پس چیزی که مهمه اینه که ما باید ببینیم تو هر زمینه ای چه رنجی رو انتخاب کنیم، به نفعمون میشه
۸اضطراب از اهمیت دادنِ زیاد تغذیه میکنه جانم!
۴شاید براتون عجیب باشه، اما میدونستید تابستون برای بعضی از بچهها اضطرابآوره؟امروز میخوام در این مورد باهاتون صحبت کنم...
۶وقتی تابستون برای همه ی بچهها آرامشبخش نیست...
معمولاً وقتی اسم تابستون میاد، یاد استراحت، بازی و آزادی میافتیم. اما واقعیت اینه که تابستون برای همهی بچهها خوشایند نیست
برای بعضی از بچهها، اتفاقاً همین تعطیلی مدرسه میتونه باعث اضطراب بشه.
شاید عجیب به نظر برسه، اما مدرسه فقط محل درس خوندن نیست؛ یه ساختار قابل پیشبینی هم به زندگی بچهها میده. بچهها میدونن چه ساعتی بیدار بشن، کجا برن، با کیا وقت بگذرونن و هر روز چه انتظاری ازشون میره.
حالا با شروع تابستون، این نظم ناگهان تغییر میکنه. ساعت خواب و بیداری به هم میریزه، برنامههای روزانه عوض میشن و خیلی از فعالیتهای همیشگی متوقف میشن.پس برای بعضی از بچهها، همین تغییرات میتونه احساس ناامنی و اضطراب ایجاد کنه.
معمولاً وقتی اسم تابستون میاد، یاد استراحت، بازی و آزادی میافتیم. اما واقعیت اینه که تابستون برای همهی بچهها خوشایند نیست
برای بعضی از بچهها، اتفاقاً همین تعطیلی مدرسه میتونه باعث اضطراب بشه.
شاید عجیب به نظر برسه، اما مدرسه فقط محل درس خوندن نیست؛ یه ساختار قابل پیشبینی هم به زندگی بچهها میده. بچهها میدونن چه ساعتی بیدار بشن، کجا برن، با کیا وقت بگذرونن و هر روز چه انتظاری ازشون میره.
حالا با شروع تابستون، این نظم ناگهان تغییر میکنه. ساعت خواب و بیداری به هم میریزه، برنامههای روزانه عوض میشن و خیلی از فعالیتهای همیشگی متوقف میشن.پس برای بعضی از بچهها، همین تغییرات میتونه احساس ناامنی و اضطراب ایجاد کنه.
۶حالا این اضطراب چه شکلی خودش رو نشون میده؟
بیشتر بچهها نمیتونند به زبان بیارند که مضطرب هستند و در عوض، اضطرابشون رو از طریق رفتارهاشون نشون میدند.
در بچههای کوچکتر ممکنه به شکل وابستگی بیشتر به والدین، سخت جدا شدن از اونها، مشکلات خواب یا حتی دلدرد و سردرد خودش رو نشون بده.
در سنین مدرسه، ممکنه کودک از اردو، کلاسهای تابستونی یا هر موقعیت جدیدی نگران باشه، تمایلی به شرکت در فعالیتها نداشته باشه، بیشتر گریه کنه، زودتر عصبانی بشه یا مدام از والدین بپرسه که (امروز قراره چی بشه؟) یا (مطمئنی همهچیز خوب پیش میره؟)
در نوجوانها هم ممکنه اضطراب خودش رو به شکل تغییر در خواب، تحریکپذیری بیشتر، گوشهگیری، پناه بردن به گوشی یا اجتناب از فعالیتهای اجتماعی و تابستونی نشون بده.
بیشتر بچهها نمیتونند به زبان بیارند که مضطرب هستند و در عوض، اضطرابشون رو از طریق رفتارهاشون نشون میدند.
در بچههای کوچکتر ممکنه به شکل وابستگی بیشتر به والدین، سخت جدا شدن از اونها، مشکلات خواب یا حتی دلدرد و سردرد خودش رو نشون بده. در سنین مدرسه، ممکنه کودک از اردو، کلاسهای تابستونی یا هر موقعیت جدیدی نگران باشه، تمایلی به شرکت در فعالیتها نداشته باشه، بیشتر گریه کنه، زودتر عصبانی بشه یا مدام از والدین بپرسه که (امروز قراره چی بشه؟) یا (مطمئنی همهچیز خوب پیش میره؟) در نوجوانها هم ممکنه اضطراب خودش رو به شکل تغییر در خواب، تحریکپذیری بیشتر، گوشهگیری، پناه بردن به گوشی یا اجتناب از فعالیتهای اجتماعی و تابستونی نشون بده.۶در این موقعیت، والدین چه کاری میتونند انجام بدند؟
تا حد ممکن روتین رو حفظ کنید.لازم نیست تابستون مثل مدرسه برنامهی سفت و سخت داشته باشه، اما داشتن ساعت نسبتاً مشخص برای خواب، بیدار شدن، غذا خوردن و فعالیتهای روزانه، به کودک احساس امنیت میده.
احساسات بچهها رو تأیید کنید، نه اینکه نادیده بگیرید.به جای اینکه فقط بگید (نگران نباش، چیزی نیست)، ازش بپرسید دقیقاً از چی میترسه و اجازه بدید دربارهی نگرانیهاش حرف بزنه. وقتی کودک احساس کنه درکش میکنید، معمولاً راحتتر با اضطرابش کنار میاد.
قبل از تجربههای جدید، کودک رو آماده کنید.اگر قراره به اردو بره، سفر داشته باشه یا در کلاس جدیدی شرکت کنه، از قبل دربارهی اون موقعیت باهاش صحبت کنید. هرچقدر محیط برای کودک آشناتر باشه، احتمال اینکه تهدیدکننده به نظر برسه کمتره.
بین فعالیت و استراحت تعادل ایجاد کنید.تابستون قرار نیست از صبح تا شب با کلاس و برنامه پر بشه. همونقدر که یادگیری و فعالیت مهمه، بازی آزاد، استراحت و وقت گذروندن با خانواده و دوستان هم برای سلامت روان کودک ضروریه.
تا حد ممکن روتین رو حفظ کنید.لازم نیست تابستون مثل مدرسه برنامهی سفت و سخت داشته باشه، اما داشتن ساعت نسبتاً مشخص برای خواب، بیدار شدن، غذا خوردن و فعالیتهای روزانه، به کودک احساس امنیت میده.احساسات بچهها رو تأیید کنید، نه اینکه نادیده بگیرید.به جای اینکه فقط بگید (نگران نباش، چیزی نیست)، ازش بپرسید دقیقاً از چی میترسه و اجازه بدید دربارهی نگرانیهاش حرف بزنه. وقتی کودک احساس کنه درکش میکنید، معمولاً راحتتر با اضطرابش کنار میاد.قبل از تجربههای جدید، کودک رو آماده کنید.اگر قراره به اردو بره، سفر داشته باشه یا در کلاس جدیدی شرکت کنه، از قبل دربارهی اون موقعیت باهاش صحبت کنید. هرچقدر محیط برای کودک آشناتر باشه، احتمال اینکه تهدیدکننده به نظر برسه کمتره.بین فعالیت و استراحت تعادل ایجاد کنید.تابستون قرار نیست از صبح تا شب با کلاس و برنامه پر بشه. همونقدر که یادگیری و فعالیت مهمه، بازی آزاد، استراحت و وقت گذروندن با خانواده و دوستان هم برای سلامت روان کودک ضروریه.۴در نهایت، یادتون باشه هدف این نیست که اضطراب رو کاملاً از بین ببریم، چون اضطراب بخشی طبیعی از زندگیه. هدف اینه که به بچهها کمک کنیم یاد بگیرن چطور با اضطرابشون کنار بیان و مدیریتش کنند، نه اینکه ازش فرار کنند🤍
۵درس امروز:تو زندگی جدی بازی کن، ولی بازی رو جدی نگیر!
۲بچه ها نباید به محلی برای تخلیه ی هیجانی والدین تبدیل بشن!شنیدنِ مشکلاتِ عمیقِ زندگیِ شما باید بر عهده ی دوستان، همسر یا درمانگر شما باشه، نه فرزندتون.
۳خیلی از خانوادهها سالها صبر میکنند به امید اینکه زمان، خودش همهچیز رو درست کنه.ولی واقعیت اینه که زمان به تنهایی حلالِ مشکلات نیست، بلکه گاهی فقط به یه مشکل فرصت میده که شاخوبرگِ بیشتری بگیره و ریشهش عمیقتر بشه.
۶