The Politics Of Regulation_ Institutions and Regulatory -- Jacint Jordana; David Levi-Faur; Cancer Research Campaign -- The CRC series on competition, -- 9781283217439 -- aa3344c792829395bd44d9a4940cefeb -- Anna’s A.pdf
۲.۹۸ مگابایت
The Politics of Regulation: Institutions and Regulatory Reforms for the Age of GovernanceEdited by Jacint Jordana and David Levi-FaurEdward Elgar Publishing2004 @mohammadreza_dadgostar۲robust-governance-in-turbulent-times.pdf
۲.۵۹ مگابایت
Robust Governance in Turbulent TimesChristopher Ansell et alCambridge University Press2024 @mohammadreza_dadgostar۱تیک‌تاک...ساعت توسعه در حال تمام‌شدن استبانک جهانی در پژوهش اخیر خود نشان می‌دهد که جهان در حال حاضر با کمترین سرعت توسعه در ۷۵ سال گذشته مواجه است. امید به زندگی و عرضه برق سرانه هر دو به کمترین سرعت پیشرفت خود از سال ۱۹۵۰ رسیده‌اند. سال‌های تحصیل نیز کمترین سرعت خود را از سال ۱۹۶۰ تجربه می‌کند. کاهش فقر شدید در پایین‌ترین سطح از دهه ۱۹۹۰ قرار دارد. نگران‌کننده‌ترین یافته درباره برابری جنسیتی است: برای اولین بار در ۷۵ سال اخیر، جهان در این شاخص نه تنها پیشرفت نمی‌کند، بلکه دچار پسرفت شده است. تنها شدت کربن تولید اقتصادی است که در دهه اخیر توقف داشته اما نسبت به دوره ۱۹۵۰ تا ۲۰۰۰ همچنان در سطح بالایی قرار دارد.
پژوهشگران برای سنجش فاصله کشورها از توسعه‌یافتگی، آستانه‌ای تعریف کرده‌اند که معادل استاندارد کشورهای با درآمد بالای بانک جهانی است. این آستانه شامل مقادیر زیر است: ۱۱.۳ سال تحصیل، امید به زندگی ۷۶.۹ سال، نرخ فقر ۰.۷ درصد، شدت کربن ۰.۲ تن به ازای تولید ناخالص داخلی، برق سرانه ۴.۱ مگاوات‌ساعت و شاخص توانمندسازی زنان ۸۸.۱ از ۱۰۰.
نخستین کشوری که به این آستانه رسید، نروژ در سال ۱۹۶۸ بود و تا سال ۲۰۲۲، مجموعاً ۴۷ کشور موفق به عبور از این آستانه شده‌اند. کره جنوبی یک نمونۀ موفق است: با وجود ۱۳۳ سال فاصله در سال ۱۹۵۰، با سرعت بیش از دو برابر معمول توانست در سال ۲۰۰۳ به آستانه برسد.
اما وضعیت بسیاری از کشورها نگران‌کننده است. در میانگین شش شاخص، ۵۴ کشور (با دامنه اطمینان ۵۱ تا ۵۹ کشور) بیش از ۱۰۰ سال با استانداردهای توسعه‌یافتگی فاصله دارند. این کشورها به دو دسته تقسیم می‌شوند: دسته اول کشورهایی هستند که به آستانه نزدیکند اما سرعت پیشرفت نزدیک به صفر یا منفی دارند مانند روسیه، ونزوئلا و لبنان. دسته دوم کشورهایی با استانداردهای بسیار پایین و پیشرفت کند مانند بسیاری از کشورهای جنوب صحرای آفریقا، هائیتی و یمن است.
وضعیت بر اساس شاخص‌های مختلف متفاوت است. بدترین وضعیت مربوط به توانمندسازی زنان است که ۷۵ کشور بیش از ۱۰۰ سال فاصله دارند. پس از آن برق سرانه با ۶۷ کشور و فقر با ۶۱ کشور قرار دارند. بهترین وضعیت مربوط به امید به زندگی است که تنها ۲۳ کشور بیش از ۱۰۰ سال فاصله دارند.
فاصله بین کشورهای پیشرو و عقب‌مانده حیرت‌آور است: بین فنلاند به عنوان بهترین عملکرد و پنج کشور کمتر توسعه‌یافته، بیش از ۱۵۰ سال فاصله توسعه وجود دارد. این یعنی اگر کشورهای کمتر توسعه‌یافته با سرعت معمول جهانی پیش بروند، یک قرن و نیم طول می‌کشد تا به سطح کنونی فنلاند برسند.
کندی سرعت توسعه در دهه اخیر هزینه سنگینی داشته است. پژوهشگران محاسبه کرده‌اند که اگر این روند کند تا سال ۲۰۳۰ ادامه یابد، ده‌ها سال پیشرفت از دست خواهد رفت. برای نمونه، جهان در برخی شاخص‌ها به جای ۲۰ سال پیشرفت، تنها ۵ تا ۱۰ سال پیشرفت واقعی داشته است. این یعنی نسل کنونی در حال تجربه یک دهه از دست‌رفته در توسعه جهانی است.
@mohammadreza_dadgostar۳تله بزرگ؛ چرا سیاستمداران اعتراضات مردم را نادیده می گیرند؟/ تصمیمات غلط دولتمردان به سادگی عوض نمی‌شوند / چرا گذر زمان به نفع سیاست‌های بد است؟گروه اندیشه: سیدمحمدرضا دادگستر (پژوهشگر سیاستگذاری عمومی) در مقاله ای که در اختیار خبرگزاری خبرآنلاین قرار داده، با تکیه بر مقاله معروف پل پیرسون، مفهوم «بازده فزاینده» در سیاست را به زبانی ساده توضیح می‌دهد. از نظر دادگستر، برخلاف اقتصاد که اشتباهات در آن با ابزار بازار و رقابت زود اصلاح می‌شوند، در دنیای سیاست هرچه یک تصمیم غلط بیشتر اجرا شود، ریشه‌دارتر شده و تغییر آن سخت‌تر می‌شود. سیاست به دلیل ماهیت اجباری قوانین، هزینه‌های سنگینِ ایجاد نهادها و سودجویی صاحبان قدرت، مستعدِ نوعی «قفل‌شدگی» است؛ به طوری که یک اشتباه کوچک اولیه به مرور زمان به یک سلطه بزرگ تبدیل می‌شود. در این فضا، سیاستمداران به خاطر آینده شغلی کوتاه‌مدت خود تمایلی به اصلاح مسیر ندارند. نویسنده نتیجه می‌گیرد که در دنیای سیاست، زمان شروع یک اعتراض یا نقد بسیار حیاتی است، چرا که با گذشت زمان، سیستم در مسیر اشتباه خود قفل می‌شود.
متن کامل:khabaronline.ir/xpSbD
@mohammadreza_dadgostar۳ما.pdf
۴.۱۵ مگابایت
رمان "ما"یوگنی زامیاتین ترجمه انوشیروان دولتشاهیرمان "ما" یکی از آثار کلاسیک ادبیات روس در ژانر پادآرمانشهری است. زامیاتین نویسنده آن که خود از بلشویک‌های اولیه بود، خیلی زود از استبداد دوران لنین و سپس استالین سرخورده شد. او در این کتاب، سال‌ها قبل از ظهور استالینیسم، فجایع جوامع توتالیتر را پیش‌بینی کرد. به همین دلیل، این رمان در شوروی سابق تا سال ۱۹۸۸ ممنوع بود و خود زامیاتین مجبور به تبعید به پاریس شد. جرج اورول در نوشتن کتاب ۱۹۸۴ از این رمان اثر پذیرفته بود.
@mohammadreza_dadgostar۱
کتاب هنوز در سایت نمایشگاه مجازی موجود نشده اما در بازه برگزاری نمایشگاه، در سایت ناشر با ۲۵ درصد تخفیف قابل‌تهیه است.isdspub.ir @mohammadreza_dadgostar۲
"وقتی خالد بن عبدالله قسری که از سوی هشام بن عبدالملک خلیفه اموی کارگزار او در عراق بود، از خلیفه اجازه خواست تا پلی بر روی دجله - در جایی که مناسب تشخیص داده بودند - بسازند، هشام به او نوشت اگر این کار شدنی بود ایرانی‌ها کرده بودند. و چون خالد اصرار ورزید هشام به این شرط با او موافقت کرد که اگر این کار درست از آب درنیامد، زیان آن را خود بر عهده گیرد. خالد هم با هزینه‌ای سنگین آن را ساخت و چون دیری نپایید که طغیان آب آن را ویران ساخت، هشام هم به‌عنوان جریمه تمام هزینه آن را از او گرفت."تاریخ و فرهنگ ایران در دوران انتقال از عصر ساسانی به عصر اسلامی / دکتر محمد محمدی ملایری
@mohammadreza_dadgostarمیلیاردرهای کالیفرنیایی و یک مالیات جدیدمردم کالیفرنیا قراره نوامبر ۲۰۲۶ به پای صندوق‌های رای بروند و به قانون مالیات بر ثروت میلیاردرها رای بدهند. این طرح یکی از جنجالی‌ترین قوانین مالیاتی در تاریخ آمریکاست که مالیات پنج درصدی بر ثروت میلیاردرهای مقیم این ایالت اعمال می‌کند. جاسپر بول، امانوئل سائز و گابریل زاکمن، اقتصاددانان برجسته حوزه نابرابری و مالیات‌‌ستانی،در پژوهشی که در مه ۲۰۲۶ در NBER منتشر شده است، به بررسی ابعاد مختلف این طرح پرداخته‌اند.
یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که ثروت میلیاردرهای کالیفرنیا در سال‌های اخیر به طور بی‌سابقه‌ای افزایش یافته است. تا پایان سال ۲۰۲۵، ثروت ۲۳۹ میلیاردر مقیم کالیفرنیا به ۲۰۵۲ میلیارد دلار رسیده که معادل ۴۸ درصد از تولید ناخالص داخلی سالانه این ایالت است. این ثروت طی تنها سه سال (۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵) رشد ۱۴۴ درصدی داشته و نرخ رشد سالانه در این دوره به ترتیب ۳۷، ۳۶ و ۳۱ درصد بوده است. این رشد عمدتاً ناشی از رونق هوش مصنوعی و افزایش ارزش سهام شرکت‌های بزرگ فناوری است. چهار میلیاردر برتر ایالت یعنی لری پیج، سرگئی برین، مارک زاکربرگ و جنسن هوانگ (مدیرعامل انویدیا) به تنهایی ۴۳ درصد از کل ثروت میلیاردرها و ۵۶ درصد از رشد سه‌ساله اخیر را به خود اختصاص داده‌اند. ثروت این چهار نفر طی همین دوره ۳۲۲ درصد افزایش یافته و از ۲۰۹ به ۸۸۲ میلیارد دلار رسیده است.
یافته‌های مقاله حکایت از آن دارد که در بلندمدت، شکاف میان رشد ثروت ثروتمندترین خانواده‌ها و رشد درآمد خانواده‌های معمولی به طرز چشمگیری افزایش یافته است. از سال ۱۹۸۲ تا ۲۰۲۵، ثروت واقعی طبقه میلیاردر (۰.۰۰۰۲ درصد ثروتمندترین خانواده‌ها) سی برابر شده، در حالی که درآمد واقعی متوسط خانواده در کالیفرنیا تنها حدود دو برابر افزایش یافته است. به عبارت دیگر، نرخ رشد سالانه ثروت طبقه میلیاردر ۸.۲ درصد بوده در مقابل ۱.۵ درصد برای درآمد متوسط خانواده‌ها. نسبت ثروت این طبقه به تولید ناخالص داخلی کالیفرنیا از ۲ درصد در اوایل دهه ۱۹۸۰ به ۳۰ درصد در سال ۲۰۲۵ رسیده است. این ارقام نشان می‌دهد که ثروت در رأس هرم اقتصادی نه فقط به صورت مقطعی، بلکه به عنوان یک روند ساختاری و بلندمدت در حال افزایش است.
شاید مهم‌ترین یافته پژوهش، مستندسازی پایین بودن شدید مالیات‌های پرداختی میلیاردرها نسبت به ثروت عظیم آن‌هاست. در سال‌های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۵، میلیاردرهای کالیفرنیا به طور متوسط تنها ۰.۲ درصد از ثروت خود را به عنوان مالیات بر درآمد ایالتی پرداخته‌اند که مجموعاً سالانه حدود ۳.۲ میلیارد دلار می‌شود. این رقم تنها ۲.۴ درصد از کل درآمد مالیات بر درآمد کالیفرنیا و کمتر از یک درصد از کل درآمدهای مالیاتی ایالتی و محلی را تشکیل می‌دهد. برای چهار میلیاردر برتر، این نسبت حتی بسیار ناچیزتر است: آن‌ها تنها ۰.۰۴ درصد از ثروت خود را به عنوان مالیات بر درآمد کالیفرنیا پرداخته‌اند. حتی هنگامی که همه مالیات‌ها در همه سطوح دولت (فدرال، ایالتی، محلی، مالیات شرکتی، مالیات بر دارایی و مالیات بر فروش) را جمع کنیم، نرخ مؤثر مالیاتی میلیاردرها در سال‌های اخیر حدود ۱.۱ درصد ثروت آن‌ها بوده است.
چرا مالیاتی که میلیاردرهای کالیفرنیایی می‌پردازند اینقدر پایین است؟ پژوهش چهار دلیل اصلی را شناسایی می‌کند. اول، شرکت‌های متعلق به میلیاردرها سود سهام بسیار کمی توزیع می‌کنند و تنها ۳.۷ درصد از سود پس از مالیات شرکتی به صورت سود سهام به مالکان پرداخت می‌شود. دوم، میلیاردرها سود سرمایه خود را تحقق نمی‌بخشند و تنها ۱.۶ درصد از افزایش ثروت خود را به عنوان سود سرمایه مشمول مالیات گزارش می‌دهند. سوم، حقوق و پاداش مدیرعامل‌ها (که به سختی به آن مالیات بسته می‌شود) در مقایسه با ثروت آن‌ها ناچیز است. چهارم، کمک‌های خیریه کلان از طریق اهدای سهام افزایش‌یافته، معافیت مالیاتی مضاعف ایجاد می‌کند. برای نمونه، لری پیج و سرگئی برین در سال‌های ۲۰۱۹، ۲۰۲۰ و ۲۰۲۳ هیچ مالیات بر درآمد کالیفرنیا بر ثروت خود از شرکت آلفابت پرداخت نکردند، در حالی که سهم آن‌ها از سود شرکت در این سه سال حدود ۱۰ میلیارد دلار برای هر نفر بوده است.
طرح پیشنهادی، مالیات یک‌باره پنج درصدی بر ثروت میلیاردرهای مقیم کالیفرنیا در تاریخ اول ژانویه ۲۰۲۶ مورد همه‌پرسی قرار می‌گیرد که اگر تصویب شود، طی پنج سال قابل‌پرداخت است. این مالیات شامل همه دارایی‌های جهانی می‌شود و معافیت‌های محدودی برای املاک مستقیم و دارایی‌های بازنشستگی دارد. از درآمد حاصل از آن، ۹۰ درصد برای بهداشت و درمان و ۱۰ درصد برای امنیت غذایی و آموزش هزینه خواهد شد تا کسری ناشی از کاهش هزینه‌های فدرال جبران شود. پژوهشگران برآورد می‌کنند که این مالیات می‌تواند حدود ۱۰۰ میلیارد دلار درآمد تازه ایجاد کند.
@mohammadreza_dadgostarw35218.pdf
۷۸۹.۸۴ کیلوبایت
California Billionaires: Wealth, Taxes, and Wealth Tax Revenue EstimatesJasper Boll, Emmanuel Saez & Gabriel ZucmanNBERMay 2026 @mohammadreza_dadgostar