۲۶۹
۱۶:۱۹
۲۶۹
۱۶:۱۹
۲۶۹
۱۶:۱۹
۲۶۹
۱۶:۱۹
۲۶۹
۱۶:۱۹
۲۶۹
۱۶:۱۹
۲۶۹
۱۶:۱۹
۲۶۹
۱۶:۱۹
پایان سفرنامه | فصلِ «خداحافظیهای سخت»و اینگونه بود که روزهای گرم و پرشورِ پیاده روی اربعین و خدمت به زائران به ایستگاه آخرش رسید.
حالا که قلم برداشتهام تا دفتر این حکایت را ببندم، قطرات اشک از چشمانم جاری می شود و میبینم که کلمات برای توصیف برخی چهرهها ته میکشند.
حکایتِ خادمانی که حتی به سفر اربعین نیامدند اما خدمت کردند و در سایه حرکت کردند؛ کسانی که در هیچ عکسی نبودند، اما در هر لحظه از سفر ما حضور داشتند. از آن فردی که پایه ی قرار گاه را گذاشت بیقرارمان کرد تا آن خادمانی که شب تا صبح بیدار بودند که امنیت قرارگاه زینبیه برپا باشد... آب سرد برای زائران همیشه مهیا باشد ... غذای گرم تهیه شود ...کولرها سالم باشد و بی آب نماند ...تا نظافت زینبیه برقرار باشد و صدها خدمت ناگفته ای که برادران خادم در پشتیبانی و راه اندازی قرارگاه انجام دادند و در برابر ناملایمات خم به ابرو نیاوردند و در ازای آن از سرورمان اباعبدالله الحسین علیه السلام خواستند تا خدمتگزار اربعینی ها باشند ...
کسانی که شاید هرگز نامشان در هیچ گزارشی نیامد، اما مهر خدمتشان بر پیشانیِ هر زائری که با لبخند از قرارگاه خارج میشد، حک شد.شاید انقدر غرق در تکالیف بودیم یا فرصت نبود قدردانشان باشیم ؛ اما یقین دارم که در دفترِ اعمالِ سیدالشهدا (ع)، این خدمتهای بیصدا و بی منت، پررنگتر نوشته می شود .سختترین لحظه، لحظهی «جمع کردن» قرارگاه بود. تماشا کردنِ آن لحظاتی که چادرها و موکبها، یکی پس از دیگری، جمع میشد ؛ انگار تمام دنیا داشت جمع میشد و کوچک میشد. نگاه میکردم به آن خادمهای عزیز که با دلی پر از غم، وسایل را جمع میکردند و با چشمانی اشکبار، با هم نجوای خداحافظی میکردند.
عجیب بود... انگار ما در این ده روز، به یک زندگی جدید عادت کرده بودیم؛ به بوی نذری، به صدای مناجات و مداحی که در محوطه پخش می شد و بهتر از همه رفت و امد زائران و...حالا که قرار بود برگردیم، دلمان می گرفت. انگار بخشی از روحمان در همان بوستان متنزهالحسین، در میان سرزمین نخل های بلند جامانده بود.عکسهای یادگاری را ورق میزنم... هر عکس، یک تکه از پازلِ این سفر است و هر تصویر، خاطرهای از یک لبخند، یک اشک یا یک دعای مشترک. این آلبوم حالا تنها شاهد سفر زیبای ماست از روزهایی که هریک در کنار هم بودیم و به «ما» تبدیل شدیم.به پایان رسید این دفترِ حکایت، اما ایمان دارم که روایتِ این عشق همچنان باقی است. باقی در قلب خادمانی که بینام و نشان خدمت کردند و در روح زائرانی که فرصت این خدمت را به ما دادند ...
از هر کسی که در این مسیر ذرهای مهربانی به ما بخشید، سپاسگزاریم. از خدا میخواهیم که سر سفرهی ائمه علیهم السلام بنشینیم و این توفیقِ نوکری در قرارگاه زینبیه را از ما نگیرد.خداحافظی با کربلا، در واقع «قولِ بازگشت» است،تا سال آینده، تا همان روزهای پرشور، تا بازگشت به همان آغوش گرمِ زینبیه...انشاءالله که عمری باشد تا دوباره در مسیر عشق، همقدم شویم.
حب الحسین یجمعنا
#موکب_زینبیه#موکب_ویژه_بانوان@mokeb_zainabiyah
حکایتِ خادمانی که حتی به سفر اربعین نیامدند اما خدمت کردند و در سایه حرکت کردند؛ کسانی که در هیچ عکسی نبودند، اما در هر لحظه از سفر ما حضور داشتند. از آن فردی که پایه ی قرار گاه را گذاشت بیقرارمان کرد تا آن خادمانی که شب تا صبح بیدار بودند که امنیت قرارگاه زینبیه برپا باشد... آب سرد برای زائران همیشه مهیا باشد ... غذای گرم تهیه شود ...کولرها سالم باشد و بی آب نماند ...تا نظافت زینبیه برقرار باشد و صدها خدمت ناگفته ای که برادران خادم در پشتیبانی و راه اندازی قرارگاه انجام دادند و در برابر ناملایمات خم به ابرو نیاوردند و در ازای آن از سرورمان اباعبدالله الحسین علیه السلام خواستند تا خدمتگزار اربعینی ها باشند ...
کسانی که شاید هرگز نامشان در هیچ گزارشی نیامد، اما مهر خدمتشان بر پیشانیِ هر زائری که با لبخند از قرارگاه خارج میشد، حک شد.شاید انقدر غرق در تکالیف بودیم یا فرصت نبود قدردانشان باشیم ؛ اما یقین دارم که در دفترِ اعمالِ سیدالشهدا (ع)، این خدمتهای بیصدا و بی منت، پررنگتر نوشته می شود .سختترین لحظه، لحظهی «جمع کردن» قرارگاه بود. تماشا کردنِ آن لحظاتی که چادرها و موکبها، یکی پس از دیگری، جمع میشد ؛ انگار تمام دنیا داشت جمع میشد و کوچک میشد. نگاه میکردم به آن خادمهای عزیز که با دلی پر از غم، وسایل را جمع میکردند و با چشمانی اشکبار، با هم نجوای خداحافظی میکردند.
عجیب بود... انگار ما در این ده روز، به یک زندگی جدید عادت کرده بودیم؛ به بوی نذری، به صدای مناجات و مداحی که در محوطه پخش می شد و بهتر از همه رفت و امد زائران و...حالا که قرار بود برگردیم، دلمان می گرفت. انگار بخشی از روحمان در همان بوستان متنزهالحسین، در میان سرزمین نخل های بلند جامانده بود.عکسهای یادگاری را ورق میزنم... هر عکس، یک تکه از پازلِ این سفر است و هر تصویر، خاطرهای از یک لبخند، یک اشک یا یک دعای مشترک. این آلبوم حالا تنها شاهد سفر زیبای ماست از روزهایی که هریک در کنار هم بودیم و به «ما» تبدیل شدیم.به پایان رسید این دفترِ حکایت، اما ایمان دارم که روایتِ این عشق همچنان باقی است. باقی در قلب خادمانی که بینام و نشان خدمت کردند و در روح زائرانی که فرصت این خدمت را به ما دادند ...
از هر کسی که در این مسیر ذرهای مهربانی به ما بخشید، سپاسگزاریم. از خدا میخواهیم که سر سفرهی ائمه علیهم السلام بنشینیم و این توفیقِ نوکری در قرارگاه زینبیه را از ما نگیرد.خداحافظی با کربلا، در واقع «قولِ بازگشت» است،تا سال آینده، تا همان روزهای پرشور، تا بازگشت به همان آغوش گرمِ زینبیه...انشاءالله که عمری باشد تا دوباره در مسیر عشق، همقدم شویم.
#موکب_زینبیه#موکب_ویژه_بانوان@mokeb_zainabiyah
۲۶۳
۱۴:۴۲
و بعضی دستها، ادامه مهربانی آن نامها...
زینب(س)، بانویی که در هنگامه داغ و اندوه، مرهم جانهای خسته شد و در مکتب عاشورا، معنای پرستاری را با صبر و وفاداری پیوند زد.
پنج سال است که در کربلا، زیر سایه نام او، قرارگاه زینبیه شهرداری منطقه ۸، روایتگر همین عشق است؛ پناه زائرانی که قدم در مسیر دلدادگی میگذارند و در آغوش خدمت، خستگی از تن میزدایند.
اینجا، زینب فقط یک نام نیست؛مکتبی است جاری؛ در دستهایی که بیادعا خدمت میکنند...
میلاد حضرت زینب کبری(س) و روز پرستار مبارک...
#موکب_زینبیه#موکب_ویژه_بانوان@mokeb_zainabiyah
۲.۴K
۱۷:۰۲