نکته دوم این است که به نظر میرسد رئیسجمهور ترامپ، فکر میکند که ما در نیمکره غربی مشکل داریم؛ و اینکه تسلط ما در نیمکره غربی توسط چین به چالش کشیده شده است. شما در مورد ونزوئلا، پاناما و گرینلند صحبت کردید؛ من فکر میکنم تنها کشوری که نفوذ اقتصادی چین در آن واقعا اهمیت دارد، یا شاید دو تا از آنها، پاناما و ونزوئلا هستند. ونزوئلا به دلیل دارا بودن ذخایر نفت کلیدی بحساب میآید و پاناما به این دلیل که چینیها نقش کلیدی در مدیریت کانال ( پاناما ) بازی میکردند. دیدگاه من در این مورد این است که دکترین مونرو میگوید کشوری مانند چین یا کشوری مانند اتحاد جماهیر شوروی در طول جنگ سرد، امپراتوری آلمان ( پِروس ) یا آلمان نازی نمیتوانند نیروهای نظامی به نیمکره غربی منتقل کنند یا با هیچ کشوری در نیمکره غربی اتحاد نظامی تشکیل دهند، اما مراوده اقتصادی اشکالی ندارد. به عبارت دیگر، اگر چین با کشورهای نیمکره غربی تجارت کند، این برای ما مشکلی نیست؛ مشکل زمانی پیش میآید که آنها بخواهند نیروهای نظامی در کوبا یا مکزیک یا کانادا مستقر کنند، این همان چیزی است که حائز اهمیت است. در طول جنگ سرد، هر زمان که شوروی منافع اقتصادی در نیمکره غربی داشت، ما میتوانستیم با آن کنار بیاییم، این مورد امروز هم در مورد چین صادق است. من با کسانی که نفوذ اقتصادی چین در نیمکره غربی را نقض دکترین مونرو میبینند اختلاف نظر دارم؛ من اینطور فکر نمیکنم که این دلیل اصلی ایالات متحده برای به دنبال این کشورها رفتن، باشد. برای مثال در رابطه با گرینلند، ما نگران رقابت آمریکا و چین و رقابت آمریکا و روسیه از نظر تأثیر آن بر گرینلند هستیم و باید هم نگران باشیم، اما این دلیلی برای تصرف گرینلند نیست. ممکن است کسی بگوید گرینلند منابع غنی و سرشاری دارد که ما باید مانع دسترسی چینیها ( و روسها ) به آنها شویم، اما آنها قرار نیست به گرینلند دست یابند و ما، صرفا برای این منظور، نیازی به تصرف گرینلند نداریم. 2 فیلم کامل نشست در روبیکا. @Multipolar_world 
🟦 یانیس واروفاکیس، اقتصاددان برجسته، وزیر دارایی سابق یونان و بنیانگذار جنبش DiEM25 ( Democracy in Europe Movement)
معاهده ورسای معکوس در ژنو؛ تسلیم دیپلماتیک واشینگتن برای نجات دلار و وارد شدن شوک به متحدان منطقهای تفاهمنامه ژنو به مثابه «معاهده ورسای» اما در جهت معکوس؛ واروفاکیس براین باور است که این توافق در کنه خود، داراری یک «وارونگی دیالکتیکی» است؛ جایی که ایالات متحده به عنوان مدعی پیروز، پذیرفته است تا ۳۰۰ میلیارد دلار برای بازسازی قربانی خود، یعنی ایران هزینه کند. این سند یک پیروزی قاطع و بیچون و چرا برای ایران و یک تسلیم موقت در سطح دیپلماتیک برای دولت ترامپ محسوب میشود. مرگ زودهنگام پیمان ابراهیم؛ با این توافق، منطق اصلی ترامپ در دور اول ریاستجمهوریاش مبنی بر ادغام کشورهای عربی در طراحی امنیتی آمریکا با محوریت اسرائیل، به طور کامل از بین رفته است. کشورهای شورای همکاری خلیجفارس اکنون دریافتهاند که قرار دادن تمام تخممرغهای امنیتی در سبد آمریکا خطایی راهبردی بوده و آنها در برابر قدرت ایران تنها ماندهاند. خرید زمان برای جلوگیری از فروپاشی ذخایر نفت آمریکا؛ ترامپ در حالی این تفاهمنامه را امضا کرد که تنها ۴ هفته تا تمام شدن ذخایر نفت راهبردی آمریکا باقی مانده بود. واروفاکیس معتقد است این توافق بیش از آنکه یک معاهده نهایی باشد، تلاشی برای خرید زمان جهت بازگرداندن نفت به بازارها و جلوگیری از انفجار قیمت بنزین در آستانه انتخابات است. شکاف عمیق در جنبش «ماگا» (MAGA) و پیروزی جناح جیدی ونس؛ تفاهم با ایران نشاندهنده غلبه جناح منتقد اسرائیل به رهبری جیدی ونس بر جناح طرفدار اسرائیل (نزدیک به خانواده ترامپ) در جنبش ماگا است. این جناح باور دارد وابستگی مطلق به نتانیاهو، آمریکا را به یک بنبست راهبردی کشانده بود؛ با این همه، ترامپ اکنون در حال عقبنشینی از آن است. پیروزی درخشان دیپلماتیک ایران در پرونده لبنان؛ گنجاندن آتشبس در لبنان، پایان خصومتها و خروج نیروهای اسرائیلی از جنوب لبنان در اولین بند تفاهمنامه، یک پیروزی بزرگ برای ایران و حزبالله است. حزبالله که قرار بود به قولی، نابود بشود، اکنون با حمایت ایران و در پی مذاکرات با آمریکا، به عنوان یک عامل تضمینکننده صلح در لبنان، جایگاه خود را تثبیت کرده است. تهدید وجودی برای امپراتوری دلار و حباب هوش مصنوعی: هژمونی آمریکا بر پایه توانایی جذب مازاد سرمایه کشورهای دیگر (بهویژه کشورهای حوزه خلیجفارس) برای جبران کسری بودجه خود استوار بود. جنگ با ایران باعث خشکیده شدن جریانهای پترودلار مورد نیاز برای بازارهای مالی و سرمایهگذاریهای عظیم در حوزه هوش مصنوعی شده بود؛ بنابراین ترامپ برای جلوگیری از ترکیدن این حباب اقتصادی، مجبور به پذیرش این توافق شد. انزوای مطلق و بیهویتی اروپا در معادلات جهانی؛ اروپا در این تحولات به شکلی تحقیرآمیز نادیده گرفته شده است. واروفاکیس اروپا را به مرغ سرکندهای تشبیه میکند که بدون داشتن طرحی مستقل در حوزه انرژی خود، از گاز ارزان روسیه محروم شده و اکنون به گاز مایع گرانقیمت آمریکا وابسته است، در حالی که در هیچیک از به قول وی، تئاترهای بازی قدرت (اوکراین، ایران یا فلسطین) جایگاهی ندارد.
کِینزگرایی نظامی، تنها مدل رشد باقیمانده برای آلمان و فرانسه؛ در غیاب یک مدل رشد اقتصادی واقعی، دولتهای ضعیف در پاریس و برلین برای توجیه هزینههای نظامی و بقای صنایع خود، به تداوم جنگ در اوکراین نیاز دارند. آنها از ترس اینکه صلح در اوکراین باعث بیاهمیت شدن نقش سیاسیشان میشود، با هرگونه طرح صلحی مخالفت میکنند. احتمال پیمانشکنی آمریکا در توافق به دلیل فشارهای داخلی؛ واروفاکیس هشدار میدهد که اجرای بندهای مالی (مانند آزادسازی میلیاردها دلار) به دلیل مخالفت کنگره ( با وجود اکثریت بازها) و دموکراتها بسیار دشوار خواهد بود. آمریکا احتمالا تلاش خواهد کرد با وقتکشی، ایران را در حالت انتظار نگه دارد، مگر آنکه تهران با درک واقعبینانه از این پیروزی نمادین، بازی خود را پیش ببرد. فایل صوتی در روبیکا. @Multipolar_world
۱بازارسال شده از
بازخوانی مدل حکمرانی چین؛ گذار به شایستهسالاری سیاسی گزارش مصاحبه | امیرمحمد حاجیان، مترجم و پژوهشگر حوزه چین در ترجمه و تلخیص مصاحبه پروفسور دنیل بل با برنامه TED برای اندیشکده تین شیا مینویسد: برخلاف تصور رایج در غرب که نظام سیاسی حاکم بر چین را ایستا و بدون امکان اصلاحات میپندارد، این کشور در چهار دهه پس از انقلاب فرهنگی، دست به تحولی بنیادین در ساختار قدرت خود زده است. این تحول بر پایه الگوی «شایستهسالاری سیاسی» استوار است که هدف آن انتخاب و ارتقای مقامات بر اساس توانمندی . فضائل اخلاقی آنهاست. فراتر از دوگانه «دموکراسی _ دیکتاتوری» تقسیمبندی جهان به دو قطب دموکراسیهای انتخاباتی و رژیمهای اقتدارگرا، درک واقعیت پیچیده جاری در چین را دشوار میکند. چین به جای تکیه بر انتخابات رقابتی در سطوح کلان، یک دیوانسالاری پیچیده و نهادینه شده ایجاد کرده است که ماموریت آن شناسایی و پرورش نخبگانی است که منافع عمومی را تامین کندـ سه اصل شایستهسالاری در چین این مدل حکمرانی بر سه پایه اصلی استوار است که تداوم آن را در آینده نیز تضمین میکند: مقیاس و پیچیدگی: در کشوری با ابعاد چین، تصمیمگیری درباره موضوعات پیچیدهای نظیر تغییرات اقلیمی یا سیاست خارجی نیازمند مقاماتی با سابقه اجرایی اثبات شده و دانش تخصصی است؛ امری که نمیتوان آن را به رایدهندگان با سطح اطلاعات پایین یا انتخابهای تصادفی واگذار کرد. فرهنگ سیاسی و تاریخ: ایده شایستهسالاری ریشه در تعالیم کنفوسیوس (با قدمت ۲۵۰۰ سال) و سنت ۱۳۰۰ ساله آزمونهای سلطنتی دارد که در آن جایگاه افراد نه صرفا بر اساس تبار، بلکه بر پایه استعداد و فضیلت تعیین میشد. مشروعیت مردمی: نظرسنجیها نشان میدهد که مردم چین مشروعیت نظام را با سنگ محک شایستگی و کارآمدی رهبرانشان میسنجندـ به همین دلیل است که مبارزه با فساد برای بقای این سیستم، به یک ضرورت حیاتی بدل شده تا اعتماد عمومی را به عدالتِ فرآیند شایستهسالاری، حفظ کند. مزایای راهبردی نسبت به مدلهای انتخاباتی پروفسور بل، چند مورد از برتریهای کلیدی این مدل حکومتی در سطوح عالی را، اینگونه بازگو میکند: تجربه سیاسی معتبر: برخلاف دموکراسیها که ممکن است فردی بدون هیچ سابقه سیاسی (مانند مدل ایالات متحده) بر صندلی ریاست تکیه بزند، در چین رهبران سطوح عالیه باید دههها تجربه موفق در سطوح پایینتر را پشت سر گذاشته باشند. آیندهنگری و برنامهریزی بلندمدت: شایستهسالاری اجازه میدهد تا برنامههای ۲۰ تا ۵۰ ساله (مثلا در حوزه انرژیهای سبز)، بدون اینکه نگرانی از تغییر ناگهانی در اولویتها در دورههای انتخاباتی ۴ ساله وجود داشته باشد، تبیین و اجرا شوند. تمرکز بر سیاستگذاری به جای تامین مالی: رهبران در این سیستم وقت خود را صرف بررسی سیاستهای بهینه میکنند، در حالی که در نظامهای انتخاباتی، بخش زیادی از وقت و توان رهبران صرف جمعآوری بودجههای تبلیغاتی و تکرار شعارهای انتخاباتی میشودـ پروفسور بل نتیجه میگیرد که پذیرش کثرتگرایی در مدلهای حکمرانی ضروری است. مدل چینی نشان میدهد که میتوان ترکیبی از دموکراسی در سطوح محلی (برای مسائل روزمره زندگی مردم) و شایستهسالاری در سطوح عالی (برای مدیریت مسائل پیچیده ملی و فراملی) ایجاد کرد. این سیستم به دنبال ایجاد توازن میان مشارکت مردمی و مدیریت نخبگان است تا ثبات و کارآمدی را در بلندمدت تضمین کند. اندیشکده تین شیا| تلگرام | اینستاگرام | آپارات | بله | یوتیوب | ایکس |
🟦 پروفسور جان میرشایمر، نظریهپرداز برجسته روابط بینالملل، استاد دانشگاه شیکاگو پیروزی راهبردی ایران و فروپاشی هژمونی آمریکا؛ بازخوانی «سند تسلیم» واشینگتن در برابر تهران و بنبست در جبهه روسیه پروفسور میرشایمر بر این باور است که تفاهمنامهای که ترامپ امضا کرد، نه یک توافق متوازن، بلکه یک «سند تسلیم» است که واقعیتِ توازن قوای قهریه به نفع ایران را بازتاب میدهد. به گفته او، ایران در تقریبا تمامی ۱۴ بند این سند پیروز شده است. چرا ایران بر آمریکا و اسرائیل پیروز شد؟؛ قدرت ایران در بستن تنگه هرمز و تهدید اقتصاد جهانی، داشتن زرادخانه عظیم موشکهای بالستیک، کروز و پهپادهایی که توانایی انهدام پایگاههای آمریکا در منطقه و زیرساختهای اسرائیل را دارند، عوامل اصلی این پیروزی هستند. شکست ۴۰ روزه و بحران مهمات آمریکا؛ ایالات متحده پس از تنها ۴۰ روز نبرد هوایی مجبور به توقف جنگ شد؛ زیرا مهمات دقیق ( Smart bombs) آمریکا رو به اتمام بود و دیگر هدفی برای زدن باقی نمانده بود، در حالی که ایران توانایی جذب ضربات سنگین و ادامه نبرد را داشت. زیرکی دیپلماتیک ایران و «فریب» مشاوران ترامپ؛ ایران با گنجاندن کلمات تخصصی مانند «مشتقات نفتی» در متن توافق، راه را برای آزادسازی میلیاردها دلار درآمد بخش پتروشیمی باز کرد. میرشایمر ادعای مقامات آمریکایی مبنی بر «فریب خوردن» را رد کرده و تأکید میکند که آمریکا به دلیل ضعف موقعیت نظامی، مجبور به چشم پوشی از این گونه عبارات در تفاهمنامه شده است. فروپاشی چتر امنیتی آمریکا در خلیج فارس؛ کشورهای عرب منطقه اکنون دریافتهاند که پایگاههای آمریکایی در خاک آنها نه تنها امنیت ایجاد نمیکند، بلکه آنها را به هدفی برای ایران تبدیل کرده است. این کشورها اکنون به سمت «دیپلماسی آرام با ایران» و تنوعبخشی به شرکای خود (از جمله چین) حرکت کردهاند. روسیه و اوکراین؛ عبور از «روح آنکورج» [ بهبود روابط واشنگتن با مسکو در جریان جنگ اوکراین ] و بازی با آتش؛ میرشایمر معتقد است پوتین که زمانی به ترامپ اعتماد داشت، اکنون او را «دشمنی همراستا با اروپا» میبیند که به دنبال نابودی قدرت روسیه است. حملات پهپادی به مسکو تغییری در نتیجه جنگ ایجاد نمیکند اما خطر پاسخ سخت روسیه و حمله به قلب اروپا را به شدت افزایش داده است. نتانیاهو؛ کارشکن توافق و گرفتار در توهم «اسرائیل بزرگ»؛ در حالی که ایران برای اجرای توافق خواهان خروج اسرائیل از جنوب لبنان است، نتانیاهو با ادامه بمباران و اشغالگری، در حال پیچیده کردن روابط ایران و آمریکا است. این در حالی است که ارتش اسرائیل در لبنان دچار تلفات سنگین شده و حماس نیز همچنان در غزه به عنوان یک نیروی جنگنده باقی مانده است. پایان نقش آمریکا به عنوان میانجی؛ ادعای آمریکا مبنی بر میانجیگری در بحرانها، ادعایی پوچ و توخالی است؛ زیرا واشینگتن با تأمین سلاح و اطلاعات هدفگیری، خود یک «طرف متخاصم جنگ» (Co-belligerent) علیه روسیه و مسبب اصلی شروع درگیریهاست. فایل صوتی در روبیکا. @Multipolar_world
۲بازارسال شده از
نسخه سوم چین و گذار از هژمونی سنتی؛ چرا پکن به دنبال تکرار اشتباهات استعمارگرایانه غرب نیست؟ گزارش مصاحبه | امیرمحمد حاجیان، مترجم و پژوهشگر حوزه چین در ترجمه و تلخیص گفتوگوی آینار تانگن، پژوهشگر ارشد در مؤسسه تایهه پکن در برنامه The Greater Eurasia، برای اندیشکده تین شیا مینویسد: آینار تانگن بر این باور است که ایالات متحده به مثابه «سوارکاری بیسر» عمل میکند؛ وی در مصاحبه خود میگوید:«نخبگان کارکشته و در راس کار آمریکا که جایگزین خانوادههای قدیمی فعال در حوزههای صنعتی شدهاند، تنها بر «به حداکثر رساندن ارزش سهامِ سهامداران»، آنهم صرفا در کوتاهمدت متمرکز بوده و هستند. این رویکرد باعث توخالی شدن صنعت آمریکا، خروج سرمایه و فروپاشی طبقه متوسط (از ۶۱٪ در ۱۹۷۱ به ۴۰٪ در ۲۰۲۴) شده است. وی این نخبگان را به سوارکارانی تشبیه میکند که بدون داشتن سر یا همان راهبرد بلندمدت، بر اسب اقتصاد ایالات متحده میتازند و آنرا به ناکجا آباد میبرند.» نقشههای سلطهجویانه در ذهن واشنگتن از دکترین ولفوویتز (سلطه مطلق، ۱۹۹۲) تا طرح اِلدریج کِلبی (۲۰۲۱) برای مهار چین، همگی بر پایه «استثناگرایی آمریکایی» بنا شدهاند. طرح کلبی به طور مشخص بر کنترل گلوگاههای انرژی (مانند تنگه مالاکا) در جهت فلج کردن توان تولیدی چین تاکید میکند. این رویکرد نه تنها صادرات چین را هدف قرار میدهد، بلکه باعث اختلال و جلوگیری از ورود انرژی ارزان به پیکره اقتصاد در حال رشد چین میشود. گذار چین به نسخه سوم خود و تولید محصولات با ارزش افزوده بالا پکن اکنون، پس از گذر از مراحل توسعهی صادراتمحور و زیرساختمحور، بر فناوریهای پیشرفته (مانند 5G، 6G، خودروهای برقی و باتریهای پیشرفته) متمرکز شده است. هدف این فاز، افزایش درآمد سرانه و تقویت اقتصاد مصرفمحور داخلی است. پیشتر رویکرد چین بر پاشنهی مزیت مقیاس میچرخید؛ تولید انبوه با حاشیه سود کم، حال این رویکرد دستخوش تغییر شده و بازیگران اقتصادی چین برآنند تا کالاهای لوکستر با حاشیه سود بیشتر نیز تولید کنند. راهبرد «بزرگ کردن کیک اقتصاد» برخلاف مدل انحصاری غرب، چین به دنبال رشد کل کیک اقتصاد جهانی است. پکن معتقد است با اشتراک فناوری و سرمایهگذاری در زیرساختهای سایر کشورها، بازارهای جدیدی برای خود ایجاد میکند که در آن همه طرفها از «تجارت و اشتغال» سود میبرند. شایستهسالاری دیوانسالارانه در برابر عوامگرایی رهبران چین در یک فرآیند غربالگری سه دههای و بیرحمانه، در پایینترین سطوح روستایی تا بالاترین سطوح حاکمیتی آزموده و آبدیده میشوند. چنین سیستمی تضمین میکند که مقامات ارشد حزب، برخلاف بسیاری از رهبران غربی، دارای تجربه اجرایی کارآمد و دانشی عملگرایانه باشند. تمرکز چین بر نوسازی، بدون وابستگی و تفرقه متفکرانی مانند «وانگ هونینگ»، یکی از هفت عضو کمیته عالی پولیتبورو و معمار کنونی ایدئولوژی حزب کمونیست، با اولویت دادن به ارزشهای ملی و مفهوم امنیت (بهویژه امنیت غذایی)، به دنبال تقویت تابآوری ملی هستند. هدف چین نوسازی جامعه به شکلی است که ثبات و عدالت اجتماعی قربانی رشد اقتصادیِ صرف نشود. درس گرفتن از تاریخ برای پرهیز از تله امپراتوری تانگن اذعان دارد که چین به دلیل مطالعه عمیق دلایل شکستِ امپراتوریهای پیشین در تاریخ، از تحمیل ایدئولوژی خود به دیگران پرهیز میکند. چین برخلاف غرب، حاکمیت ملی کشورها را یک موزاییک پیچیده میبیند که نباید با الگوهای یکسانساز، دست به تخریب آنها برد. رستاخیز چین در حوزه های رباتیک و فناوری دیجیتال چین بطور سالانه بیش از نیمی از رباتهای صنعتی جهان را تولید و بیشترشان را در خطوط تولید داخلی خود نصب میکند، تا بهرهوری صنایع با حاشیه سود پایین را حفظ کند. این کشور همزمان در حال بازنگری در سیستم آموزشی خود است تا فارغالتحصیلان را برای مشاغل آینده در فضای اقتصاد اتوماسیونمحور آماده کند. از نگاه چین، تنها راه باقیمانده برای دستیابی به صلح جهانی، اقتصاد است در حالی که سیاستهای واشنگتن و پکن در تقابل باهم قرارگرفتهاند، این پژوهشگر براین باور است که تنها تعاملات اقتصادی و دیپلماسی مردمی (مانند توریسم و رویدادهای ورزشی) میتواند مانع از فروپاشی کامل سازوکارهای روابط بینالملل شود. اندیشکده تین شیا| تلگرام | اینستاگرام | آپارات | بله | یوتیوب | ایکس |
🟦 پروفسور جان میرشایمر، نظریهپرداز برجسته روابط بینالملل و استاد دانشگاه شیکاگو در گفت و گو با پروفسور گلن دیزن فروپاشی توهمات غرب و بنبست راهبردی واشینگتن؛ پیروزی میدان و دیپلماسی تهران در برابر فرسودگی تسلیحاتی آمریکا ایالات متحده بازنده قطعی جنگ با ایران است؛ میرشایمر تأکید میکند که ایران از این نبرد بسیار قدرتمندتر از گذشته خارج خواهد شد و جایگاه آمریکا در خلیج فارس به شدت تضعیف شده است. امضای تفاهمنامه در ۱۷ ژوئن، پایانی بر عملیات بمباران و محاصره بود، زیرا واشینگتن برای جلوگیری از سقوط اقتصاد جهانی، به شدت به بازگشایی تنگه هرمز و جریان نفت نیاز داشت. ذکاوت راهبردی ایران در استفاده از اهرم «هستهای»؛ تهران با هوشمندی، حل پرونده هستهای را به انتهای مذاکرات موکول کرد تا پس از بازگشایی تنگه هرمز، همچنان اهرم فشار قدرتمندی برای دریافت امتیازات کلیدی داشته باشد. آمریکا برای رسیدن به توافق هستهای، اکنون با فشار سنگین ایران برای پذیرش چهار موضوع اقتصادی بزرگ روبروست: پرداخت ۳۰۰ میلیارد دلار غرامت، آزادسازی بیش از ۱۰۰ میلیارد دلار دارایی مصادره شده، لغو کامل تحریمهای اولیه و ثانویه و پذیرش عوارض عبور در تنگه هرمز. پایان افسانه قدرت نظامی آمریکا؛ اتمام ذخایر تسلیحاتی در ۴۰ روز؛ یکی از دلایل اصلی توقف جنگ علیه ایران، تخلیه وحشتناک ذخایر موشکهای دقیق آمریکا (مانند تاماهاک، پاتریوت و تاد) بود که نشان داد پایه صنعتی آمریکا توان پشتیبانی از یک جنگ طولانی را ندارد. میرشایمر هشدار میدهد که این ناتوانی در بازسازی سریع ذخایر تسلیحاتی، برای امنیت آینده آمریکا «وحشتناک» است. واقعیتهای تلخ جبهه اوکراین و آمارهای «مضحک» غرب؛ برخلاف روایت رسانههایی مانند نیویورکتایمز که تلفات روسیه را بیشتر جلوه میدهند، روسیه با برتری ۱۰ به ۱ در توپخانه، در حال پیروزی در جنگ فرسایشی است. میرشایمر آمارهای غربی را «باورنکردنی و دروغین» میخواند و معتقد است تعداد کشتههای اوکراین احتمالا به بیش از یک میلیون نفر رسیده است. تله «عدم اولویتبندی» در راهبرد کلان ترامپ؛ دولت ترامپ با تلاش برای حضور تهاجمی همزمان در چهار جبهه (نیمکره غربی و ونزوئلا، خلیج فارس، اوکراین و شرق آسیا)، دچار توهم قدرت مطلق شده است. آمریکا بدون داشتن یک پایه صنعتی قوی و با وجود بدهیهای کلان، قادر به حفظ این راهبرد بلندپروازانه در دنیای چندقطبی نخواهد بود و مجبور به اولویتبندی است. خطر وقوع جنگ جهانی سوم به دلیل سوءبرداشتهای ایدئولوژیک؛ نخبگان اروپایی با اهریمن سازی از پوتین و تکرار داستانهای تخیلی درباره جاهطلبیهای او، خود را در مسیری قرار دادهاند که جنگ با روسیه را اجتنابناپذیر میبینند. این ذهنیت باعث شده است که آنها به جای دیپلماسی، به دنبال افزایش فشار و حملات پهپادی به عمق خاک روسیه باشند، که میتواند منجر به پاسخ اتمی از سوی روسیه شود.@Multipolar_world
۱بازارسال شده از
جهان ما در حال پوستاندازی است؛ ما از نظم تکقطبی به سوی نظمی چندقطبی در حرکت هستیم. در کانال «جهان چندقطبی»، با تحلیلهای دستاول، ترجمههای ناب از اندیشورزان جهانی و بررسی دادههای کلیدی همراه باشید تا عمق این تحول را باهم درک کنیم. پیوند کانال : @Multipolar_world
با اشتراکگذاری و معرفی به دوستان و آشنایان، چراغ آگاهی را روشن نگهدارید.@Multipolar_world
| تلگرام | بله | روبیکا | آپارات | سروش | ایتا | ویراستی |
🟦 آلیستر کروک، دیپلمات سابق بریتانیایی و افسر سابق MI6 در گفتوگو با سرهنگ دنیل دیویس فرسودگی نظامی غرب و عملیات روانی در اوکراین؛ هشدار درباره فروپاشی اخلاقی واشینگتن و «تله سوخت» در غرب آسیا عملیات روانی گسترده اروپا برای فریب ترامپ؛ کروک بر این باور است که سرویسهای اطلاعاتی اروپا در حال اجرای یک پروژه روانشناختی عظیم هستند تا به ترامپ این توهم را القا کنند که اوکراین در حال پیروزی و اقتصاد روسیه در حال فروپاشی است. هدف آنها کشاندن پای آمریکا به جنگ مستقیم با روسیه و تحمیل یک آتشبس با نظارت ناتو هست. برتری فناوری روسیه با استفاده از «فناوری مش» (Mesh Technology)؛ در حملات اخیر، روسیه از پهپادهای مجهز به هوش مصنوعی استفاده کرده که به صورت یک «تودهای» (Swarm) با هم ارتباط برقرار میکنند. این پهپادها بدون نیاز به اپراتور انسانی، خودشان اهداف نظامی و صنعتی را شناسایی و انتخاب میکنند. این فناوری باعث شده که رهگیری آنها را بسیار دشوار بشود. توهم قدرت در اروپا، ارتشهای کاغذی در برابر واقعیت نبرد؛ کروک به شدت از رهبران اروپایی که طبل جنگ با روسیه را میکوبند انتقاد میکند. او اشاره میکند که بریتانیا تنها حدود ۵۰ تانک عملیاتی دارد و اروپا فاقد مهمات، نیروی انسانی و راهبرد لازم برای یک جنگ واقعی است. او این ادعاها را نه راهبردی، بلکه یک ادعای «احمقانه» توصیف میکند. تفاهمنامه ایران و آمریکا، فریب ترامپ برای بازگشایی هرمز؛ کروک هشدار میدهد که این تفاهمنامه ممکن است صرفا حیلهای از سوی ترامپ باشد تا برای پیروزی در انتخابات میاندورهای، تنگه هرمز را موقتا باز کند. او معتقد است ترامپ پس از انتخابات احتمالا دوباره به سیاست تقابلی با ایران باز خواهد گشت. ورود مجلس خبرگان ایران به جزئیات مذاکرات؛ در تهران، بیش از ۷۰ عضو مجلس خبرگان در نامهای تند به مذاکرهکنندگان هشدار دادهاند که نباید از خطوط قرمز تعیینشده توسط رهبری عبور کنند. این نهاد تأکید کرده که ایران نباید هیچ امتیازی در مورد کنترل بر تنگه هرمز یا عوارض عبور و مرور به آمریکا بدهد. بحران سوخت جت و موشکهای پدافندی آمریکا؛ پنتاگون با بحران جدی در ذخایر موشکهای پدافندی روبرو است. علاوه بر این، به دلیل توقف صادرات نفت سنگین منطقه، پالایشگاههای آمریکا در جنوب تنها برای ۹ روز ذخیره سوخت هواپیما دارند. بدون این سوخت، عملا امکان راه اندازی «جنگ دوم با ایران» برای نیروی هوایی آمریکا وجود ندارد. خروج عربستان از چتر امنیتی آمریکا؛ حرکت نمادین هیئت عربستانی در مراسم تشییع در تهران، نشاندهنده یک چرخش بزرگ است. عربستان، عمان و سایر کشورهای منطقه به این نتیجه رسیدهاند که ساختار امنیتی آمریکا به پایان رسیده و آنها به دنبال یک ساختار جدید منطقهای با حضور چین، روسیه، پاکستان و ایران هستند. سقوط اخلاقی و اوج گرفتن نیهیلیسم در دیپلماسی غرب؛ کروک از ترویج ایدههایی مانند ترور رهبران کشورها در رسانههای اصلی آمریکا (حتی در زمان مذاکره) به شدت ابراز انزجار میکند. او این موضوع را نشانه «فروپاشی اخلاقی تمدن غرب» میداند که دیگر هیچ مرز انسانی و قانونی را به رسمیت نمیشناسد.@Multipolar_world
۲
پروفسور الکساندر دوگین: چنانکه از پیش آشکار بود، صلح میان ایران و آمریکا هرگز به منصه ظهور نخواهد رسید. آمریکا بار دیگر خاک ایران را بمباران کرد. تهران نیز پایگاههای نظامی آمریکا در بحرین را زیر ضرب برد و تنگهی هرمز را یک بار دیگر بر روی جهان بست. این تدبیر ( مذاکره ) نه کارگر افتاد و نه هرگز میتوانست کارگر افتد. زیرا نمیتوان با دجال پیمان بست. این خود اصلی ریشهدار در متافیزیک شیعی است. به درازا کشاندن جنگ و حفظ سرابی از جنس گفتوگو، همواره و در هر وضعیتی، به سود غرب است. در ایران، درست همانند جنگ خودمان ( روسیه ) با غرب، قاعدهای آهنین حکمفرماست که تشدید باید دو سویه باشد. دشمن تنشزایی میکند، ما باید تنش را تشدید کنیم. تنها از این راه است که میتوان بر روندِ رویدادها تاثیر گذاشت. در غیر این صورت، دشمن کاملا به نفع خود و بهطور یکطرفه دست به تشدید میزند، در حالی که ما صرفا در حالت دنبالهرویِ واکنشی و منفعلانه باقی میمانیم. این خود معنایی جز چیرگی نظامی از سلطهی بیرونی در پیکار ندارد؛ نظامی که در آن، دیگری نه فقط دشمن، بلکه تعیینکنندهی افقِ حرکتِ ماست.@Multipolar_world
۲
موازنه قدرت جدید در غرب آسیا؛ تحلیل توافق ژوئن ۲۰۲۶ و نظم پسا-آیتالله خامنهای🟠 تلخیص گفتگوی پروفسور جان میرشایمر و دکتر سید محمد مرندی در برنامه
Community Alliance for Peace and Justice
نشست اخیر با حضور دو چهره برجسته علمی، ابعاد جدیدی از جایگاه منطقهای ایران را پس از امضای یادداشت تفاهم در ۱۷ ژوئن ۲۰۲۶ و در آستانه تشییع پیکر آیتالله خامنهای بررسی کرد. محور اصلی این گفتگو، شکست ابزارهای فشار نظامی آمریکا، و تثبیت ایران به عنوان یک قدرت برتر منطقهای است. ۱. پایداری سیاسی و پیام تشییع تاریخیحضور میلیونی مردم در مراسم تشییع، فراتر از یک آیین مذهبی، به عنوان نمادی از ثبات داخلی و مشروعیت نظام تلقی شد که محاسبات واشینگتن درباره «شکنندگی ایران» را به چالش کشید. دکتر مرندی: «فکر میکنم امروز یک رویداد تاریخی بود... این حضور بیسابقه پیامی قوی به دشمنان و دوستان ایران درباره قدرت، تابآوری و اقتدار جمهوری اسلامی و درجه بالای مشروعیت حکومت در چشمان مردم عادی ایران ارسال میکند.»۲. آیا یادداشت تفاهم ژوئن ۲۰۲۶، "سند تسلیم" آمریکا هست؟ تحلیلگران معتقدند که این توافق پس از شکست «جنگ هوایی ۴۰ روزه» و بیاثر بودن محاصره دریایی آمریکا علیه ایران حاصل شده است. از منظر واقعگرایی ساختاری، ایران موفق شده است اراده خود را بر ابرقدرت جهانی تحمیل کند. پروفسور میرشایمر:«به نظر من، این یادداشت تفاهم از دیدگاه آمریکاییها شبیه به یک سند تسلیم است. ایرانیها تقریبا در هر موردی پیروز شدند... ایالات متحده هیچ گزینه نظامیای ندارد؛ به همین دلیل بود که این توافق را امضا کرد چون نه بمباران جواب داد و نه محاصره.»۳. فرسایش ائتلافهای سنتی آمریکا در خلیج فارسیکی از پیامدهای راهبردی درگیریهای اخیر، تغییر نگاه کشورهای عرب حاشیه خلیج فارس به چتر حمایتی آمریکا بوده است. آنها اکنون پایگاههای نظامی آمریکا را نه یک مزیت امنیتی، بلکه «آهنربایی» برای جذب موشکهای ایران میبینند. پروفسور میرشایمر: «اعتماد به ایالات متحده به عنوان یک متحد امنیتی برای شش کشور حاشیه خلیج فارس از بین رفته است... آنها اکنون علاقهمندند به نوعی از "مودوس ویوندی" (همزیستی مسالمتآمیز) با ایران دست یابند و خود را از ایالات متحده دور کنند.»۴. نقش مخرب اسرائیل در توافقات دیپلماتیکهر دو کارشناس بر سر این موضوع توافق داشتند که تلآویو بزرگترین مانع در برابر بهبود روابط تهران و واشینگتن است و رژیم صهیونیستی برای تضعیف هرگونه توافق، از جمله در خصوص لبنان، از هیچ تلاشی فروگذاری نخواهد کرد. دکتر مرندی: «اسرائیلیها خواهان بهبود رابطه ایران و آمریکا در هیچ سطحی نیستند و هر کاری بتوانند برای تضعیف این توافق انجام میدهند... آنها حتی حاضر نیستند از لبنان عقبنشینی کنند تا توافق به نتیجه نرسد.»۵. تبلور بلوک غیرغربی (روسیه، چین و ایران)جنگ در اوکراین و غزه باعث شده است که روسیه و چین، ایران را به عنوان یک متحد طبیعی در برابر آنچه «دشمن مشترک» (آمریکا) مینامند، ببینند. پروفسور میرشایمر:«چین، روسیه و ایران همگی منافع عمیقی در همکاری با یکدیگر برای مقابله با ایالات متحده دارند... با گذشت زمان، کمکهای چین و روسیه به ایران افزایش خواهد یافت.»۶. درسهایی برای سیاست خارجی آینده آمریکاشکست راهبرد «فشار حداکثری» و مداخلات نظامی، ضرورت بازنگری در دکترینهای واشینگتن در آستانه ۲۵۰ سالگی استقلال آمریکا را دوچندان کرده است. پروفسور میرشایمر: «ایالات متحده باید از کسبوکارِ "تغییر نظام" و "مهندسی اجتماعی" خارج شود و محدودیتهای قدرت نظامی خود را درک کند... ما باید اجازه دهیم مردمِ آن کشورها خودشان تصمیم بگیرند چه نوع سیستم سیاسی میخواهند.» ایرانِ پسا-آیتالله خامنهای، نه تنها دچار فروپاشی نشد، بلکه با تکیه بر توان بازدارندگی موشکی و پهپادی و پیوندهای راهبردی با قدرتهای شرق، جایگاه خود را به عنوان قطب تأثیرگذار در نظم چندقطبی تثبیت کرده است. موفقیت نهایی توافق اخیر، منوط به توانایی واشینگتن در مهار نفوذ لابیهای تندرو و پذیرش واقعیتهای جدید میدانی است. @Multipolar_world
۱