روایت شما از روزهای بدرقه آقای شهیداولین دیدار
محیا محمددوست
امروز مراسم وداع بود؛ اما من نه به آخرین دیدار رفتم و نه با آقا خداحافظی کردم. امروز، اولین دیدار من با آقا بود و من با شوق و اشکِ گرم به ایشان سلام کردم. وقتی قدم برمیداشتم تا برسم، یکباره صدای آقا در تمام مسیر پخش شد. ناگهان یتیمانِ کمرشکسته، یا بهتر است بگویم یتیمانِ مقتدرِ علی، همگی سر چرخاندند بهسوی مصلی؛ انگار همه، مثل من، فکر کردند آقا برگشت ...دل بیتاب بود و چشم خیس. قلب نمیتپید و گوش، جز هقهق، نمیشنید. پا میلرزید و دست روی دهان بود تا صدای جیغ بلند نشود ... و خَسَفَ القمر؛ و ماه بینور گردید. بهراستی حال و هوایی عجیبغریب بود؛ گویی زمان و زمین و آسمان و تمام کائنات ایستاده بودند و این حجم از علاقه همه ما را به آقا به تماشا نشسته بودند.عکسها و پرچمها بالا میرفتند و قلبهای پاکِ حاضر در جمع، بهواسطه اشک برای او، بالاتر.مداحها تکبهتک بالا میرفتند و پشت میکروفن، جلوی همه، به آقا ابراز علاقه میکردند؛ اما من میان نوای مداح، اشک میریختم و آنقدر آرام قربانصدقهاش میرفتم که فقط خودم و شاید خودشان، میشنیدند. من هم دلم میخواست عشق خاموششده در دلم را فریاد بزنم ... دلم میخواست بلندتر از حاج محمود، «برگرد» بخوانم؛ بلندتر از مهدی رسولی، «دلتنگم» را بخوانم؛ بلندتر از حسین طاهری، خداحافظی کنم؛ و بلندتر از همه عالم گریه کنم ... کاش صدایم به آقا میرسید تا فقط بگویم: برگرد! شب وداع، تمام وجودم فقط یک جمله شد: ممنونم اگر نروی، میمیرم؛ اگر بروی ... #مثبت_ما ؛ شبکه نوجوانان ایرانِ اسلامی" /> @Mosbat_ma۱
روایت شما از روزهای بدرقه آقای شهیدپیکری از نور
سارا اسدپور در این روز تلخ، هنگامی که آسمان مصلی رنگ خاکستر و غبار اندوه به خود گرفته، من در میان این جمعيت بیشمار و سیاهپوش با پرچمهای خونخواهی ایستاده بودم؛ نه یک ناظر و مشاهدهگر، بلکه قطرهای از این دریا و منتظری که در انتظار پیکر بود؛ پیکری از نور.در میان آن هیاهوی گریه و زاری، اشک و هقهق، دلشورگی و سراسیمگی، درست در همان لحظهای که قلبم از فرط انتظار، به تپشهای بیش از حد افتاده بود. تابوت تو را به بالای سکو آوردند. منی که چهار ماه است رفتن تو را باور نداشتم، امروز در این هوای گرم اینگونه یخ کردم و عرق سردی بر پیشانیام نشست. آری، واقعا تو رفته بودی و پیکر بیجانت را نظاره میکردیم. لحظهای که چشمم به آن تابوت مزین به پرچم ایران، با ردی از نور و جسمی بیجان که جانفدای ما شده بود، افتاد؛ ناگهان چشمم سیاهی رفت؛ توان بدنم تحلیل رفت؛ پاهایم سست شد و دیگر نتوانستم از سنگینی این حقیقت باورنکردنی طاقت بیاورم و بر زمین نشستم. ای عزیز و ای دل من!ای رهبر و ای جانم!ای مراد و ای پیرمرد دوستداشتنی ما!ای فروردین ماهی و ای بهار ما!ای تاج سر و ای پدر همه ما! چقدر دلمان برای آن طنین مقتدرانه و آن ابهت بیهمتایت تنگ خواهد شد.دلم برای لحظههایی تنگشده که سایه سنگین بحرانها بر روی این خاک تاریکی آورده بود. وقتی اضطراب امانمان را بریده بود و چون خاری بر دلهای ما رخنه کرده بود؛ ولی تو قویتر از هر لحظهای به میان میآمدی؛ ایستاده و بدون عصا سخن میگفتی و دلهره ما را رام میکردی. با گامهایی استوار و نگاهی بدون ترس، به دلهای آشفته ما آرامش میداشتی. یادش به خیر آن لحظات ناب. چقدر دلم برای خندههای تو تنگ شده؛ خندههایی که باعث میشد در دلم قربان صدقهات بروم و ناخودآگاه اشک رضایت از حضور تو، بیاختیار چشمانم را آب و جارو کند.اکنون که در میانه این غم بزرگ، این سیل میلیونی و این سکوت سنگین ناشی از فقدان تو هستیم؛ تنها با خاطرات تو و با امید به دیدار تو خودم را تسلی میدهم. میدانم که تو در هر ذره از خاک این وطن و در هر تپش قلب هر مؤمنی حضور داری و ما هر قدر قویتر شویم، تو حاضرتر و راضیتر خواهی بود.ای رهبرم. ای عزیز دلم تو در دلت ایران را قوی میخواستی، ما این آرزوی تو را محقق خواهیم کرد. فیامانالله. #مثبت_ما ؛ شبکه نوجوانان ایرانِ اسلامی" /> @Mosbat_ma
روایت شما از روزهای بدرقه آقای شهیدپس چرا آقا نمیآید؟
مونا زواشکیانییک سال پیش چقدر این کلمه برایم دور بود. جنگ انگار در افسانهها و قصهها بود. گویی بچههای بیمادر و جوانهای پرپرشده در کشورهای دور بودند؛ دور از ایران عزیزم. چگونه یک کلمه کوتاه سهحرفی میتواند هزاران حرف را خاموش کند؟درحالیکه افکارم در ذهنم رژه میروند، با دستمال اشکم را پاک میکنم و دوباره به پیکرهای مطهر پرچمپوش بالای سکو نگاه میکنم. موجی از افتخار و غم مرا دربر میگیرد. افتخار مانند گرمای لذتبخش آتش در زمستان سرد؛ و غم مانند دست و پا زدن در دریایی طوفانی. غمم متعلق به پیکرهای پرچمپیچشده نبود. برای خودم ناراحت بودم. برای ایران ناراحت بودم و مهمتر از همه؛ برای مردم دنیا ناراحت بودم. برای اینکه چه چیزی را از دست داده بودند!رهبری مقتدر، رهبری که حرفهایش، کردارش، زندگیاش و اکنون پیکرش بر زیر سایه پرچم سهرنگ کشورش بود؛ رهبری که مهربانیاش کمتر در میان انسانها یافت میشود؛ رهبری که باعث افتخار دین و کشورش بود و مگر میشود ایرانی باشی و مفتخر نباشی که پیرو او هستی؟نیمنگاهی به اطرافم میاندازم. گویی در میان دریایی از امواج سیاه هستم. زنان و مردان سیاهپوش برخی با مداحی سینه میزنند، بعضی دیگر با بغض عکس رهبر شهید را در دست گرفتهاند و به دیوارها تکیه زدهاند. دختران جوان همدیگر را در آغوش میگیرند و تلاش میکنند رعشههای غم شانه دوستشان را آرام کنند.عکسهای بزرگ رهبر همهجا هست. با همان لبخند آشنا، چشمان درخشان و همان لباسهای ساده.بالای سن صندلی همیشگی سبزشان آماده است،مردم سیاهپوش دور سن حلقه زدهاند،نور روی صندلی تنظیم شده است،همهچیز آماده است ...پس چرا آقا نمیآید؟ دوباره هقهقم شروع میشود و اشکهایم بیاختیار میریزند. #مثبت_ما ؛ شبکه نوجوانان ایرانِ اسلامی" /> @Mosbat_ma
#درصحنه | سفرنامه اربعین
خیلیا میگن اربعین جای بزرگتراست؛ ولی من باهاشون مخالفم
🥹راستی امسال پیادهروی اربعین اومدی؟
#مثبت_ما ؛ شبکه نوجوانان ایرانِ اسلامی" /> @Mosbat_ma
خیلیا میگن اربعین جای بزرگتراست؛ ولی من باهاشون مخالفم🥹راستی امسال پیادهروی اربعین اومدی؟
#مثبت_ما ؛ شبکه نوجوانان ایرانِ اسلامی" /> @Mosbat_ma۱
۱
۱
۱
۱
۱
۱