به نام خداوند نون و قلمهمکاران ارجمند، اعضای محترم هیئت علمی و کارکنان خدوم و پرتلاشمرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان فارس
با سلام و احترام
گاهی رفتن، پایان یک مسیر نیست؛ پایان حضور است، اما آغاز ماندنِ خاطره‌ها...
پس از حدود یک سال حضور در این مرکز و قریب به شش ماه خدمت در جایگاه مدیر روابط عمومی**، به‌دلیل نیاز سازمان جهاد کشاورزی استان فارس و ابلاغ بازگشت به سازمان، توفیق ادامه حضور در جمع صمیمی شما عزیزان از من سلب می‌شود.
در این مدت کوتاه، تلاش کردم در حد توان و با تمام وجود، در کنار شما باشم؛ از تولید و انتشار خبر و محتوا گرفته تا طراحی اینفوگرافیک، پوشش رویدادها، روایت آموزش های متعدد، دستاوردهای علمی و پژوهشی و معرفی خدمات و تلاش‌های ارزشمند همکاران؛ گاهی از نخستین ساعات روز تا پاسی از شب و در بسیاری از مواقع، بی‌وقفه و ۲۴ ساعته. همه این تلاش‌ها تنها با یک هدف بود: *دیده‌شدن شایسته‌تر زحمات، دانش، دستاوردها و خدمات ارزشمند خانواده بزرگ مرکز.
اما آنچه از این مدت برای من ماندگارتر از هر خبر، گزارش و محتوایی است که تولید کردم، آدم‌هایی هستند که از آنان آموختم.
از تک‌تک اعضای محترم هیئت علمی و کارکنان شریف این مرکز، چیزهایی آموختم که شاید در هیچ کتاب و دوره‌ای نمی‌شد آموخت؛ از دانش و تجربه گرفته تا اخلاق، مسئولیت‌پذیری، صبوری و معنای واقعی کار برای مردم. خوبی‌ها، محبت‌ها و همراهی‌های شما عزیزان، بی‌تردید بخشی از خاطرات ماندگار زندگی حرفه‌ای من خواهد بود.
در این میان، لازم می‌دانم صمیمانه از جناب آقای دکتر ابوالفتح مرادی، رئیس محترم مرکز نیز قدردانی ویژه‌ای داشته باشم؛ بزرگوارانه به من اعتماد کردند و فرصت دادند در جایگاه روابط عمومی در کنار این مجموعه خدمت کنم. آنچه برای من ارزشمند بود، تنها این اعتماد اداری نبود؛ بلکه همراهی، حمایت و نگاه برادرانه ایشان در تمام این مدت بود که هیچ‌گاه از خاطر من نخواهد رفت. بی‌تردید بخشی از دلگرمی من برای انجام این مسئولیت، حاصل همین اعتماد و همراهی صمیمانه بود و از این بابت خود را همواره مدیون لطف و محبت ایشان می‌دانم.
و اما با اجازه از همه بزرگواران، باید به‌طور ویژه از مجموعه معاونت پژوهش یاد کنم؛ جایی که در این مدت برای من چیزی فراتر از یک محل کار بود.
آنجا کم‌کم احساس کردم در میان یک خانواده قرار گرفته‌ام؛ خانواده‌ای که محبت، همراهی و بزرگواری اعضایش را هیچ‌گاه فراموش نخواهم کرد. اگر روزی دلم برای این مرکز تنگ شود، بی‌تردید یکی از نخستین دلتنگی‌هایم برای همان جمع صمیمی و دوست‌داشتنی خواهد بود.
اگر در این مدت کوتاه، در انجام وظیفه کم گذاشتم، قصوری شد یا ناخواسته دل عزیزی را رنجاندم، صمیمانه پوزش می‌خواهم و امیدوارم بزرگواری‌تان را شامل حالم کنید.
من از این مرکز می‌روم، اما خاطره این یک سال با من خواهد ماند؛ خاطره آدم‌هایی که کنارشان کار کردم، چیزهایی که از آنان آموختم و محبت‌هایی که هرگز فراموش نخواهم کرد.
شاید مأموریت اداری من به پایان رسیده باشد، اما ارادت من به این مجموعه و آدم‌های ارزشمندش به پایان نخواهد رسید.
از همه شما برای اعتماد، همراهی، محبت و بزرگواری‌تان صمیمانه سپاسگزارم.
برای تک‌تک شما و خانواده بزرگ مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان فارس، از صمیم قلب آرزوی سربلندی، سلامتی و موفقیت دارم.
*به امید دیدار؛ نه خداحافظی...که بعضی آدم‌ها و بعضی خاطره‌ها، با رفتن از یک ساختمان، از دل آدم نمی‌روند.
با احترام و ارادتمحمدمحسن ظریف‌کارفرد
۳