رنگ بندی ونس ورنی جردن
۲۴
۱۶:۳۴
۲۴
۱۶:۳۴
| اسپرت مرادی
۲۶
۱۶:۴۹
سلام رفقای قشنگ
روزتون بخیر و سرشار از اتفاقای غیرمنتظرهی خوب امیدوارم امروز، روزی باشه که کلی دلیل برای خندیدن پیدا کنید. چشمتون به زیباییها باشه و دلتون پر از آرامش
روزتون بخیر و سرشار از اتفاقای غیرمنتظرهی خوب امیدوارم امروز، روزی باشه که کلی دلیل برای خندیدن پیدا کنید. چشمتون به زیباییها باشه و دلتون پر از آرامش
۱۵
۹:۳۹
| اسپرت مرادی
۱۵
۹:۴۱
|اسپرت مرادی
۱۳
۹:۴۲
| اسپرت مرادی
۱۲
۹:۴۳
| اسپرت مرادی
۱۲
۹:۴۴
توی قرون وسطی، کفشها چیزی فراتر از یک پوشش ساده بودن و گاهی حتی نشاندهنده «جایگاه اجتماعی» و «جسارت» فرد محسوب میشدند.
یکی از جالبترین (و شاید عجیبترین) دانستنیها مربوط به کفشهای «پولین» (Poulaines) است که در اواخر قرون وسطی (قرن ۱۴ و ۱۵ میلادی) بین اشراف و طبقه مرفه خیلی مُد شده بود:
نوکِ تیزِ کفش و نمایشِ قدرتدر اون دوره، هرچه نوکِ کفشِ شما تیزتر و بلندتر بود، یعنی شما آدمِ مهمتر و ثروتمندتری هستید
داستانش این بود: این کفشها نوکهای بسیار بلند و باریکی داشتند (گاهی تا ۵۰ سانتیمتر یا بیشتر). این نوکها بهقدری بلند بود که راه رفتن باهاشون خیلی سخت میشد.چرا این کار رو میکردند؟ چون عملاً با اون کفشها نمیشد کارِ سنگین یا کشاورزی انجام داد. پس، داشتنِ کفشی با نوکِ بسیار بلند، پیامش برای بقیه این بود: «من اونقدر پولدار و بینیاز هستم که لازم نیست کارِ فیزیکی کنم»دردسرش: در بعضی شهرها، نوکِ کفشها بهقدری بلند بود که مجبور میشدند با زنجیرهای کوچیک، اون رو به زانویِ شلوارشون وصل کنند تا موقع راه رفتن جلوشون رو نگیرهپادشاهان و کلیسا در نهایت مجبور شدند قوانینی وضع کنند که چقدر نوکِ کفش اجازه داره بلند باشه! مثلاً پادشاه انگلستان (ادوارد چهارم) قانونی گذاشت که بر اساس اون، فقط افرادِ با جایگاه اجتماعیِ خاص اجازه داشتند نوکِ کفششون از یک حدِ مشخص (مثلاً ۲ اینچ) بیشتر باشه.اگه اون زمان توی خیابون راه میرفتی و کسی رو میدیدی که بهسختی پا میکشید و نوکِ کفشِ نوکتیزش مثل یک شمشیر جلوش حرکت میکرد، احتمالاً یکی از آدمهای پولدارِ شهر بود که میخواست این رو به همه ثابت کنه!
خیلی حسِ عجیبی بود که کفش، اون زمان به جایِ راحتی، بیشتر شبیه یک «تجهیزاتِ لوکسِ دستوپاگیر» بود، نه؟
یکی از جالبترین (و شاید عجیبترین) دانستنیها مربوط به کفشهای «پولین» (Poulaines) است که در اواخر قرون وسطی (قرن ۱۴ و ۱۵ میلادی) بین اشراف و طبقه مرفه خیلی مُد شده بود:
نوکِ تیزِ کفش و نمایشِ قدرتدر اون دوره، هرچه نوکِ کفشِ شما تیزتر و بلندتر بود، یعنی شما آدمِ مهمتر و ثروتمندتری هستید
داستانش این بود: این کفشها نوکهای بسیار بلند و باریکی داشتند (گاهی تا ۵۰ سانتیمتر یا بیشتر). این نوکها بهقدری بلند بود که راه رفتن باهاشون خیلی سخت میشد.چرا این کار رو میکردند؟ چون عملاً با اون کفشها نمیشد کارِ سنگین یا کشاورزی انجام داد. پس، داشتنِ کفشی با نوکِ بسیار بلند، پیامش برای بقیه این بود: «من اونقدر پولدار و بینیاز هستم که لازم نیست کارِ فیزیکی کنم»دردسرش: در بعضی شهرها، نوکِ کفشها بهقدری بلند بود که مجبور میشدند با زنجیرهای کوچیک، اون رو به زانویِ شلوارشون وصل کنند تا موقع راه رفتن جلوشون رو نگیرهپادشاهان و کلیسا در نهایت مجبور شدند قوانینی وضع کنند که چقدر نوکِ کفش اجازه داره بلند باشه! مثلاً پادشاه انگلستان (ادوارد چهارم) قانونی گذاشت که بر اساس اون، فقط افرادِ با جایگاه اجتماعیِ خاص اجازه داشتند نوکِ کفششون از یک حدِ مشخص (مثلاً ۲ اینچ) بیشتر باشه.اگه اون زمان توی خیابون راه میرفتی و کسی رو میدیدی که بهسختی پا میکشید و نوکِ کفشِ نوکتیزش مثل یک شمشیر جلوش حرکت میکرد، احتمالاً یکی از آدمهای پولدارِ شهر بود که میخواست این رو به همه ثابت کنه!
خیلی حسِ عجیبی بود که کفش، اون زمان به جایِ راحتی، بیشتر شبیه یک «تجهیزاتِ لوکسِ دستوپاگیر» بود، نه؟
۱۲
۹:۴۸
| اسپرت مرادی
۱۵
۹:۴۹