خُمی از شراب ربانیدکتر محمد علی موحد
#مولانا #نفیر_نی
#مولانا #نفیر_نی
۹بازارسال شده از نفیر نی
«همنشینیِ مقبلان چون کیمیاست»
ساز، در دستان نوازندهای چیرهدست، دوباره به کوک اصلی خود بازمیگردد. روح آدمی نیز در هیاهوی زندگی، آرامآرام از آهنگ نخستین خویش دور میشود.شاید راز همنشینی با بزرگان همین باشد؛ آنان سیمهای جان را دوباره کوک میکنند و انسان را به نغمه اصیل خویش بازمیگردانند.در محفل مثنویخوانی، ساعتی در مصاحبت کلام مولانا مینشینیم؛ کلامی که هنوز پس از قرنها، دست بر سیم جان انسان میگذارد.شاید زندگی، بیش از هر چیز، همین لحظههای بازگشت به کوکِ اصلیِ جان باشد.
ble.ir/join/2FuHagqvn1
لینک حضور مجازی
meet.google.com/faw-epdn-ezd
ساز، در دستان نوازندهای چیرهدست، دوباره به کوک اصلی خود بازمیگردد. روح آدمی نیز در هیاهوی زندگی، آرامآرام از آهنگ نخستین خویش دور میشود.شاید راز همنشینی با بزرگان همین باشد؛ آنان سیمهای جان را دوباره کوک میکنند و انسان را به نغمه اصیل خویش بازمیگردانند.در محفل مثنویخوانی، ساعتی در مصاحبت کلام مولانا مینشینیم؛ کلامی که هنوز پس از قرنها، دست بر سیم جان انسان میگذارد.شاید زندگی، بیش از هر چیز، همین لحظههای بازگشت به کوکِ اصلیِ جان باشد.
ble.ir/join/2FuHagqvn1
لینک حضور مجازی
meet.google.com/faw-epdn-ezd
۲۱۲
۱۰
۸بازارسال شده از نفیر نی
«همنشینیِ مقبلان چون کیمیاست»
ساز، در دستان نوازندهای چیرهدست، دوباره به کوک اصلی خود بازمیگردد. روح آدمی نیز در هیاهوی زندگی، آرامآرام از آهنگ نخستین خویش دور میشود.شاید راز همنشینی با بزرگان همین باشد؛ آنان سیمهای جان را دوباره کوک میکنند و انسان را به نغمه اصیل خویش بازمیگردانند.در محفل مثنویخوانی، ساعتی در مصاحبت کلام مولانا مینشینیم؛ کلامی که هنوز پس از قرنها، دست بر سیم جان انسان میگذارد.شاید زندگی، بیش از هر چیز، همین لحظههای بازگشت به کوکِ اصلیِ جان باشد.
ble.ir/join/2FuHagqvn1
لینک حضور مجازی
meet.google.com/faw-epdn-ezd
ساز، در دستان نوازندهای چیرهدست، دوباره به کوک اصلی خود بازمیگردد. روح آدمی نیز در هیاهوی زندگی، آرامآرام از آهنگ نخستین خویش دور میشود.شاید راز همنشینی با بزرگان همین باشد؛ آنان سیمهای جان را دوباره کوک میکنند و انسان را به نغمه اصیل خویش بازمیگردانند.در محفل مثنویخوانی، ساعتی در مصاحبت کلام مولانا مینشینیم؛ کلامی که هنوز پس از قرنها، دست بر سیم جان انسان میگذارد.شاید زندگی، بیش از هر چیز، همین لحظههای بازگشت به کوکِ اصلیِ جان باشد.
ble.ir/join/2FuHagqvn1
لینک حضور مجازی
meet.google.com/faw-epdn-ezd
darioush - Chon Hamsafar Eshgh Shodi Mard Safar Bash.mp3
۰۵:۳۳-۴.۴۸ مگابایت
وقتی آنقدر تشنه باشی، پیدایش میکنی.
ما اغلب وقتی در کویرِ زندگی گم میشویم،دنبال آب میگردیم؛دنبال آدمی، اتفاقی، فرصتی، نجاتی…چیزی بیرون از خودمان که بیاید و عطشمان را فروبنشاند.
اما بعضی تشنگیها قرار نیست با آب خاموش شوند؛قرار است چشم ما را به چشمهای باز کنندکه از ابتدا درون خودمان بوده است.
«گفتم که عطش میکشدم در تبِ صحراگفتی که مجوی آب و عطش باش سراپاگفتم که نشانم بده گر چشمهای آنجاستگفتی چو شدی تشنهترین، قلبِ تو دریاست»
و آدم ناگهان یاد مولانا میافتد:
«آب کم جو، تشنگی آور به دستتا بجوشد آبت از بالا و پست»
شاید مسئله این نیست کهچشمه کجاست؟
شاید باید پرسید:چقدر تشنهای؟
خواننده: داریوش اقبالی ترانهسرا: اردلان سرفراز آهنگساز: فرید زلاند تنظیم: آندرانیک آلبوم: نازنین
#داریوش #اردلان_سرفراز #مولانا #خودشناسی #نفیر_نی
ما اغلب وقتی در کویرِ زندگی گم میشویم،دنبال آب میگردیم؛دنبال آدمی، اتفاقی، فرصتی، نجاتی…چیزی بیرون از خودمان که بیاید و عطشمان را فروبنشاند.
اما بعضی تشنگیها قرار نیست با آب خاموش شوند؛قرار است چشم ما را به چشمهای باز کنندکه از ابتدا درون خودمان بوده است.
«گفتم که عطش میکشدم در تبِ صحراگفتی که مجوی آب و عطش باش سراپاگفتم که نشانم بده گر چشمهای آنجاستگفتی چو شدی تشنهترین، قلبِ تو دریاست»
و آدم ناگهان یاد مولانا میافتد:
«آب کم جو، تشنگی آور به دستتا بجوشد آبت از بالا و پست»
شاید مسئله این نیست کهچشمه کجاست؟
شاید باید پرسید:چقدر تشنهای؟
خواننده: داریوش اقبالی ترانهسرا: اردلان سرفراز آهنگساز: فرید زلاند تنظیم: آندرانیک آلبوم: نازنین#داریوش #اردلان_سرفراز #مولانا #خودشناسی #نفیر_نی
۱۹۵۱