هرشب از پنجره نگاهتون میکنم. وسط میدون قزوین داشتم پرچم تکون می‌دادم، یه خانومی با پسرش لبخندزنان نزدیکم شدن.با روی باز سلام کردن و دست دادن. گفتن: «خونه ما اون روبه‌روست، اون خونه که پرچم یا علی دم درش هست. هر شب از کنار پنجره نگاهتون میکنم و کلی ذوق میکنم. خدا خیرتون بده، اینجا خیلی سوت و کور بود، به اینجا روح دادین.»
می‌گفتن زانوشون مشکلی داره و مدتیه از خونه بیرون نیومدن و هر شب از پنجره نگاه می‌کردن و کلی حسرت می‌خوردن که نمی‌تونن بیان. امشب دیگه با هر زحمتی بود اومدن و کلی از دیدن‌تون انرژی گرفتن. «چه جمع خوبی دارین، چقدر بچه
، ماشاالله.» می‌گفتن هر شب وقتی به صدای الله‌اکبر می‌رسه، دلشون می‌لرزه، می‌گن: «الان دیگه تموم می‌شه و می‌رن.»پرسیدن: «همیشه میاین اینجا دیگه؟»
گفتم: «نه، ما گردشی هر ۱۰ شب یه جا می‌ریم.»
گفتن: «وای، کاش اینجا بیشتر بمونین، می‌شه؟ ما برای فردا شب زودتر با دوستای مسجدی پسرم میایم تو میدون استقبال‌تون
.»همون لحظه دست کردن توی جیبشون و یه آبنبات قرمز کوچولو به حلما تعارف کردن و گفتن: «این مالِ جشن حضرت رسوله.» حلما هم که از اون آبنبات‌ها دوست نداشت، گفت: «نه» . منم سریع با خجالت دستم رو دراز کردم و گفتم: «ممنون» و ازشون گرفتم.به امید دیدار، هم‌کیشان.
پی‌نوشت:عکس بی‌ربط، فقط تنها عکسی بود که از تجمع میدان قزوین داشتم
روایتی از تجمعات شبانه در تهران به قلم خانم آتنا سلیمانی، یکی از مادرهای گروه جهادی ما میدان قیام؛ جایی برای حضور خانواده در میدان@mqiaam#قصه_ما#سفر_جنوب#زندگی_جهادی
۱۴۶روایت هایی از برنامه های فرهنگی برای بچه های روستا-خانم رجایی-قسمت اول.mp3
۰۲:۴۵-۵.۰۵ مگابایت
انگار جنوب، خاکش گیراست... روایت یکی از مادرهای گروه جهادی از سفر به جنوب رو بشنویم که سعی کرده بودند برنامه های فرهنگی متفاوتی برای بچه های روستا طراحی کنند. میدان قیام؛ جایی برای حضور خانواده در میدان@mqiaam#قصه_ما#سفر_جنوب#زندگی_جهادی
۶۵
از اتوبوس پیاده شدیم و این، اولین مواجهه ما بندرعباس گررررم+ماماااان خیلی گرمهههه_عجب غلطی کردممم+من از جنوب متنفرممم_کرم‌های صورتم آب شد+از جنوب بدم میاد خالههه_کی گفت بریم جنوب؟؟
صداهایی که هر دو ثانیه یکبار از یکی شون درمیاد
روایت یکی از مامان های گروه جهادی ما درحالی که خانوادگی رسیدند به جنوب میدان قیام؛ جایی برای حضور خانواده در میدان@mqiaam#قصه_ما#سفر_جنوب#زندگی_جهادی
۱۹۱
بخشی از زندگی ما در جنوب اینجا می گذره... کف یک کامیون کوچیک زیر آفتاب داغ در حالیکه ممکنه از طرفی به طرف دیگه پرت بشیم.و جالبه که همه مون به شدت دلتنگ این ماشین هستیم...
میدان قیام؛ جایی برای حضور خانواده در میدان@mqiaam#قصه_ما#سفر_جنوب#زندگی_جهادی
۲۲۴۲
محبوبِ همه بود حبیبه را می‌گویم…
از روز اول توی دلِ همه جا خوش کرده بود…
می‌گفت روز اول مهر که بشه، پلاک بر گردن می‌اندازیم و به مدرسه می‌رویم.او می‌گوید مدرسه، شما بشنوید خط مقدم صبح روز اول مهر می‌شود…تهران جانی دوباره گرفته است
بچه‌ها با کفش و کوله‌ی جدید، با امید، راهیِ مدرسه می‌شوند و من قند در دلم آب می‌شود…همان لحظه، ذهنم به جنوب می‌رود! حبیبه می‌گفت قرار است زنگ مهر به صدا دربیاید و تماااام 🥹و تماااام نبود… تازه شروعِ دلتنگی‌ها بود…
کاش داغ‌ها تازه نمی‌شدند،کاش لحظه‌ها، رنج‌ها را یادآور نمی‌شدند…کاش بی‌سروصدا به مدرسه می‌رفتیم…بی‌سروصدا روی بچه‌هامان را می‌بوسیدیم و قربان‌صدقه‌شان می‌رفتیم…عجب مهرِ بی‌مهری‌ست امسال…!
به قلم خانم فاطمه خرم از خاله های گروه جهادی مامیدان قیام؛ جایی برای حضور خانواده در میدان@mqiaam#قصه_ما#سفر_جنوب#زندگی_جهادی
۱۷۱۰میدانِ‌قیام انگار جنوب، خاکش گیراست... روایت یکی از مادرهای گروه جهادی از سفر به جنوب رو بشنویم که سعی کرده بودند برنامه های فرهنگی متفاوتی برای بچه های روستا طراحی کنند. میدان قیام؛ جایی برای حضور خانواده در میدان @mqiaam #قصه_ما #سفر_جنوب #زندگی_جهادی
انگار جنوب، خاکش گیراست... روایت یکی از مادرهای گروه جهادی از سفر به جنوب رو بشنویم که سعی کرده بودند برنامه های فرهنگی متفاوتی برای بچه های روستا طراحی کنند. میدان قیام؛ جایی برای حضور خانواده در میدان @mqiaam #قصه_ما #سفر_جنوب #زندگی_جهادیروایت هایی از برنامه های فرهنگی برای بچه های روستا-خانم رجایی-قسمت دوم.mp3
۰۲:۲۰-۴.۲۹ مگابایت
روایت شربت نذری بچه های جنوب در تجمعات شبانه... داستان از این قراره که یک شب دخترهای روستا تصمیم گرفتند برای تجمع شبانه شربت درست کنند.ماجرا رو از زبان یکی از مادرهای گروه بشنویم...میدان قیام؛ جایی برای حضور خانواده در میدان@mqiaam#قصه_ما#سفر_جنوب#زندگی_جهادی
۹
اکران فیلم سینمایی «سفینه نجات» برای بچه های روستاهای جنوببه لطف خدا میدان قیامی ها تونستن با همراهی تیم تولید کننده سفینه نجات به خصوص کارگردانش که از باباهای جهادیمون هستن در ۵ نقطه از جنوب کشورمون این انیمیشن جذاب رو اکران کنن... میدان قیام؛ جایی برای حضور خانواده در میدان@mqiaam#قصه_ما#سفر_جنوب#زندگی_جهادی
۱۳۴۱
بچه های جنوب، تشنه محبت بودند...پرده اولچند سالی هست که در حوزه تربیت دست‌وپا می‌زنم. دوره‌ها و کتاب‌های مختلف، نویسنده‌های گوناگون و استادان بزرگ و کوچک، نظرات متفاوتی دارند. مثلاً در مقوله «محبت»، حرف‌ها و چالش‌های زیادی مطرح است؛ آقای حائری و آقای عباسی‌ولدی نظراتی داشتند که برای من بسیار شیرین و دلنشین بود. از نگاه من به ماجرا نگاه کنید؛ نمی‌دانم چند روز از برگشتنمان از جنوب می‌گذرد، اما وقتی پایم به زمین خشک تهران رسید، این فکر ذهنم را می‌خورد: «آن‌ها فقط تشنه محبت بودند و هیچ انتظار دیگری از ما نداشتند؛ فقط دوست داشتند که دوستشان داشته باشیم.»
پرده دومکمی عقب‌تر بروم. وقتی قرار شد برویم جنوب، مطمئن بودم قرار نیست کار راحتی باشد، اما نه به این سختی! در روستای «پالور» ساکن شدیم و فضا مرا مجذوب خودش کرد. همان شب اول، بعد از اطلاعاتی که راجع به منطقه به دست آوردیم، راهی روستای «کرپان» شدیم.حرف آخر را اول بگویم: کرپان برای من تبدیل به یک رؤیا شده است؛ برای بودن در میان بچه‌های آنجا دلم پر می‌کشد. همان شب اول راه افتادیم تا بچه‌ها را دعوت کنیم که فردا کلی بازی کنیم. هوا تاریک بود. وقتی رسیدیم، تعدادی از بچه‌ها توی خیابان وِل بودند. دقیقاً یادم هست؛ «یاسین» اولین نفرشان بود. با هم سلام‌وعلیک کردیم و با راهنمایی او، دانه‌دانه درِ خانه‌ها را زدیم و گفتیم: «آقا! فردا ساعت ۹ صبح توی حیاط مسجد جمع شوید.»
شاید یک ساعت طول کشید، اما انگار سالیان سال بود که بچه‌ها با ما ارتباط داشتند و خیلی زود برایشان جا افتاد که من همان «عمو مجتبی» هستم. یکی از بهترین شب‌های زندگی‌ام بود. چرا؟ چون موقع رفتن، با بچه‌ها (که کم‌کم تعدادشان زیاد شده بود) مسابقه‌ی دو دادیم، کلی به آن‌ها کولی دادیم و در مسیر با هم حرف زدیم.
امیرعباس، آن بچه‌ی شیرین و سبزه‌ی جنوبی که فکر کنم کلاس اول بود، موقع رفتن دستم را که در دستش بود، گرفت و بوسید. 🥺
یا خدا! من عادی‌ترین کارهای ممکن را انجام داده بودم؛ نه اتفاق ویژه‌ای رقم خورده بود و نه کار خارق‌العاده‌ای کرده بودم. فقط همان روال عادی مدرسه را طی کرده بودم.
پرده سومصبح روز بعد، از بخت بد ما، ماشینی که باید ما را از پالور به کرپان می‌برد، یک ساعت تأخیر داشت و ما تقریباً ساعت ۱۰ به مسجد کرپان رسیدیم. منطقاً وقتی در اولین قرار، آن هم برای بچه‌های روستایی جنوب که به هر چیزی دسترسی ندارند، تأخیر پیش می‌آید، نباید کسی در مسجد مانده باشد؛ نهایتاً دو سه نفر بیکار!اما مسجد پر بود! خدایا! این‌ها چرا یک ساعت زیر آفتاب منتظر ما ماندند؟ مگر ما مهره‌ی مار داریم؟ بماند که با زبان خودشان، تیکه‌های کودکانه هم بارمان کردند.
پرده چهارمروز سختی را گذرانده بودم؛ صبح در کرپان و بعدازظهر در روتان، در هر روستا حداقل دو سه ساعت فعالیت پرانرژی. وقتی فهمیدم قرار است صبح روز بعد، بعد از نماز، برویم دریا، قلقلکم آمد. برایم سؤال بود که مگر قرار است چه اتفاقی بیفتد که بچه‌های پالور، که سرتق هم بودند، حاضر شوند صبح به این زودی جمع شوند؟ حتی از شدت خوشحالی، شب را در مسجد خوابیده بودند که مبادا خواب بمانند! توی راه که تقریباً هیچ اتفاق ویژه‌ای نیفتاد؛ مثل یک روز معمولی بود. پس این‌همه شوق برای چه بود؟ توی دریا هم کار خاصی از جانب ما انجام نشد؛ فقط محبتی بود که باید به بچه‌ها نشان می‌دادیم.
نکته همین بود؛ جنوب فقر فرهنگی داشت، کمبود منابع داشت، اما مهم‌تر از همه، محبت کم داشت. همان محبت ساده‌ای که امیرعباس را واداشت آن را ابراز کند؛ همان که بچه‌ها را یک ساعت معطل نگه داشت و همان که آن‌ها را از خواب ناز صبح زود جدا کرد. شاید زبانم برای ادامه باز شود…
به قلم آقا مجتبی کثیری، از عموهای گروه جهادی میدان قیام؛ جایی برای حضور خانواده در میدان @mqiaam#قصه_ما#سفر_جنوب#زندگی_جهادی
۲۰۲۱۱میدانِ‌قیام روایت شربت نذری بچه های جنوب در تجمعات شبانه... داستان از این قراره که یک شب دخترهای روستا تصمیم گرفتند برای تجمع شبانه شربت درست کنند. ماجرا رو از زبان یکی از مادرهای گروه بشنویم... میدان قیام؛ جایی برای حضور خانواده در میدان @mqiaam #قصه_ما #سفر_جنوب #زندگی_جهادی
روایت شربت نذری بچه های جنوب در تجمعات شبانه... داستان از این قراره که یک شب دخترهای روستا تصمیم گرفتند برای تجمع شبانه شربت درست کنند. ماجرا رو از زبان یکی از مادرهای گروه بشنویم... میدان قیام؛ جایی برای حضور خانواده در میدان @mqiaam #قصه_ما #سفر_جنوب #زندگی_جهادیروایت هایی از برنامه های فرهنگی برای بچه های روستا-خانم رجایی-قسمت سوم.mp3
۰۲:۱۲-۴.۰۶ مگابایت
به من میگفتند، خاله زینبِ پالوری! ادامه روایت خانم کلهری رو بشنویم، از سفر شیرینشون به جنوب و روستای پالور.میدان قیام؛ جایی برای حضور خانواده در میدان@mqiaam#قصه_ما#سفر_جنوب#زندگی_جهادی
۶۲
اینجا و در پالور، در کنار تنگه هرمز، آینده ایران را می‌شود در دست‌های کوچک کودکانی دید که پرچم همبستگی برافراشته‌اند. اینجا، دور از هیاهوی شهرها، بچه‌ها کنار هم ایستاده‌اند تا نشان دهند دل ایران در هر گوشه‌اش به یکدیگر گره خورده است. از بچه‌های میدان قیام تا جنوب ایران، این پیوند ادامه دارد. بچه‌های میدان قیام و گروه جهادی‌مان با شور و امیدشان روایتگر فردایی هستند که با همدلی ساخته می‌شود. اینجا هم برخاسته‌اند... میدان قیام؛ جایی برای حضور خانواده در میدان@mqiaam#قصه_ما#سفر_جنوب#زندگی_جهادی
۷۳