هی تو را می‌بینم و هی دلتنگ تر می‌شوم...
۲۷۲آسمان نیست که می‌بارد! ابر،غم چشمان تو را دیده و گریان شده است...
#عارفه_نوروزی
#عارفه_نوروزی
۴۰۶در سرم دادگاهی برپاستقاضی و شاکی‌اش خودم هستممتهم نیست در اتاق اما،شاهد اصلی‌اش خودم هستم
چکشی روی میز می‌کوبممی‌پرد فکرها از دهنممثل شطرنج، کیش و مات شدممهره‌ی بازی‌اش خودم هستم
«جلسه رسمی است، ای مردم!»این صدا پخش می‌شود در منجز خودم هیچکس در اینجا نیست!اهل آبادی‌اش خودم هستم
در سکوتِ تنیده‌ی سالنناگهان باز می‌شود یک درسایه‌روشن، چراغ می‌لرزدنور و تاریکی‌اش خودم هستم
سایه‌ای غم‌گرفته و مبهمهمچو کابوس می‌رسد از راهخواب، بیدار، خواب و بیداریخواب و بیداری‌اش خودم هستم
با تبی گُرگرفته می‌پرسم:«تو که هستی؟ چه می‌کنی اینجا؟»تا به چشمم نگاه می‌دوزد،محو زیبایی‌اش خودم هستم
چشم‌هایش نجیب و بارانی‌ستشرمی او را گرفته در آغوشاشک بر گونه‌هاش می‌لغزدفصل ویرانی‌اش خودم هستم
با صدایی ضعیف می‌گوید:«من غمم، شادی‌ام، همان عشقمآن‌که در هر غزل دلت می‌گفت:مایه‌ی شادی‌اش خودم هستم!»
نفر بعد می‌رسد ناگاهسرد و محکم، عبوس و طوفانیباده‌ای از غرور در دستشعلت مستی‌اش خودم هستم
اخم در چهره‌اش نمایان استبا جنون داد می‌زند: «عقلم!بی‌گناهم، بدون یک تقصیرآن‌که می‌خواهی‌اش، خودم هستم...»
عقل و احساس، هر دو متهم‌اندبا خودم در تلاطمی پوچمهر طرف را که خوب می‌نگرم،نقش زندانی‌اش خودم هستم
می‌شود داستان تمام اینجاعقل، احساس، عشق و استدلالهم‌مسیرم کدام خواهد بود؟راه و گمراهی‌اش خودم هستم
در سرم این دادگاه هنوزمی‌رود تا به پای چوبه‌ی دارعقل و احساس در نبردی تنگصلح اجباری‌اش خودم هستم
#عارفه_نوروزی
چکشی روی میز می‌کوبممی‌پرد فکرها از دهنممثل شطرنج، کیش و مات شدممهره‌ی بازی‌اش خودم هستم
«جلسه رسمی است، ای مردم!»این صدا پخش می‌شود در منجز خودم هیچکس در اینجا نیست!اهل آبادی‌اش خودم هستم
در سکوتِ تنیده‌ی سالنناگهان باز می‌شود یک درسایه‌روشن، چراغ می‌لرزدنور و تاریکی‌اش خودم هستم
سایه‌ای غم‌گرفته و مبهمهمچو کابوس می‌رسد از راهخواب، بیدار، خواب و بیداریخواب و بیداری‌اش خودم هستم
با تبی گُرگرفته می‌پرسم:«تو که هستی؟ چه می‌کنی اینجا؟»تا به چشمم نگاه می‌دوزد،محو زیبایی‌اش خودم هستم
چشم‌هایش نجیب و بارانی‌ستشرمی او را گرفته در آغوشاشک بر گونه‌هاش می‌لغزدفصل ویرانی‌اش خودم هستم
با صدایی ضعیف می‌گوید:«من غمم، شادی‌ام، همان عشقمآن‌که در هر غزل دلت می‌گفت:مایه‌ی شادی‌اش خودم هستم!»
نفر بعد می‌رسد ناگاهسرد و محکم، عبوس و طوفانیباده‌ای از غرور در دستشعلت مستی‌اش خودم هستم
اخم در چهره‌اش نمایان استبا جنون داد می‌زند: «عقلم!بی‌گناهم، بدون یک تقصیرآن‌که می‌خواهی‌اش، خودم هستم...»
عقل و احساس، هر دو متهم‌اندبا خودم در تلاطمی پوچمهر طرف را که خوب می‌نگرم،نقش زندانی‌اش خودم هستم
می‌شود داستان تمام اینجاعقل، احساس، عشق و استدلالهم‌مسیرم کدام خواهد بود؟راه و گمراهی‌اش خودم هستم
در سرم این دادگاه هنوزمی‌رود تا به پای چوبه‌ی دارعقل و احساس در نبردی تنگصلح اجباری‌اش خودم هستم
#عارفه_نوروزی
۵۷🥹۸
۷۴۴۱تو گریه‌های هر شبِ مرا به جان خریده‌ایو من که شهره‌ام به شهر تو به بی‌قراری‌ام#عارفه_نوروزی
۱۷۵۱پاییزِ خسته رو با من قدم بزناز رفتنت نگو! از عشق دم بزن
تنهاییِ منو کم کن با بودنت رو کاغذِ سفید شعری قلم بزن
این کافه مثلِ من دلتنگِ عطرته برگرد و قهوه تو، با خنده هم بزن
جای تو این روزا، غم همدمم شدهبرگرد و بعد از این، شادی رقم بزن...
#عارفه_نوروزی #غزلواره‌ها
پ.ن: شعر متعلق به مهرماه سال گذشته است.
تنهاییِ منو کم کن با بودنت رو کاغذِ سفید شعری قلم بزن
این کافه مثلِ من دلتنگِ عطرته برگرد و قهوه تو، با خنده هم بزن
جای تو این روزا، غم همدمم شدهبرگرد و بعد از این، شادی رقم بزن...
#عارفه_نوروزی #غزلواره‌ها
پ.ن: شعر متعلق به مهرماه سال گذشته است.
۲۲۳۱گفته بودم بعدِ تو دنيا جهنم می‌شودرفتی و باور نکردی، رفتی و باران گرفت
عقل اگر حرفِ دلم را چند روزی می‌شنید،خود پشیمان می شد از عشقی که از انسان گرفت...
#عارفه_نوروزی
عقل اگر حرفِ دلم را چند روزی می‌شنید،خود پشیمان می شد از عشقی که از انسان گرفت...
#عارفه_نوروزی
۳۸۱۲۱از روزِ ازل عشقِ تو در خاطرِ ما بود...
۱۸ببین در آن غریب ْشب که ماه بود و ماتمت چه ذره ذره سوختم به شعله شعله یِ غمت
بجز علی که محرمی در این جهان نداشتی چه شد که رو گرفته ای کنون زِ چشمِ مَحرَمت؟
چنان فتاده ای زِ پا، چنان شکسته پیکرتکه اشک های جاری ام نمی‌شوند مَرهَمت
بگو چگونه فاطمه، چگونه عمر طی کنم؟چگونه زندگی کنم به یادِ قامتِ خَمَت؟
تو رفته ای زِ خانه و به خود عتاب میکنم:علی! چه بینوا شدی که چاه گشته همدمت!
هنوز خاطرِ حسن به یادِ کوچه می‌رسد حسین گریه می‌کند زِ روضه یِ مُجَسَّمَت...
#عارفه_نوروزی
بجز علی که محرمی در این جهان نداشتی چه شد که رو گرفته ای کنون زِ چشمِ مَحرَمت؟
چنان فتاده ای زِ پا، چنان شکسته پیکرتکه اشک های جاری ام نمی‌شوند مَرهَمت
بگو چگونه فاطمه، چگونه عمر طی کنم؟چگونه زندگی کنم به یادِ قامتِ خَمَت؟
تو رفته ای زِ خانه و به خود عتاب میکنم:علی! چه بینوا شدی که چاه گشته همدمت!
هنوز خاطرِ حسن به یادِ کوچه می‌رسد حسین گریه می‌کند زِ روضه یِ مُجَسَّمَت...
#عارفه_نوروزی
۱۳۲