دفترچه راهنمای پذیرش دوره های مجازی موسسه نفحات - سال تحصیلی 1406-1405.pdf
۵۴۶.۲ کیلوبایت
دفترچه راهنمای پذیرش دورههای مجازی موسسه نفحات سال تحصیلی ۱۴۰۶ - ۱۴۰۵1_29867941111.mp3
۴۶:۰۶-۱۰.۵۵ مگابایت
افتتاحیه سال تحصیلی ۱۴۰۵_۱۴۰۶با حضور ارزشمند حضرت استاد یزدانپناه و بهرهمندی از بیانات ایشان در جمع اساتید مدرسه، ورودیهای سال جدید و سابق
با موضوع: تعریف الگوی سوم زن با ظهور انقلاب اسلامی ایران دوشنبه: ۱۴۰۵/۶/۲۳#افتتاحیه#جایگاه_بانوان
@nafahat_eri
آغاز درس اسفار از ابتدای جلد اولاستاد حجت الاسلام مهدی صداقت شنبه تا سه شنبه ساعت ۱۰ تا ۱۱ مدرسه امام کاظم (ع) مدرس ۲۱۵تاریخ شروع: ۲۸ شهریور با ما همراه باشید┄┄┄┅•••==✧؛❁؛✧==•••┅┄┄┄ مؤسسه آموزشی پژوهشی نفحات@nafahat_eri
سه بازوی تشیع گوشهای از جلسه نهم ویژگیهای معنوی قیام میدان در تجمعات مردمی#استاد_یزدان_پناه
کانال استاد یزدانپناه@ostad_yazdanpanah
روایت وارونه یک حقیقت یاداشتی از:حجتالاسلام امین اسداله زادهدبیر گروه علوم اجتماعی موسسه آموزشی پژوهشی نفحات یاداشت در دو قسمت تقدیم میشود با ما همراه باشید┄┄┄┅•••==✧؛❁؛✧==•••┅┄┄┄ مؤسسه آموزشی پژوهشی نفحات@nafahat_eri روایت وارونه یک مظلومیت | ۱ یاداشتی از:حجتالاسلام امین اسداله زاده
دبیر گروه علوم اجتماعی موسسه آموزشی پژوهشی نفحات
لاله مرزبان پس از گرفتن جایزه در ونیز، پشت میکروفن میایستد؛ صدایش آرام است و با بغضی مظلومانه از زنان ایران میگوید؛ از زنانی که برای کوچکترین آزادیهایشان هزینه دادهاند.از نظر من، خانم مرزبان آن شب باید دو جایزه دریافت میکرد: یکی برای بازی در فیلم و دیگری برای بازی در نقش «مظلوم» در تئاتر ونیز.
در این تئاتر، زنی ایستاده که حقش پایمال شده، آزادیاش گرفته شده و حالا با صدایی بغضآلود از رنج خود و زنان سرزمینش سخن میگوید. مخاطب گمان میکند در ورای این صحنه، حتماً قدرتی سخت و بیرحم ایستاده که چیزی به نام «حجاب» را از بیرون بر زندگی مردم تحمیل کرده است. همهچیز آماده است تا تماشاگر فوراً جای مظلوم و متهم را تشخیص دهد.اما اگر قاب را کمی بازتر کنیم، خواهیم دید که با یک فریب سینمایی مواجهیم.
اگر فرهنگ ایرانی میتوانست در قالب یک تصویر بیرون بیاید و مثل یک انسان روبهروی ما بنشیند ــ یا حتی بازی کند ــ شاید تصویری کاملاً واژگون و متفاوت میدیدیم: موجودی زخمی که میپرسد چگونه یکی از عناصر دیرپای من، که قرنها پیش از جمهوری اسلامی در شعر و تصویر، خانواده و مناسک و زندگی روزمرهام حضور داشته، ناگهان به چیزی بیگانه و تحمیلی تقلیل پیدا کرده است؟او بود که با بغضی دردناک و آهی جهانسوز میپرسید: چطور چیزی را که نسلهای متوالی در این سرزمین زیستهاند، یکباره از تاریخش جدا کردید، «نماد حکومت» نامیدید و سپس حمله به آن را مبارزه برای آزادی خواندید؟
باید دقت کرد که بحث من این نیست که هر قانونی دربارهی حجاب درست است یا هر زنی باید همان نسبتی را با حجاب داشته باشد که نسلهای پیش از او داشتهاند. بحث یک مرحله عقبتر است:چه کسی اجازه داده تاریخ یک فرهنگ حذف شود و بعد همان فرهنگ، هنگامی که نسبت به حذف یکی از عناصر هویتیاش واکنش نشان میدهد، در جایگاه متهم بنشیند؟
یک فرهنگ زنده فقط مجموعهای از اشیای موزهای نیست که برای دیدنش بلیت بخریم و به تمدن و دستاوردهای گذشتهی خود بنازیم، اما حاضر نباشیم همان فرهنگ در زندگی امروز ما حضور داشته باشد.فرهنگ حافظه دارد، نماد دارد، حساسیت دارد و درست مانند هر موجود زندهای، وقتی احساس کند چیزی از وجودش در معرض حذف و تحقیر قرار گرفته، واکنش نشان میدهد.
پیش و بیش از آنکه بپرسیم «چرا این فرهنگ از حجاب دفاع میکند؟»، باید پرسید: چه اتفاقی افتاده که یک سنت تاریخی چندصدساله، در مدت چند دهه چنان بازنمایی شده که گویا هیچ نسبتی با این سرزمین نداشته و صرفاً محصول یک حکومت است؟و اگر قرار است از مظلوم سخن بگوییم، شاید بد نباشد یک بار هم صدای همین فرهنگ را بشنویم.
باز هم دقت کنید: این سخن به معنای درست بودن هر نوع واکنش، هر قانون یا هر شیوهی مواجههای با بیحجابان نیست. دربارهی حدود دخالت حکومت، نوع قانونگذاری، شیوهی اجرای قانون و حق انتخاب افراد میشود و باید جداگانه بحث کرد.اما پیش از همهی اینها باید یک واقعیت را پذیرفت:
حجاب در ایران با جمهوری اسلامی متولد نشده است.
پیش از آنکه «قانون» باشد، برای بخش مهمی از جامعه «سنت» بوده؛ پیش از آنکه نشانهی حکومت باشد، نشانهی دین، خانواده، منزلت، عفاف و نوعی زیست فرهنگی بوده است.
اگر قرار است دربارهی آیندهی آن گفتوگو کنیم، باید با همین تاریخ واقعی گفتوگو کنیم؛ نه با تاریخی که از سال ۱۳۵۷ آغاز میشود.
ادامه در پست بعدی با ما همراه باشید┄┄┄┅•••==✧؛❁؛✧==•••┅┄┄┄ مؤسسه آموزشی پژوهشی نفحات@nafahat_eri۲ روایت وارونه یک مظلومیت | ۲ ادامه از پست قبلی فرهنگها حق دارند تغییر کنند و همواره نیز تغییر میکنند؛ اما از درون، نه با فشار بیرونی و مظلومیتنمایی دروغین. افراد هم حق دارند با سنتهایشان گفتوگو و حتی مخالفت کنند؛ اما هیچ گفتوگوی سالمی با پاک کردن حافظهی تاریخی یک جامعه آغاز نمیشود. روایتی که نقطهی صفر مسئله را اینگونه تصویر میکند که گویی حجاب چیزی است که جمهوری اسلامی از بیرون برداشته و بر سر جامعهی ایران گذاشته و از آن روز یک طرف «آزادی» ایستاده و طرف دیگر «اجبار»، بخشی از هویت تاریخی این سرزمین را حذف میکند. پوشاندن موی سر و بدن زنان، با شکلها و معناهای متفاوت، قرنها پیش از جمهوری اسلامی در ایران وجود داشته است. در دورههای صفوی و قاجار نیز چادر، روبند و انواع پوشش بیرونی زنان بخشی شناختهشده از زندگی اجتماعی ایران بوده و منابع تاریخی، رواج پوشش زنان در ایران پیش از اسلام را نیز ثبت کردهاند. پس میتوان دربارهی الزام قانونی حجاب موافق یا مخالف بود، اما نمیتوان تاریخ فرهنگی حجاب در ایران را حذف کرد و بعد آن را صرفاً «نماد حکومت» نامید.
شاهد روشن آن هم ماجرای کشف حجاب در دورهی رضاشاه است. در سال ۱۳۱۴ خورشیدی سیاست کشف حجاب اجباری شد و این سیاست با مقاومت اجتماعی و حتی اعمال زور روبهرو شد؛ منابع تاریخی از زنانی سخن میگویند که پوشش را ضروری میدانستند و در برابر این اجبار مقاومت کردند. دههها بعد نیز اجباریشدن پوشش اسلامی با اعتراض بخش دیگری از زنان روبهرو شد. پس پوشش در ایران هیچگاه فقط یک تکه پارچه نبوده است. پای دین، هویت، سنت، جنسیت، قدرت سیاسی، خاطرهی تاریخی و تصور یک جامعه از خودش در میان است.
برای همین، فروکاستن تمام این نزاع به جملهی «زن میخواهد آزاد باشد و حکومت یا عدهای متحجر نمیگذارند»، به همان اندازه ناقص است که کسی تجربهی شخصی زنان را نادیده بگیرد و همهچیز را فقط به دستور حکومت فروبکاهد.فرهنگ یک انبار اشیای قدیمی نیست؛ فرهنگ موجود زنده است. حافظه دارد، نماد دارد، حساسیت دارد و وقتی احساس کند یکی از عناصر هویتیاش در حال تحقیر یا حذف شدن است، واکنش نشان میدهد.
این مسئله منحصر به ایران نیست. در جوامع دیگر هم وقتی مسئلهی پوشش با تلقی رسمی از هویت، نظم عمومی یا ارزشهای اجتماعی تعارض پیدا کرده، حکومتها فقط تماشاگر نمی مانند. نمونهی روشن آن فرانسه است. از سال ۲۰۱۱ پوشاندن کامل صورت در فضای عمومی را ممنوع کرده است. در سال ۲۰۱۶ نیز شماری از شهرداریهای ساحلی فرانسه پوششهایی را که آشکارا نشاندهندهی تعلق مذهبی میدانستند ممنوع کردند؛ در نیس، تصاویر حضور مأموران مسلح پلیس در کنار زنی با پوشش اسلامی و جریمهی او منتشر شد. نکته این است که تعارض فرهنگی در هیچ جامعهای لزوماً در سطح انتخاب خصوصی باقی نمیماند و عموما خود دولت نیز وارد میدان میشود و حتی از ابزارهای قهری نیز استفاده میکند. 🧩 بنابراین مسئله را نباید در دوگانهی سادهی «افراد خواهان آزادی» در برابر «حکومت اجبارگر» حبس کرد. مسئله عمیقتر از این است: نسبت میان حق فرد و حق یک جامعه برای استمرار فرهنگی خودش.
انسان بیرون از فرهنگ متولد نمیشود. زبانش، خانوادهاش، آیینهایش، پوششهایش و تصورش از زیبایی، زشتی، حرمت و بیحرمتی، همه در دل یک تاریخ شکل میگیرند.
تقلیل حجاب، از یک پدیدهی چندصدساله و چندلایهی ایرانی ـ اسلامی، به «لباس حکومت»، یعنی تغییر دادن قاب واقعی مسئله. نتیجهاش هم روشن است: هر حملهای به حجاب، حمله به حکومت معرفی میشود و هر دفاعی از حجاب، فوراً دفاع از حکومت خوانده میشود. و در این میان، زن محجبهای که حجاب را بخشی از هویت دینی و فرهنگی خودش میداند، ناگهان در جایگاه متهم قرار میگیرد و باید توضیح بدهد چرا از «اجبار» دفاع میکند؛ در حالی که شاید مسئلهی او اصلاً دفاع از اجبار نباشد، بلکه دفاع از بخشی از هویت و تاریخی باشد که احساس میکند در برابر چشمانش تحقیر و حذف میشود. حجتالاسلام امین اسدالهزادهدبیر گروه علوم اجتماعی موسسه آموزشی پژوهشی نفحات با ما همراه باشید┄┄┄┅•••==✧؛❁؛✧==•••┅┄┄┄ مؤسسه آموزشی پژوهشی نفحات@nafahat_eri۱
توجه به وحدت در تجمعات مردمی گوشهای از جلسه نهم ویژگیهای معنوی قیام میدان در تجمعات مردمی#استاد_یزدان_پناه#وحدت
کانال استاد یزدانپناه@ostad_yazdanpanah۱
إنا لله و إنا إلیه راجعون ارتحال مرجع عالی قدر حضرت آیت الله العظمی شبیری زنجانی را خدمت حضرت ولیعصر عجل الله تعالی فرجه الشریف، مقام معظم رهبری، حوزههای علمیه و تمامی شیعیان تسلیت عرض میکنیم.۱