشارکت داشته باشد، با موشکهای کروز هدف قرار میگیرد.
۳. برخورد با شناورهای متخلف در تنگه هرمز: مسیر استاندارد مشخص شده و متخلفان با هشدار و شلیک هشدار وادار به بازگشت میشوند. حاکمیت ایران بر تنگه هرمز تثبیت شده.
دشمن چه میکند؟
آمریکاییها در حال تکمیل بانک اهداف از طریق تصویربرداری مداوم هستند. ما هم این الگو را رصد میکنیم. نکته مهم: برخلاف یک هفته پیش که در «لبه عملیات» بودند، حالا با کاهش آمادگی مواجهاند و بخشی از تجهیزات را خارج کردهاند. در مقابل، نیروهای مسلح ما با آمادگی بالاتر، مهیای لحظهای هستند که توافقی در کار نباشد.
پازل جدید امنیتی برای واشنگتن
گزارش رویترز و اسناد سنتکام از نگرانی شدید بابت «بازیگران ناشناس» جدید حکایت دارد؛ بازیگرانی که با دادههای GPS تجاری، تأسیسات محرمانه آمریکا را هدف میگیرند و فارغ از بودن یا نبودن آتشبس، برنامه خودشان را پیش میبرند.
حرف آخر:
آنچه در میدان میگذرد یعنی ما برای جنگ بعدی آمادهتر از دشمنیم. تا آن لحظه، دست رزمندگان ما روی ماشه میماند.
@mohammadi61
" /> مهدی محمدی - ۸ خرداد ۱۴۰۵تحولات میدانی در هفتههای اخیر شتابی گرفته که دیگر نمیشود با مفاهیم قدیمی تحلیلش کرد. جمعبندی قطعی این است: دوران «آتشبس» تمام شده. اگر نخواهیم از «شکست کامل» آتشبس حرف بزنیم، باید بپذیریم خروج از آن کاملاً آغاز شده و عملاً آتشبس به محاق رفته.
واقعیت میدان برخلاف شایعههاستبرخلاف تحلیلهای سطحی که میگویند ایران «ضربه میخورد و پاسخ نمیدهد»، میدان دقیقاً برعکس را نشان میدهد. طی یک هفته، سه رویارویی نظامی مشخص با نیروهای آمریکایی در بندرعباس و جزایر جنوبی ثبت شده.
قاعده تازه ایران روشن است:
هر حمله، یک پاسخ نامتناسب دریافت میکند.یعنی قدرت ضربه متقابل به هیچ وجه با حمله اولیه دشمن قابل مقایسه نیست. دو نمونه روشن:● در حمله به فرودگاه بندرعباس، ایران پایگاه «علی السالم» کویت را با چند موشک قدرتمند هدف گرفت.● شلیک موشک کروز به سمت اهداف آمریکایی در خلیج فارس و تنگه هرمز.
سپاه رسماً اعلام کرده پاسخ داده شده، اما ملاحظات عملیاتی مانع برجستهسازی کامل رسانهای شده.
️ ابتکار عمل با ایران استنکته راهبردی: این ایران بوده که در موارد اخیر جرقه درگیری را زده؛ چه با ساقط کردن پهپاد فوقپیشرفته MQ-9، چه با کنترل مسیرهای تنگه هرمز.
هنوز وارد جنگ گسترده نشدهایمبا وجود نقض آتشبس، هنوز در فاز جنگ گسترده نیستیم. اما سکوت اسرائیل و تحرکات آمریکا از یک «دوره آمادهسازی» جدی خبر میدهد. تجربه تاریخ میگوید: سکوت اسرائیل نشانه صلح نیست، یعنی طرحریزی برای رویارویی جدید. ما خود را برای درگیری محتمل در ماههای آینده آماده میکنیم. توافق احتمالی هم فقط ابزاری برای خریدن زمان و آمادگی برای «جنگ بعدی» است. هیچ توهمی درباره صلح نداریم.
راهبرد عملیاتی جدید سپاه از ۱۰ روز پیش:۱. افزایش نرخ ساقط کردن پهپادها: سامانههای پدافندی جدید به بلوغ رسیدهاند. دوران جولان پهپادهای دشمن بر فراز ایران تمام شده.
۲. حمله مستقیم به شناورهای تهاجمی: هر شناوری که تعرض کند یا در محاصره دریایی مشارکت داشته باشد، با موشکهای کروز هدف قرار میگیرد.
۳. برخورد با شناورهای متخلف در تنگه هرمز: مسیر استاندارد مشخص شده و متخلفان با هشدار و شلیک هشدار وادار به بازگشت میشوند. حاکمیت ایران بر تنگه هرمز تثبیت شده.
دشمن چه میکند؟آمریکاییها در حال تکمیل بانک اهداف از طریق تصویربرداری مداوم هستند. ما هم این الگو را رصد میکنیم. نکته مهم: برخلاف یک هفته پیش که در «لبه عملیات» بودند، حالا با کاهش آمادگی مواجهاند و بخشی از تجهیزات را خارج کردهاند. در مقابل، نیروهای مسلح ما با آمادگی بالاتر، مهیای لحظهای هستند که توافقی در کار نباشد.
پازل جدید امنیتی برای واشنگتنگزارش رویترز و اسناد سنتکام از نگرانی شدید بابت «بازیگران ناشناس» جدید حکایت دارد؛ بازیگرانی که با دادههای GPS تجاری، تأسیسات محرمانه آمریکا را هدف میگیرند و فارغ از بودن یا نبودن آتشبس، برنامه خودشان را پیش میبرند.
حرف آخر:آنچه در میدان میگذرد یعنی ما برای جنگ بعدی آمادهتر از دشمنیم. تا آن لحظه، دست رزمندگان ما روی ماشه میماند.
@mohammadi61
پیروزی در متن، نبرد در فرامتن؛ تحلیلی بر هندسه قدرت در مذاکرات جاری
" /> مهدی محمدی - ۸ خرداد ۱۴۰۵
توافقی وجود ندارد؛ ابتکار عمل با ایران استبرخلاف عملیات روانی گسترده رسانههای غربی، هیچ توافقی نهایی نشده است. دلیل اصلی، شکاف عمیق در دو لایه «متن» و «فرامتن» است. در لایه متن، ایران هنوز به مفادی که بازتابدهنده پیروزی قاطع در جنگ و شکست کامل آمریکا باشد دست نیافته؛ متنی که روی میز است باید بهگونهای تنظیم شود که هر خوانندهای بیهیچ تردیدی بازنده و برنده میدان را تشخیص دهد. در لایه فرامتن نیز اعتماد ایران به امکان توافق با دولتی که فرمانده ترور شهیدان ماست، صفر بلکه منفی است. وقایع ده روز اخیر این گزاره را تقویت کرده که شاید اساساً نباید با چنین دشمنی توافق کرد. ما امروز در موضع «قدرت» هستیم و این ماییم که تصمیم میگیریم توافق صورت بگیرد یا خیر.
اعتماد به روایت دشمن؛ آفت تحلیل در داخلیک آسیب جدی در فضای تحلیلی داخل، مبنا قراردادن توییتهای ترامپ یا گزارشهای رسانههای اسرائیلی برای قضاوت درباره کنش ایران است. ترامپ امروز جنگ و مذاکره را یکجا باخته است و برای پوشاندن این شکست، به جنگ روانی و لفاظیهای توخالی پناه برده. تکلیف ما روشنگری حداکثری است، اما مبنا قراردادن سخن دشمن برای تحلیل کنش خودی، یک خطای راهبردی محض است.
فرمت توافق: شکست راهبردی ترامپ در پرونده هستهایچارچوب کلی هر توافق احتمالی، بازتابی از شکست مفتضحانه پروژه «نابودی برنامه هستهای» ایران است. ترامپ آمده بود تا ایران را به «غبار هستهای» تبدیل کند، اما در طرح فعلی، ایران در حوزه هستهای هیچ امتیازی نداده و هیچ محدودیتی را نپذیرفته است. این فرمت، «برنده» را مشخص میکند. حتی اگر فردای توافق، آمریکاییها به عهد خود خیانت کنند، ما در حوزه هستهای چیزی از دست ندادهایم و منابعی که در مدت کوتاه توافق جذب میشود، قدرت ما را برای «رویارویی بعدی» افزایش میدهد.
روانشناسی ترامپ؛ تلاش برای پوشاندن شکسترفتارهای اخیر ترامپ را باید تلاش مذبوحانه برای «کاور کردن باخت» تحلیل کرد. او به سه ابزار متوسل شده است:• لفاظی و دروغپردازی• عملیات نظامی محدود و ناموفق• فشار بر لبنان از طریق اسرائیلنکته کلیدی اینجاست که این رفتارها اگرچه برای «فیس سیوینگ» ترامپ طراحی شده، اما عملاً فاصلهگیری از توافق را تسریع میکند.
چشمانداز آینده: از آتشبس شکننده تا جنگ بزرگسه سناریو پیش روست:۱. توافق عزتمندانه۲. جنگ بزرگ۳. نه جنگ، نه صلح (وضعیت فرسایشی به نفع کشور نیست)در هر سه حالت، محاسبه غلط دشمن او را به باتلاقی عمیقتر فرو خواهد برد. عزت امروز ایران، ثمره خون شهدا و مجاهدت نیروهای مسلح است و در هیچ اتاق مذاکرهای، کوچکترین خدشهای به این دستاورد راهبردی وارد نخواهد شد.
خلاصه راهبردی: ایران در موضع قدرت است، توافق صرفاً یک تاکتیک برای خرید زمان و منابع است نه استراتژی صلحطلبانه، و سرنوشت نبرد را ما تعیین خواهیم کرد.
@mohammadi61
" /> مهدی محمدی - ۸ خرداد ۱۴۰۵ توافقی وجود ندارد؛ ابتکار عمل با ایران استبرخلاف عملیات روانی گسترده رسانههای غربی، هیچ توافقی نهایی نشده است. دلیل اصلی، شکاف عمیق در دو لایه «متن» و «فرامتن» است. در لایه متن، ایران هنوز به مفادی که بازتابدهنده پیروزی قاطع در جنگ و شکست کامل آمریکا باشد دست نیافته؛ متنی که روی میز است باید بهگونهای تنظیم شود که هر خوانندهای بیهیچ تردیدی بازنده و برنده میدان را تشخیص دهد. در لایه فرامتن نیز اعتماد ایران به امکان توافق با دولتی که فرمانده ترور شهیدان ماست، صفر بلکه منفی است. وقایع ده روز اخیر این گزاره را تقویت کرده که شاید اساساً نباید با چنین دشمنی توافق کرد. ما امروز در موضع «قدرت» هستیم و این ماییم که تصمیم میگیریم توافق صورت بگیرد یا خیر. اعتماد به روایت دشمن؛ آفت تحلیل در داخلیک آسیب جدی در فضای تحلیلی داخل، مبنا قراردادن توییتهای ترامپ یا گزارشهای رسانههای اسرائیلی برای قضاوت درباره کنش ایران است. ترامپ امروز جنگ و مذاکره را یکجا باخته است و برای پوشاندن این شکست، به جنگ روانی و لفاظیهای توخالی پناه برده. تکلیف ما روشنگری حداکثری است، اما مبنا قراردادن سخن دشمن برای تحلیل کنش خودی، یک خطای راهبردی محض است. فرمت توافق: شکست راهبردی ترامپ در پرونده هستهایچارچوب کلی هر توافق احتمالی، بازتابی از شکست مفتضحانه پروژه «نابودی برنامه هستهای» ایران است. ترامپ آمده بود تا ایران را به «غبار هستهای» تبدیل کند، اما در طرح فعلی، ایران در حوزه هستهای هیچ امتیازی نداده و هیچ محدودیتی را نپذیرفته است. این فرمت، «برنده» را مشخص میکند. حتی اگر فردای توافق، آمریکاییها به عهد خود خیانت کنند، ما در حوزه هستهای چیزی از دست ندادهایم و منابعی که در مدت کوتاه توافق جذب میشود، قدرت ما را برای «رویارویی بعدی» افزایش میدهد. روانشناسی ترامپ؛ تلاش برای پوشاندن شکسترفتارهای اخیر ترامپ را باید تلاش مذبوحانه برای «کاور کردن باخت» تحلیل کرد. او به سه ابزار متوسل شده است:• لفاظی و دروغپردازی• عملیات نظامی محدود و ناموفق• فشار بر لبنان از طریق اسرائیلنکته کلیدی اینجاست که این رفتارها اگرچه برای «فیس سیوینگ» ترامپ طراحی شده، اما عملاً فاصلهگیری از توافق را تسریع میکند. چشمانداز آینده: از آتشبس شکننده تا جنگ بزرگسه سناریو پیش روست:۱. توافق عزتمندانه۲. جنگ بزرگ۳. نه جنگ، نه صلح (وضعیت فرسایشی به نفع کشور نیست)در هر سه حالت، محاسبه غلط دشمن او را به باتلاقی عمیقتر فرو خواهد برد. عزت امروز ایران، ثمره خون شهدا و مجاهدت نیروهای مسلح است و در هیچ اتاق مذاکرهای، کوچکترین خدشهای به این دستاورد راهبردی وارد نخواهد شد.خلاصه راهبردی: ایران در موضع قدرت است، توافق صرفاً یک تاکتیک برای خرید زمان و منابع است نه استراتژی صلحطلبانه، و سرنوشت نبرد را ما تعیین خواهیم کرد.@mohammadi61