همقدم تا سرزمینِ نور صراط مستقیم، یک کورهراهِ باریکِ انفرادی نیست؛ شاهراهی است وسیع که باید دست در دستِ هم از آن عبور کنیم. هدایت خواستن با ضمیرِ جمع (اهدنا: ما را هدایت کن)، یعنی دعای من برای رستگاریِ خودم، بدون آرزوی خوشبختی برای جامعهام، دعای کاملی نیست. جامعهی مستقیم، جامعهای است که در آن عدالت، شفافیت و همبستگی، ستون فقراتِ آن را میسازد. به ریشههای درختان در یک جنگلِ انبوه نگاه کنید. آنها در زیرِ خاک به هم گره خوردهاند و شبکهای عظیم ساختهاند.🪢 وقتی طوفان میآید، هیچ درختی به تنهایی مقاومت نمیکند، بلکه این شبکهی به هم پیوسته است که آنها را «مستقیم» و استوار نگه میدارد و مواد مغذی را بین ضعیفترها و قویترها تقسیم میکند. صراط مستقیم در عرصهی اجتماعی یعنی ساختنِ سیستمی که در آن، راستی و درستی هزینهای نداشته باشد. یعنی وقتی در ترافیکِ سنگین، راه را برای آمبولانس باز میکنیم، یا وقتی قوانینی وضع میکنیم که حامیِ اقشار ضعیف است، در حالِ آسفالت کردنِ صراط مستقیم در کفِ جامعه هستیم تا هیچکس در چالهی فقر و بیعدالتی جا نماند.🥰#سوره_حمد_آیه_۶🟦 🟨 🟩 🟥@N_e_s_h_a_n_e
۲۱
اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ #⃣ // #سوره_حمد // #سوره_حمد_آیه_۶ // #اهدنا #هدی // #الصراط #سرط // #المستقیم #قوم // #⃣
🟦 🟨 🟩 🟥@N_e_s_h_a_n_e
۱۰
یک شب...!
چهارده قرن گذشته است؛ اما داغِ امامحسین (علیهالسلام) نه تنها سرد نشده، که هر سال شعلهورتر از پیش در جانِ عالمیان میتپد.
نگاه کن به خیلِ سیاهپوشان در محرم و سیلِ خروشانِ زائران در اربعین؛ این جمعیتِ میلیونی و این همه شورِ شیدایی، گواه است که: راهِ امامحسین (علیهالسلام)، رودی جاریست که به هیچ سدی بسته نمیشود. امامحسین (علیهالسلام) در قلبِ تاریخ، نه یک «نام»، که یک «راه» است؛ راهی که از قیدِ زمان و مکان رهاست و تا ابدیت امتداد دارد.
اما رمزِ این عظمت و جاویدانگی چیستاز رموز آن، پیوندِ ناگسستنیِ او با «کلامِ حق» است. امامحسین (علیهالسلام)، خود، تجسمِ زندهی قرآن بود.__
به یاد آر شبِ عاشورا را؛ وقتی که لشکرِ تاریکی، خیمههایِ نور را محاصره کرده بود و سایهی سنگینِ شمشیرها بر سرِ یاران بود، او نه برایِ جان، نه برایِ صلح، و نه برایِ گریز، که تنها برای «عبادت و تلاوتِ قرآن» از دشمن مهلت خواست.آری، او در حساسترین لحظهی تاریخ، از دشمن فرصت طلبید تا یک شب دیگر با کلامِ محبوبش نجوا کند؛ چرا که امامحسین (علیهالسلام) عاشقانه، قرآن را دوست میداشت.
این است اوجِ جایگاهِ قرآن؛ که پیشوایِ آزادگان، در آن میدانِ بلا، آن را بر همه چیزِ دنیا مقدم میدارد و با خواندنِ کلامِ خدا، بر حقانیتِ مسیرش مُهرِ تأیید میزند.
اصولاً وقتی فردی، کسی را دوست میدارد، سعی میکند که شبیه او شود؛ اینگونه نیست
#نشانه🟦 🟨 🟩 🟥@N_e_s_h_a_n_e
چهارده قرن گذشته است؛ اما داغِ امامحسین (علیهالسلام) نه تنها سرد نشده، که هر سال شعلهورتر از پیش در جانِ عالمیان میتپد. نگاه کن به خیلِ سیاهپوشان در محرم و سیلِ خروشانِ زائران در اربعین؛ این جمعیتِ میلیونی و این همه شورِ شیدایی، گواه است که: راهِ امامحسین (علیهالسلام)، رودی جاریست که به هیچ سدی بسته نمیشود. امامحسین (علیهالسلام) در قلبِ تاریخ، نه یک «نام»، که یک «راه» است؛ راهی که از قیدِ زمان و مکان رهاست و تا ابدیت امتداد دارد. اما رمزِ این عظمت و جاویدانگی چیستاز رموز آن، پیوندِ ناگسستنیِ او با «کلامِ حق» است. امامحسین (علیهالسلام)، خود، تجسمِ زندهی قرآن بود.__ به یاد آر شبِ عاشورا را؛ وقتی که لشکرِ تاریکی، خیمههایِ نور را محاصره کرده بود و سایهی سنگینِ شمشیرها بر سرِ یاران بود، او نه برایِ جان، نه برایِ صلح، و نه برایِ گریز، که تنها برای «عبادت و تلاوتِ قرآن» از دشمن مهلت خواست.آری، او در حساسترین لحظهی تاریخ، از دشمن فرصت طلبید تا یک شب دیگر با کلامِ محبوبش نجوا کند؛ چرا که امامحسین (علیهالسلام) عاشقانه، قرآن را دوست میداشت. این است اوجِ جایگاهِ قرآن؛ که پیشوایِ آزادگان، در آن میدانِ بلا، آن را بر همه چیزِ دنیا مقدم میدارد و با خواندنِ کلامِ خدا، بر حقانیتِ مسیرش مُهرِ تأیید میزند. اصولاً وقتی فردی، کسی را دوست میدارد، سعی میکند که شبیه او شود؛ اینگونه نیست #نشانه🟦 🟨 🟩 🟥@N_e_s_h_a_n_e۷۲۲
نوازشی از جنس نور و لطافت
«نعمت» صرفاً یک دارایی مادی و فیزیکی نیست؛ بلکه هر لطف و گشایشی است که زبری، سختی و خشونتِ زندگی را میگیرد و به جانِ آدمی آرامش و لطافت میبخشد. «أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ» یعنی: کسانی که تو با دستان مهربانت، مسیر سختِ کمال را برایشان نرم و هموار کردی.
بارش یک باران ملایمِ بهاری بر تنِ خشک و تَرَکخوردهی کویر را تصور کنید. باران، همان «نعمت» است که خشونت و سفتیِ خاکِ تشنه را میگیرد و آن را به بستری نرم برای رویشِ لطیفترین جوانهها تبدیل میکند.
قرار گرفتن در مسیر کسانی که خدا به آنها «نعمت» داده، یعنی ما هم یاد بگیریم در برخورد با دیگران، به جای سنگلاخ بودن، بارانی باشیم که سختیها را میشوید و مسیرها را نرم و هموار میکند.
#انعمت #نعم🟦 🟨 🟩 🟥@N_e_s_h_a_n_e
«نعمت» صرفاً یک دارایی مادی و فیزیکی نیست؛ بلکه هر لطف و گشایشی است که زبری، سختی و خشونتِ زندگی را میگیرد و به جانِ آدمی آرامش و لطافت میبخشد. «أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ» یعنی: کسانی که تو با دستان مهربانت، مسیر سختِ کمال را برایشان نرم و هموار کردی. بارش یک باران ملایمِ بهاری بر تنِ خشک و تَرَکخوردهی کویر را تصور کنید. باران، همان «نعمت» است که خشونت و سفتیِ خاکِ تشنه را میگیرد و آن را به بستری نرم برای رویشِ لطیفترین جوانهها تبدیل میکند. قرار گرفتن در مسیر کسانی که خدا به آنها «نعمت» داده، یعنی ما هم یاد بگیریم در برخورد با دیگران، به جای سنگلاخ بودن، بارانی باشیم که سختیها را میشوید و مسیرها را نرم و هموار میکند. #انعمت #نعم🟦 🟨 🟩 🟥@N_e_s_h_a_n_e
۱۶۳
🪨 صخرهای در مسیر رود
جالب است بدانید در ریشه لغوی، به صخرهی سخت و غیرقابل نفوذی که از کوه جدا شده و مسیر را میبندد، «صَخْرَةٌ غَضْبَة» میگویند. در فرهنگ قرآنی، مغضوبین کسانی هستند که حقیقت را میشناسند، اما با لجاجت و تکبر، تبدیل به صخرهای سخت میشوند که هم مسیر هدایت خود را میبندند و هم راه را بر دیگران سد میکنند. ️ خداوند چشمهی جوشانِ رحمت است؛ غضب الهی، در واقع همان «قانونِ بازتابِ لجاجتِ خودِ ماست». وقتی با تکبر، درِ قلبمان را روی نور میبندیم، در تاریکیِ خودخواستهای حبس میشویم که نامش غضب است.
رودخانهای زلال و خروشان را تصور کنید که در مسیر خود به یک صخرهی عظیم و سرسخت 🪨 برخورد میکند. آب، نماد رحمت بیدریغ است. صخره، در برابر جریانِ نرمِ آب مقاومت میکند. نتیجه چیست آب در آن نقطه متوقف شده، میگندد و تبدیل به مرداب میشود. غضب، همان مردابِ ناشی از ایستادگی در برابر جریانِ زلالِ حق است.
هرگاه اشتباه خود را میفهمیم اما غرورمان اجازه عذرخواهی نمیدهد؛ هرگاه حق با دیگری است اما لجاجت میکنیم و بر طبل منیت میکوبیم، در حال تبدیل شدن به همان «صخرهی سخت» هستیم. رهایی از راه «مغضوبین»، یعنی تراشیدنِ لبههای تیزِ غرور و اجازه دادن به اینکه جریانِ عشق و حقیقت، آزادانه در رگهای روابط انسانی و جامعهی ما به حرکت درآید تا سدّی در برابرِ جریانِ زیبایِ زندگی نباشیم.
#المغضوب #غضب🟦 🟨 🟩 🟥@N_e_s_h_a_n_e
جالب است بدانید در ریشه لغوی، به صخرهی سخت و غیرقابل نفوذی که از کوه جدا شده و مسیر را میبندد، «صَخْرَةٌ غَضْبَة» میگویند. در فرهنگ قرآنی، مغضوبین کسانی هستند که حقیقت را میشناسند، اما با لجاجت و تکبر، تبدیل به صخرهای سخت میشوند که هم مسیر هدایت خود را میبندند و هم راه را بر دیگران سد میکنند. ️ خداوند چشمهی جوشانِ رحمت است؛ غضب الهی، در واقع همان «قانونِ بازتابِ لجاجتِ خودِ ماست». وقتی با تکبر، درِ قلبمان را روی نور میبندیم، در تاریکیِ خودخواستهای حبس میشویم که نامش غضب است. رودخانهای زلال و خروشان را تصور کنید که در مسیر خود به یک صخرهی عظیم و سرسخت 🪨 برخورد میکند. آب، نماد رحمت بیدریغ است. صخره، در برابر جریانِ نرمِ آب مقاومت میکند. نتیجه چیست آب در آن نقطه متوقف شده، میگندد و تبدیل به مرداب میشود. غضب، همان مردابِ ناشی از ایستادگی در برابر جریانِ زلالِ حق است. هرگاه اشتباه خود را میفهمیم اما غرورمان اجازه عذرخواهی نمیدهد؛ هرگاه حق با دیگری است اما لجاجت میکنیم و بر طبل منیت میکوبیم، در حال تبدیل شدن به همان «صخرهی سخت» هستیم. رهایی از راه «مغضوبین»، یعنی تراشیدنِ لبههای تیزِ غرور و اجازه دادن به اینکه جریانِ عشق و حقیقت، آزادانه در رگهای روابط انسانی و جامعهی ما به حرکت درآید تا سدّی در برابرِ جریانِ زیبایِ زندگی نباشیم. #المغضوب #غضب🟦 🟨 🟩 🟥@N_e_s_h_a_n_e
۲۰
دوندگانِ بیمقصد در غبارِ سراب «ضالّین» برخلاف «مغضوبین» (که از روی تکبر و لجاجت راه را میبندند)، کسانی هستند که لزوماً قصد دشمنی ندارند، بلکه از سر غفلت، نداشتن قطبنما، یا دل بستن به راهنماهای دروغین، مسیر اصلی را گم کردهاند. مسافری تشنه را در پهنهی یک کویرِ داغ تصور کنید. او با تمام توان به سوی برکهی آبی که در افق میرقصد میدود؛ اما وقتی میرسد، میبیند آن برکه چیزی جز یک «سراب» نبوده است. او انرژیاش را صرف کرده، اما به جای رسیدن به چشمه، در دل کویر گمتر شده است. ضلالت، همان دویدنهای بیحاصل به سوی سرابهاست. وقتی تمام روز را در چرخهی تکراری روزمرگی میدویم، وقتی آرامش را در مصرفگراییِ بیپایان جستجو میکنیم، یا زمانی که تشنهی لایکها و تاییدیههای مجازی میشویم؛ در واقع در حال دویدن به سوی سراب هستیم. رهایی از مسیر «ضالّین»، یعنی توقف در میانهی هیاهوی زندگی، گردگیریِ قطبنمای درون، و پرسیدنِ این سوال شجاعانه: «آیا نردبانی که هر روز از آن بالا میروم، به دیوارِ درستی تکیه داده شده است» 🪜#الضالین #ضلل🟦 🟨 🟩 🟥@N_e_s_h_a_n_e
۱۵۴
قطبنمای زنده! 🧭
وقتی بُغضِ نیاز ترکید🥺 و از خدا «صراط مستقیم» را طلب کردیم، این آیه، جادهی نورانی را نه با خطکش و قطبنما🧭، که با ردپای «انسانها» آدرس میدهد: راهِ آنان که غرقِ بارانِ نعمتِ تواَند، نه راهِ غضبشدگان و نه مسیرِ گمگشتگان.
در نظام خلقت، این مسیر شبیهِ حرکتِ رودی زلال است که با یقین به سوی اقیانوس میخروشد (نعمتیافتگان)؛ چنین رودی نه در گودالهای لجاجت متوقف میشود تا به مردابی متعفن تبدیل گردد (مغضوبعلیهم) و نه چون قطرهای سرگردان، مسیر را گم کرده و در شورهزارِ بیابان تبخیر میشود و عمر خود را در سرابِ کثرتها و روزمرگیهای بیهدف، هدر میدهد. (ضالین).
«مغضوبین» و «ضالین» از سیارهای دیگر نیامدهاند🪐 و از ابتدا با مُهرِ شقاوت خلق نشدهاند؛ آنها دقیقاً همان کسانی بودند که در نقطهی آغاز، بر سرِ سفرهی «أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ» نشسته بودند و بارانِ مواهب الهی (عقل، فطرت، پیامبران و استعدادها) بر سرشان باریده بود.فاجعه از آنجا آغاز شد که به جای پرواز با بالِ نعمت، با «ناشکری و کفران»، آن را به زنجیری برای سقوط تبدیل کردند.
این آیه یک قطبنمای زنده است؛ به ما میآموزد که رستگاری، پیوستن به قافلهی انسانهای بیدار، حقطلب و نورانی است. یعنی همقدم شدن با مُصلحان و پرهیز از همسویی با ستمگرانِ متکبر و بیتفاوتهای سرگردان، تا پیکرهی جامعه از انجماد و حیرت نجات یافته و به سوی نور و کمالِ مطلق به پرواز درآید.
#سوره_حمد_آیه_۷🟦 🟨 🟩 🟥@N_e_s_h_a_n_e
وقتی بُغضِ نیاز ترکید🥺 و از خدا «صراط مستقیم» را طلب کردیم، این آیه، جادهی نورانی را نه با خطکش و قطبنما🧭، که با ردپای «انسانها» آدرس میدهد: راهِ آنان که غرقِ بارانِ نعمتِ تواَند، نه راهِ غضبشدگان و نه مسیرِ گمگشتگان. در نظام خلقت، این مسیر شبیهِ حرکتِ رودی زلال است که با یقین به سوی اقیانوس میخروشد (نعمتیافتگان)؛ چنین رودی نه در گودالهای لجاجت متوقف میشود تا به مردابی متعفن تبدیل گردد (مغضوبعلیهم) و نه چون قطرهای سرگردان، مسیر را گم کرده و در شورهزارِ بیابان تبخیر میشود و عمر خود را در سرابِ کثرتها و روزمرگیهای بیهدف، هدر میدهد. (ضالین). «مغضوبین» و «ضالین» از سیارهای دیگر نیامدهاند🪐 و از ابتدا با مُهرِ شقاوت خلق نشدهاند؛ آنها دقیقاً همان کسانی بودند که در نقطهی آغاز، بر سرِ سفرهی «أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ» نشسته بودند و بارانِ مواهب الهی (عقل، فطرت، پیامبران و استعدادها) بر سرشان باریده بود.فاجعه از آنجا آغاز شد که به جای پرواز با بالِ نعمت، با «ناشکری و کفران»، آن را به زنجیری برای سقوط تبدیل کردند.این آیه یک قطبنمای زنده است؛ به ما میآموزد که رستگاری، پیوستن به قافلهی انسانهای بیدار، حقطلب و نورانی است. یعنی همقدم شدن با مُصلحان و پرهیز از همسویی با ستمگرانِ متکبر و بیتفاوتهای سرگردان، تا پیکرهی جامعه از انجماد و حیرت نجات یافته و به سوی نور و کمالِ مطلق به پرواز درآید. #سوره_حمد_آیه_۷🟦 🟨 🟩 🟥@N_e_s_h_a_n_e
۱۷
صِرَاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَلَا الضَّالِّينَ #⃣ // #سوره_حمد // #سوره_حمد_آیه_۷ // #الصراط #سرط // #انعمت #نعم // #المغضوب #غضب // #الضالین #ضلل // #⃣
🟦 🟨 🟩 🟥@N_e_s_h_a_n_e
۱۱15-abdolbaset-hamd(www.rasekhoon.net).mp3
۰۱:۲۲-۱.۲۹ مگابایت
عبدالباسط محمد عبدالصمد #تلاوت #صفحه_۱ #سوره_حمد #سوره_حمد_آیه_۱ #سوره_حمد_آیه_۲ #سوره_حمد_آیه_۳ #سوره_حمد_آیه_۴ #سوره_حمد_آیه_۵ #سوره_حمد_آیه_۶ #سوره_حمد_آیه_۷🟦 🟨 🟩 🟥@N_e_s_h_a_n_e۱۵
خداوندا...! گواهی میدهم که این همان کتابی است که از سوی تو بر پیامبرت، حضرت محمد بن عبدالله (که درود و رحمتت بر او و خاندانش باد) نازل شده و (گواهی میدهم که) سخنِ گویای توست که بر زبان پیامبرت جاری شده؛ تو قرآن را از سوی خویش، راهنمایی برای خلق و (آن را) ریسمانی همواره متصل میان خود و بندگانت قرار دادهای. بار خدایا! من، فرمان و کتابت را گشودم، اینک خداوند! نگاهم را به آن، عبادت و خواندنم را، همراه با اندیشه و تفکرم را درباره آن، مایه عبرت قرار ده و مرا از جمله کسانی قرار ده که از بیان اندرزهایت در آن، پند گرفته و از نافرمانیهایت، دوری جستهاند. (خدایا!) هنگام تلاوت و خواندنم، بر گوشم مُهر مزن و بر دیدگانم پرده میافکن و تلاوتم را تلاوتی که در آن اندیشه نباشد، قرار مده؛ بلکه مرا توفیق عنایت فرما تا در آیات و دستوراتش بیندیشم و به قوانین و مقررات دینت، پایبند و عامل باشم. و (درخواست میکنم که) نگاهم را به آن، مایهی غفلت و تلاوتم را، بیهوده قرار ندهی؛ که تو مهربان و بخشایشگری.__ ترجمهی دعای پیش از تلاوت، منقول از سرورمان امام صادق (علیهالسلام) بحارالانوار، جلد: ۸۹، صفحه: ۲۰۶ #نشانه🟦 🟨 🟩 🟥@N_e_s_h_a_n_e۸۲۱